Riaru: Kanzen Naru Kubinagaryû no Hi (2013)

Gezien op het IFFR, en dit is weer vrijwel een bijzondere film van Kurosawa (waarvan ik jaren geleden nog ben verrast door Pulse en later iewat teleurgesteld was met Retrobution)

Hier schetst hij weeral een vrij bijzondere film neer waarbij je in eerste instantie weer moet denken aan een Matrix/Inception inspiratie, met zelfgemaakte draaien die opzich erg goed werken. Bijvoorbeeld hoe Koichi, via een soort virtual reality in de gedachtewereld komt van zijn geliefde Atsumi, (alles wat Atsumi fantaseert/tekent word werkelijkheid voor Koichi) die zelfmoord heeft gepleegd. Dit pakt behoorlijk creatief uit, en Kurosawa lijkt hier nog wat elementen te hergebruiken uit zijn eerdere film Pulse. Waar het allemaal op uitmond dat blijft eerst nog onduidelijk. Koichi krijgt geesten te zijn, er word wat met de tijd gerommeld en inene beland hij op een een of ander verpauperd eiland, met een verlaten pretpark en half ingestorte fabrieken (mooie shots trouwens) waar hij op zoek gaat naar zijn verleden. Toen alles uiteindelijk draaide om een jeugdtrauma dat daar had plaatsgevonden, moest ik meteen aan de Zweedse film Storm (2005) denken.

Overduidelijk heeft Kurosawa ook kort ervoor The Tree of Life gezien, met die dinosaurus. Moest die dinosaurus nou die verdronken jeugdvriend van Koichi en Atsumi voorstellen?

Had eerst verwacht dat dit een futuristisch spektakel gaat worden, maar dat valt nog wel relatief mee. De technologische snufjes en dat hele virtual reality gebeuren werken wel prima. Het is echter nog wel vaak je hoofd erbij gebruiken en nadenken. Verder heeft Kurosawa weer een prima film afgeleverd.

4,0*

Maar eens beginnen aan mijn reviews voor de films die ik zag op het IFFR.

Real was toch een film waar ik een bepaalde verwachting bij had. En het eerste uur loste dit zeker in. Dit was behoorlijk sterk en deed mij lichtjes denken alsof het scenario kwam van Charlie Kaufman. En ik zag ook daarop ook nog eens leuke referenties van andere films. Bv. Het water in die kamer deed mij denken aan Tarkovsky zijn Stalker (als zit dit toch in bijna al zijn films).

Maar jammer genoeg kreeg ik opeens een zware klap in het gezicht. En weg was de fijne film. Opeens kreeg ik een verwrongen glimlach op mijn gezicht van ‘What the fuck is dit nu weer’. En het verpestte gewoon bijna alles. Zo jammer!

Al bij al was de eerste film die ik zag op het IFFR niet heel slecht. Maar het einde was zo overbodig en had gerust mogen stoppen op anderhalf uur en dat had dit nog een zeer mooi cijfer gekregen?

3*

Goed.

Zonder verwachtingen aan deze Kurosawa begonnen en hij komt toch weer met iets unieks en aangenaams op de proppen. Het is ondertussen grappig om wat trekjes uit z'n andere films te herkennen, zelfs al passen ze niet 100%.

Zo is dit eigenlijk gewoon een mysterie/thriller met een drama randje, maar Kurosawa brengt toch wat horrortoetsjes aan. Geen grote halen, eerder kleine details, tot camerabewegingen aan toe, maar waarin je wel z'n vroegere werk herkent.

Verhaal boeit zeker. Een vleugje scifi erbij, een gebrek aan houvast zodat de film 2 uur kan blijven boeien en halverwege een niet al te onverwachte twist die de film wel weer wat nieuw leven inblaast. Op het einde gaat Kurosawa er ook nog eens vol voor, het maakt dat Rairu een eerder onvoorspelbaar, eigenzinnig en uniek filmpje is geworden.

Misschien net iets te slordig om écht geweldig te worden, maar heb meteen zin om binnenkort achter Kurosawa's nieuwste film aan te gaan.

3.5*