La Captive (2000)

Morgenavond op TV5, 22:30. Dinsdag herhaling om 18:30.

Lijkt me mooi. Wordt door zowel VPRO- als vara-gids goed aangeslagen...

Vara-gids: "de relatie...wordt door kunstfilmster Akerman met lange shots en in lege ruimtes in beeld gebracht. Dit lijkt afstandelijk, maar het zorgt juist voor een persoonlijk-emotioneel effect."

Ook voor liefhebbers van klassieke muziek, schijnt: (VPRO):"Doorspekt met evergreens van Rachmaninov en Schubert."

P.S.: komende donderdag en vrijdag ook een mooi lijkende film op TV5: L'odeur de la papaye verte

Helaas niet Nederlands ondertiteld...

Zie http://www.tv5info.nl/films.php?month=current. Nuttige site trouwens!

Irritante, vervelende film dat als psychologische karakterstudie fungeert. Bij dergelijke films als bijv. The Piano Teacher of Ritual kan ik in zekere mate zeer goed inleven in de personages en mee gaan in hun beweegredenen. Het personage in deze film is echter zo kil, afstandelijk en vooral wereldvreemd dat het voor mij onmogelijk was om ook maar enig sympathie voor 'm op te brengen. Je begrijpt wel wat hem dwars zit en waarom hij zover terug zakt, maar het kan je gewoon niets schelen. Hierdoor blijft ook een zekere onderhuidse spanning uit, wat toch wel essentieel is voor zo'n film.

Voor de rest is het gewoon een erg lelijke film om te zien. Geen fraaie shots en ongeinspireerde mise-en-scene. Niet mijn film dit.

Eens. Op één na beste film van 2000 volgens Cahiers du Cinema. En Eric de Kuyper hielp mee aan het script. Dat wordt dan geen dijenkletser. Getroubleerde relatie tussen rijke man en vrouw die gedomineerd wordt door jaloezie van zijn kant vermengd met de drang tot een afstandelijke relatie. Zij is ondertussen lesbisch. Dialogen zijn zwaar, van begin tot eind. Film laat een schrijnende relatie zien, de moeilijkheid ervan, de paradoxen en de onmacht, de zucht naar controle, maar het overheersende gevoel is toch van "Beste watterig frans rijk stinkventje, met je astma, loop toch niet zo ongelofelijk te zeiken. En frans Miepje dat weinig anders zegt dan "si tu veut": Ga op cursus, any cursus." Hoop symboliek met open ramen en wie is de bestuurder van de auto. Zo erg als Zulawski is het niet (al deed het einde me errug denken aan Mes nuits sont plus belles que vos jours), maar nee: niet mijn cinema.

Duister maar zo mooi als een donkere nacht aan zee...

Stanislas Merhar als een soort vernieuwde versie van Jean-Pierre Léaud. Aan de ene kant doelloos en toch ook control-freak en evenzo neurotisch. Zeer geslaagd gebruik van muziek. Van de nieuwere Akerman films die ik zag, zondermeer de beste.

Schitterende film. Zo subtiel, zo fijn, zo poëtisch en tegelijk zo essentieel... In één woord... Proustiaans... Knap gedaan, Chantal!

In vergelijking met 70s werk afstandelijker en doordachter, daardoor wat minder interessant voor me. Ik mis de wat meer gevoelsmatig overkomende benadering een beetje in deze film over een in bezitsdrang vastlopende relatie.

Toch zeker geen slechte film. Het vaak klinische uiterlijk past goed bij de film. De muziek is sterk en de thema’s zijn boeiend. Maar de twee redelijk recente films van Akerman die ik zag halen het niet bij de oude.

3.5*