Trois Exercises d'Interprétation (2013)

Niet dè nieuwe Puiu. Maar eerder een tussendoortje. Of een voorstudie. Want ook de komende film van Puiu is, net als deze, gebaseerd op werk van de Russische filosoof Vladimir Solovjov. In de komende film zal het ongetwijfeld ingebed worden in een plot gedreven door een hoofdpersonage, in deze film zijn het letterlijk conversaties over onderwerpen die Solojov aansnijdt.

Deze film kwam voort uit een acteursworkshop met een stel Franse acteurs en de titel is heel letterlijk wat de film is. Een oefening in tekstinterpretatie van de acteurs. Het tweede verhaal hangt er los bij en is iets minder interessant (ondanks een grappige scene over Weerasethakul nota bene). Het eerste en derde verhaal bevatten grotendeels dezelfde dialoog en dan wordt het echt boeiend. In het eerste verhaal is er veel meer aandacht voor de personages, maar blijkt de dialoog, die als een wat verstandelijker discussie benaderd wordt onnatuurlijker over te komen, dan in het derde, waar de interpretatie veel meer om gevoel draait, maar er minder aandacht is voor de personages.

Stillistisch overigens in veel opzichten wel een Puiu, vooral weer in het derde verhaal, waar de camera verborgen hoeken opzoekt om de personages te vangen.

Dit is ontzettend geconstrueerde film. Bijna een academische benadering van acteren en duidelijk een opstapje naar wat nog komen gaat. Maar in die zin (hoewel nogal lang) toch wel interessant en boeiend.

3.0*

(mijn 2100e stem)

Zoals altijd weer voortreffelijk verwoordt SB!

Maar omdat de film precies is wat het pretendeert te zijn, en heel herkenbaar is als een werk van Puiu m.b.t. beheersing van tijd en ritme, en me de volledige speelduur boeide, voor mij een ruime voldoende.