Careful (1992)

Dit was toch wel weer een goeie van Maddin en eens een keer niet over Winnipeg. Waarover wel? Lastig te zeggen. Bergbeklimmen, (moeder)liefde, incest, koeien zonder stembanden opdat ze niet kunnen loeien en (zelf)moord. Naja zo ongeveer.

Erg stijlvast de man en toch ook weer niet. Altijd een soort van parodie en ode naar oude (jaren 20-40?) films, maar het trekt het geheel ook flink in het belachelijke. Veel van zijn films zijn echter in z-w en deze is overtuigend in kleur. Harde kleurenfilters worden over de film heen gegooid en elke scene ziet er weer totaal anders uit Knap gedaan.

Verder is hier gewoon weinig over te zeggen, maar mensen die ooit van Maddin gehoord hebben, wisten dat allang.

Dit lijkt aanvankelijk vooral een stijloefening... en een imposante stijloefening, waarin Guy Madden de filmstijl van midden jaren '20 persifleert en omarmt: nadrukkelijk kunstmatige belichting, uiterst precieze beeldcomposities en expressionistisch acteerwerk, maar ook het gebruik van getinte beelden, soms overbelicht en met beschadigde frames, alsof het negatief al tientallen jaren oud was. De stijl overschaduwt het verhaal over de melodramatische gebeurtenissen in een klein dorpje aan de voet van een met eeuwige bedekte berg, waar het gevaar van een lawine zo groot is [vandaar de titel ]dat de bewoners de stembanden van alle dieren hebben doorgesneden omdat hun geluid catastrofaal kan zijn. Vanwege de unieke stijl niet voor iedereen even toegankelijk, maar voor wie - net als ik - een liefhebber is van zwijgende cinema, heeft de film aanzienlijk meer kwaliteiten dan tekortkomingen.