Tsuma to Shite Onna to Shite (1962)

Ik vind deze film over de psychologische oorlogsvoering tussen een echtgenote en de jarenlange minnares van haar man een van de beste films van regisseur Mikio Naruse. Naast het verhaal is dat vooral te danken aan de wijze, waarop de beide antagonisten Chikage Awashima en Hideko Takamine hun respectievelijke rollen invullen. Dat laat onverlet dat de haast hilarische Chōko Iida als de oude moeder van Takamine aan de haal gaat met elke scène waarin zij aanwezig is.

Een pakkend intrigerijk, rechttoe rechtaan drama, fraai vormgegeven door Naruse.

Fijne film van Naruse met twee sterke vrouwenrollen (de mannen zijn, zoals wel vaker in Japanse films, nogal slap). Met name Takamine als Miho is erg goed als gedesillusioneerde maïtresse, die geconfronteerd wordt met de harde conclusie dat ze alles dreigt te verliezen. De sympathie van de regisseur, en door diens ogen ook die van de kijker, ligt duidelijk bij haar personage. Haar tegenstrever Awashima had makkelijk een kreng van haar personage kunnen maken, maar ook haar acties zijn begrijpelijk in de context. Zo werkt de film subtiel naar een onvermijdelijk eind: Kono dreigt naast zijn maïtresse ook zijn vrouw te verliezen, en is ook zijn reputatie kwijt. En Miho kiest toch maar eieren voor haar geld. Haar eigen love interest, een kleine rol van Nakadai, blijkt een opportunist waar ze niks aan heeft.

Ook weer een klein rolletje van Nobuo Nakamura, typisch zo'n acteur die je in ontelbare films gezien hebt zonder dat hij er ooit uit springt, maar die altijd een fijne toevoeging is.