Elle Ne Pleure Pas, Elle Chante (2011)

Een psychologisch drama waarin de incest tussen vader (in de kliniek, door een ongeval in coma) en dochter verwerkt wordt naar de vader in coma zelf, moeder, broer en vriendjes. Haar eigenaardig gedrag binnen de hele familie.

Een verborgen situatie waarin zich heel wat kinderen vragen beginnen stellen en oudere leeftijd pas de dwang beginnen aanvoelen.

Een prachtige vertolking van dochter Laura (Erika Sainte) die de emoties uitstekend weet te vertolken en om te zetten in haar korte, meestal eenzijdige dialogen, vooral stiltes, reacties...

Regisseur Philippe de Pierpont weet dit uitstekend om te zetten in de verfilming. Hij doet dat in flarden uit het leven van een spontane Laura, die toch haar vader regelmatig gaat bezoeken. Eerder als een afrekening.

De muzikale ondersteuning van Kris Dane versterkt de emoties en de sfeer.

Een zo delicaat onderwerp zo herkenbaar in verhaal brengen blijft bij je hangen. Al lijken me de, voor haar, ongenietbare blootscenes net op hun plaats om de latere gevolgen tot uiting te brengen.

Een normaal liefdesleven zit er nog amper in.

Als Franse film, waar de dialogen meestal overheersen, drukken uitzonderlijk de stiltes en de gevoelens van Laura op je neer. Je voelt haar karakter knagen. Zij houdt van hem en toch verwijt ze hem zijn misplaatste handelingen. Niet met vragen. Wel met het verhaal.

Voor mij alvast een 4plus waard en meer filmen van deze regisseur en zijn hoofdpersonage.

Een film over een erg moeilijk onderwerp. Helaas iets dat maar al te vaak voorkomt. Het verhaal blijft daarbij ietwat in de clichés hangen - en dat moet ik eigenlijk als pluspunt benadrukken, de benadering van het verhaal is vooral integer, zoekt nergens ook maar iets van sensatie of opsmuk. De stille gesprekken tussen moeder en dochter, broer en zus zijn daar een mooie uitdrukking van.

Sterk gespeeld, vooral door Erika Sainte. Marijke Pinoy heeft na haar wellicht de moeilijkste uitdaging qua acteren, maar komt daar niet helemaal goed mee weg - de emoties van de moeder komen er niet helemaal uit vind ik. Maar het is dan ook nogal een uitdaging, om zoiets goed te spelen. En wat wellicht er ook nog niet echt goed uitkomt is hoeveel schade de slachtoffers van dit soort misdaden oplopen.

Stof tot nadenken. Maar vrolijk word ik daar niet van.

Een gedurfd thema (incest) wordt enigszins verpest door gebrekkig geschreven, afgekapte monologen en matig acteerwerk. Hoofdrolspeelster Erika Sainte heeft een aantal goede momenten, maar even zo vaak komt ze vrij lethargisch over. Is dat een kwestie van opzet of van niet beter kunnen? Ik weet het niet, maar het gebrek aan diepgang komt de film niet ten goede. Dat is jammer, want het onderwerp is interessant genoeg en geeft -zoals @blurp194 hierboven al stelt- stof tot nadenken.

"Een vader is er om lief te hebben", en Laura wil dat uit de grond van haar hart maar, de man die daar nu in coma ligt en die medelijden zou moeten opwekken, heeft haar jeugd bezoedeld en haar achtergelaten met pijnlijke trauma's.

Ook haar onmiddellijke omgeving heeft steeds de rug gekeerd naar de harde werkelijkheid en haar van steun onthouden.

Het gebrek aan liefde is nu ondraaglijk gewordn en uit zich in haar eigen relaties.

Laura schreeuwt nu haar frustaties uit....

De vertolking van Reike Sainte-hield er een Magritte aan over-mag gezien zijn, zeker wanneer de camera haar in close-up neemt en de kijker de kans krijgt zich in haar gevoelens in te leven.

Kleinere film die misschien toch wel enkele krachtiger momenten ontbeert om het trieste onderwerp nog sterker te belichten.

Toch een vrij ongemakkelijke film over een jonge vrouw die nog steeds worstelt met haar verleden toen ze misbruikt werd door haar vader. Haar gedrag is te plaatsen binnen de gebeurtenissen al vond ik het wel vreemd dat ze pas ermee naar buiten komt wanneer haar vader in coma ligt. Het is dan ook tegen hem dat ze van wal steekt. Alsof ze dan pas durft op te treden tegen hem wetende dat hij geen wederwoord of reactie kan geven.

Ook haar gedrag binnen haar liefdesleven is eigenaardig. Afstoten en aantrekken, compenseergedrag afwisselend met onverschilligheid. Hopend om op die manier zelf de controle te behouden en zelf te bepalen wat ze met haar partner doet. Ik had wel met haar te doen. Zeker wanneer haar moeder het helemaal het niet voor haar opneemt ze zelf uitspreek dat ze beschaamd moest zijn om zoiets te durven zeggen.

Een mooi sereen drama die eventueel nog beter uitgewerkt kon worden. Toch alvast de moeite waard om deze kleine arthouse te zien.