Wind across the Everglades (1958)

Een futloze exercitie deze "eerste milieufilm". Een bijzonder gammel verhaal en ook nog armetierig in beeld gebracht, met een hoop goedkoop ogende "ja, natuurlijk"-achtige vogelbeelden, die ook nog eens eindeloos herhaald door de film waren gestrooid (ik kan geen vliegende zilverreigers meer zien voorlopig). Burl Ives schmiert zoals gewoonlijk de pannen van het dak. Nick Ray was de weg hier al een beetje aan het kwijtraken, zoveel is duidelijk.

Misschien is er bij deze film eerst wat context nodig. Er waren nogal wat productie problemen. Voornamelijk omdat de schrijver Budd Schulberg die dit zijn als zijn persoonlijk project zag, wou dat het scenario tot de letter werd verfilmd terwijl regisseur Ray wijzigingen wou aanbrengen. Daar kwam nog eens bovenop het alcoholisme van Ray waardoor alles vertraging opliep en niemand die nog wist hoe het in elkaar zat. Het einde werd zelfs door iemand anders werd gefilmd maar niet duidelijk wie (volgens bronnen : door diegene die net op dat moment de camera had vastgepakt). Zo’n chaos was het.

Het is duidelijk te merken. De continuïteit van het verhaal is zeer verstoord, opbouw is rommelig, scenes zijn veel te lang in functie wat ze willen vertellen en sommige verhaallijnen komen plots boven drijven en doven dan weer plots uit (de romance, de verbannen inboorling Billy one-arm).

Nochtans zit er tussen al die slordigheden wel degelijk een visie en een thematiek die ook in andere Ray films te zien is. De structuur is als een western nl vreemdeling komt in een stadje om een bende criminelen te confronteren. Maar zoals altijd bij Ray evolueren de hoofdpersonages. In het begin zeer goed (Plummer) tegen slecht (Ives) maar naderhand zijn ze elkaars gelijken. In de scene waar Plummer in het kamp van Ives aankomt tijdens een storm voel je dat ze elkaar respecteren. Ze behoren immers beiden tot de verschoppelingen. Plummer wordt verstoten door de rijke burgers van de stad omdat hij de vogels wil beschermen en Ives omdat hij een primitieve gemeenschap oprichtte van criminelen. Het is die tegenstelling tussen beschaving en barbaren die steeds in de film zit. De beschaving is corrupt en hypocriet, de barbaren volgen de eerlijke weg van wet van de sterkste. Het is de moderne beschaving die de inboorlingen aanspoort om de vogels af te slachten want het zijn de rijke burgers die met de veren van de dode vogels op hun hoed paraderen en betalen veel geld aan de barbaren. Een aanklacht tegen het Westerse imperialisme.

Wind across the Everglades is een avonturen film gekenmerkt door de ecologische beslommeringen en een mix van semi docu met omgeving en milieu. Een film die de verraderlijke natuur als metafoor voor de menselijke aard ziet. De leider van de bende (Ives) heeft een slang als huisdier. Hij aait het en legt het op zijn schoot alsof het een kat is. Toch zal hij sterven door een beet van een slang. Het bordeel in de stad fungeert als een verloederde samenleving. Daar komen de aasgieren om zich te voldoen aan drank en vrouwen. Ook Plummer komt er maar voelt zich niet thuis en weigert om met de meisjes te dansen.

Het einde is echter zeer teleurstellend. Je ziet wel wat de richting was. Ives laat zich gewillig gevangen nemen op voorwaarde dat Plummer de weg door de rivieren en moerassen zelf vindt om zo tot bij de stad te geraken. Maar de confrontatie tussen wetenschapper en jager vond ik naïef en ongeloofwaardig.

Wind across the Everglades is daarom als totaliteit een mislukking maar wel een uiterst interessante belangrijke thema's aankaart.