Wesele (2004)

Een letterlijk en figuurlijk bezopen klucht over een groteske bruiloft. De film kent alleen maar wanstaltige, vet aangezette personages en platvloerse humor. In de verste verte niet mijn ding.

Met Wesele produceert regisseur en schrijver Wojciech Smarzowski een temporijke en bijtende allegorie over de menselijke drang naar corruptie, oplichting, samenzwering en vriendjespolitiek. De plaats van handeling is een huwelijksfeest waar naar goed Pools gebruik de alcohol rijkelijk vloeit. Terwijl in de balzaal het gelal en de dronkemanspelletjes een aanvang nemen, worden in de achterafkamertjes schimmige zaakjes afgehandeld.

Smarzowski ensceneert zijn zedenschets met een berekenende hectiek. Wesele (dat overigens bruiloft betekennt) bestaat uit chaotische taferelen, maar als kijker weet je wel het kaf van het koren te scheiden. De actie die er toe doet is steeds goed herkenbaar in de mêlee van mensen en gebeurtenissen. Ik verzoop tijdens het kijken niet in een veelheid aan onoverzichtelijke situaties. Hoewel er in Wesele veel gebeurt en veel te zien valt, kijkt de film verbazingwekkend gestructureerd. Uitstekend acteerwerk is in een chaotische film niet onbelangrijk als ankerpunt en dat doen de acteurs in Wesele gelukkig dan ook uitstekend.

De bijtende spot valt goed te herkennen. De overdreven uitgespeelde vooroordelen van de bruiloftsgasten, alsmede de blootlegging van menselijke ondeugden gelukken prima. De film deugt waarschijnlijk wel als parodie op de Poolse maatschappij. Misschien moet je van Poolse origine zijn om de humor te vatten. De humor kwam op mij erg kluchtig en luidruchtig over. Ik vond er niet veel aan. Gelachen heb ik eigenlijk niet. De regie is goed. Het acteerwerk is goed. Door het verhaal en de humor werd ik echter niet erg gegrepen.