Grand Piano (2013)

"Play one wrong note and you die."

Zo een beetje de hele tijd kijken naar een pianist die onder schot piano speelt klinkt vrij saai, maar het lukt aardig. Debet hieraan is dat het Elijah Wood - wonder boven wonder - lukt om geloofwaardig over te komen in zijn rol.

De spanning wordt langzaam, maar zeker gedegen opgebouwd i.c.m. de gespeelde muziek. Dit zorgt voor een paar interessante momenten. Met name de scène waarin de camera een 360 graden shot maakt, is gelukt. Het voelde enigszins surrealistisch aan; alsof je als kijker samen met de pianist in een slechte droom bent beland.

Helaas slaan sommige acties van Tom nergens op en doen wat ongeloofwaardig aan. Daarnaast is de uitkomst minder, ik had graag gezien wat zich schuil hield in de piano. Toch wel een domper.

Al met al een redelijke thriller om eens gezien te hebben, maar het einde is ietwat onbevredigend.

2,5 Sterren.

Got your attention, don’t disappoint me Tom.

« Grand Piano » is niet zo groots. Ben je een vervent bewonderaar van Elijah Wood, haat je de aanwezigheid van John Cusack in een film, ben je een liefhebber van klassieke muziek, moet het niet te spannend zijn en zeker niet veel slachtoffers met liters bloed, dan moet je deze film kijken. Ik heb me stierlijk verveeld in ieder geval.

Ben je dus een hevige fan van Elijah Wood, dan zal je zeker genieten van deze film. Hij is tenslotte bijna full time in beeld. De befaamde angstige blik met wijd opengesperde ogen is constant in het beeld. Je kan als het ware zijn angstzweet ruiken terwijl het verhaal vordert. De meest amusante omschrijving die ik tot nu toe ben tegengekomen is “Phone Boot met Frodo achter de piano”. Ik verwachte elk moment dat hij zijn Hobbit kostuum zou aantrekken en met zijn knapzak richting Ballingshoek zou trekken, iedereen verwensend dat hij dat getokkel op die rot vleugelpiano wel kotsbeu is. Misschien wel sneu voor hem, maar dat etiket van LOTR zal altijd op hem blijven plakken. Eigenlijk niet 100% eerlijk om daar weer mee af te komen, want ik moet eerlijk toegeven dat hij wel een staaltje van uitstekend acteren hier weggeeft. Zijn grootste prestatie in "Grand Piano" is dat ik op een bepaald moment echt ervan overtuigd was, dat hij misschien dit concerto wel eens zelf gespeeld zou hebben. Na wat snuffelwerk op het wereldwijde web, las ik dat hij ooit piano gespeeld heeft, maar dat dit wel echt een niveau te hoog was voor hem. Zoals hij in een interview zei : “I had taken lessons as a child and had a basic understanding of the instrument but I certainly could not play like that. And I wanted it to look as accurate as possible. But at a certain point, once we kind of broke the barrier, so to speak, of the first couple of bits of playing the piano onscreen, I felt like I’d got myself into a routine of how to make it work and got comfortable with the instrument and comfortable with the process.". Maar buiten het uitstekend “doen alsof” hij een meesterlijk pianist was, is er bitter weinig te zien. Angstig rondkijken, druk converseren terwijl hij een vreselijk moeilijk muziekstuk speel en zelfs een SMS typen doorheen zijn partituur, zijn nog enkele wonderbaarlijke acteerprestaties, die buiten wonderbaarlijk ook lichtjes ongeloofwaardig overkwamen.

Over John Cusack kunnen we zo kort zijn als zijn bijdrage aan deze would-be suspense thriller. De complete film horen we alleen zijn samenzweerderige en redelijk pedante stem. Ik was eigenlijk op het einde al vergeten dat hij er in meespeelde en had zo’n reactie van “Ach ja, die was er ook nog”, toen hij uiteindelijk opdaagde. Bitter weinig over te oordelen dus. Positief voor Cusack is dan ook het feit dat de criticasters bitter weinig over te klagen hebben.

Het grootste struikelblok voor mij was de muziek. Uiteindelijk lijkt het alsof je aan het kijken bent naar een integrale uitzending van een of ander klassiek concours of concert i.p.v. naar een zogenaamde thriller. Niet dat ik enige afbreuk wil doen aan deze vorm van “serieuze” muziek, maar ik ben er nooit in geslaagd om van deze muziekvorm te houden, ondanks dat ik een groot muziekliefhebber ben en open sta voor meerdere genres. Het begon me dusdanig op mijn zenuwen te werken, dat ik meer en meer naar het einde begon te verlangen en vol ongeduld zat te wachten op de eerste slachtoffers.

En dat is dan het volgende punt. Het kan wel zijn dat het een suspense niveau haalt gelijkwaardig aan dat van een Hichcock. Maar geef eerlijk toe dat twee vermoorde toeschouwers op een hele film, zonder enig spatje bloed of enig beeld van de moorden zelf, bitter weinig is om er een spannende thriller van te maken. Deze film vond ik zelfs op Google+ in een lijstje van de 10 "Horror" films die je absoluut gezien moest hebben in 2014. Wat in godsnaam heeft deze film te zien met horror ? Ja de klassieke muziek was een griezelelement voor mij. Maar dat is een persoonlijke kwestie. De rest was alleen een soort Edgar Allen Poe verhaal in een moderne “Speed” versie. Ik verwachtte eigenlijk een soort lugubere wending, maar die bleef spijtig genoeg uit. Het sleutelmoment (hehehe !) was zo ridicuul en vergezocht dat ik er zelfs verwonderd over was dat de aftiteling al begon (Trouwens de begin en eindgeneriek nemen inderdaad zowat 15 minuten in beslag …)

Een totale ontgoocheling dus voor mij. Het meest positieve was de vertolking van Tamsin Egerton en Allen Leech als Ashley en Wayne, het bevriende koppel van de Selznicks. Een koppel zo dom en zodanig onwetend over het klassieke wereldje dat ze opvielen tussen dat publiek met stijve harken en connaisseurs. Het enigste waar Ashley zich over verwonderde, was het feit dat ze niet bij haar boezemvriendin Emma kon zitten want er was toch plaats genoeg op het balkon, nadat ze het plannetje bestudeerd had van het concertgebouw. Hilarisch. Trouwens van mij had de scherpschutter Selznick’s vrouw Emma onmiddellijk een kogel door de kop mogen jagen. Wat een hautain en irritant mens was me dat !
Als er de volgende keer iemand een hartaanval krijgt tijdens een Elizabeth wedstrijd alhier in België, dan is er meer spanning in die rechtstreekse uitzending dan dat er te vinden was in deze film. En nu “allegro assai” en zeker “Prestissimo” op naar de volgende film ....
1*

als je misschien nog nooit een piano gezien hebt en je bent 13, dan is het misschien een leuke film. mocht je echter weten wat piano spelen inhoud, dan is dit werkelijk een lachwekkende film die qua geloofwaardigheid nog onder doet voor shadowchaser.

Vergelijkingen met Phonebooth of Hitchcock slaan nergens op; kan aan mijn bui liggen maar dit is echt lachwekkend slecht, parodie bijna. Alle cliches van de getergde geniaal tot aan klapvee bewondering, al vele malen eerder gezien. Formule film, wat ik echt nergens serieus tot me kon opnemen...

Maar als je juist zin in zoiets hebt/ even lekker wegkijken/ is het dan wel een geschikte film.

Een tegenvallende thriller, die nochtans erg goed begint, met opvallend goed camerawerk, dat in combinatie met het verhaal erg deed denken aan het werk van Brian De Palma.

Elijah Wood doet het verder wel aardig en zet in ieder geval een geloofwaardige rol neer als pianovirtuoos. Toch slaagt de regisseur er nooit echt in om de spanning om te bouwen. Iets meer mysterie rondom de bad guy had hier een stuk beter gewerkt. Vanaf het moment dat Wood zijn eerste deuntjes speelt, wordt de film langzaam maar zeker steeds ongeloofwaardiger. Het pianoconcert vond ik zelf ook niet al te best en de uiteindelijke ontknoping is ook lichtelijk teleurstellend te noemen.

Best een leuk concept dus, met zelfs een veelbelovend begin, maar uiteindelijk is het toch een vrij matige thriller.

2,0*

Wibi Soerjadi met faalangst.

Fijne thriller die me van begin tot eind wist te boeien. Grappig idee om het verhaal in een concertzaal te situeren. De dreigende pianomuziek droeg zeker bij aan de spanning van de film.

De wanhoop en angst van Elijah Wood was invoelbaar, alleen jammer dat de ontknoping een beetje werd afgeraffeld.

Verre van foutloos

Elijah Wood kan in deze titel dan wellicht een moedige poging doen om La Cinquette volledig foutloos te spelen, maar de ''dappere'' poging van de makers om hier een spannende thriller van te maken is toch echt een stuk minder geslaagd. Regelmatig zie ik hier voorbij komen dat de film zou moeten denken aan de werken van Hitchcock en de fenomenale thriller Phone Booth van een aantal jaren geleden (wordt weer eens hoog tijd voor een herziening overigens) maar deze vlieger gaat hier helaas toch echt niet op. De makers dénken dat ze hier een spannende thriller afgeleverd hebben, en dit straalt ook van de sfeer en het enthousiasme van de acteurs af, maar het eindproduct is een aaneenschakeling van ongeloofwaardigheden waardoor het verhaal je nooit weet te imponeren.

Het blijven allemaal goed bedoelde pogingen, getuige van de cast, aankleding, het fenomenale pianospel (als je hier een liefhebber van bent tenminste) en het redelijke acteer werk maar dit blijkt niet genoeg te zijn om het ongeloofwaardige verhaaltje naar een hoger niveau te tillen. Hoe spannender het allemaal zou moeten worden, hoe ongeloofwaardiger het verhaal word, en hoe verder het ook allemaal afzwakt. Hoewel ik bij het begin nog wel nieuwsgierig was naar het verloop begon ik mij al snel te vervelen, en werd deze verveling alleen maar erger. De bedoeling van de scherpschutter was mij ook onduidelijk, en dus ook niet wat voor een waarde het sleuteltje nu precies had maar dit kwam waarschijnlijk ook, omdat ik al mijn aandacht bij het slotstuk al langere tijd verloren was.

Onderstaande beoordeling is voor de aankleding en het sterke camerawerk, die wel van een hoog niveau waren. Ook het Piano spel was indrukwekkend om te aanschouwen (eens een keer wat anders) ook al ben ik zelf geen liefhebber.

2,0*

Eigenlijk is de muziek de belangrijkste reden om Blackmail te zien, het hele concert is prachtig in beeld gebracht. Achteraf heb ik de soundtrack ook meerdere malen op Youtube beluisterd. Als thriller maakt het geheel helaas weinig indruk. Niet alleen had ik deze film qua plot bijna letterlijk al gezien maar de wendingen zijn eerder suf dan intrigerend. Ook het slot mondt helaas uit in een anticlimax, al maakte het gevoel van teleurstelling in mijn geval snel plaats voor een schouderophalend ‘ach, zoveel had ik eigenlijk ook niet van dat einde verwacht’. Deze film bewijst nogmaals dat een uitstekend geregisseerde thriller nog niet zoveel voorstelt zonder een geloofwaardig script.

Recensie Blackmail (Grand P...

Op zich een aardig concept maar het is iets minder betoverend uitgewerkt. Ik wist niet dat Frodo piano kon spelen en dat gegeven was wat mijn betreft al ongeveer de helft van het aanzien waard, maar de eindeloze gesprekken met een onzichtbaar figuur á la Jigsaw begonnen me wat te irriteren. Niet zozeer doordat we geen enkele glimp konden opvangen van de beste man, maar vooral vanwege het nogal nutteloos blijven opdringen van zogenaamde goed-bedoelde kritieken terwijl er een bepaald stuk gespeeld moet worden. Ik begon er eigenlijk steeds minder diepte in te zien en het leek me eigenlijk ook sterk dat zo'n sluwe vijand er voor kiest om met een laser op het podium zijn dreigementen uit te gaan voeren. Prima spel van Wood, een mooi gezongen Motherless Child (al dan niet zonder microfoon....?) en technisch zat alles keurig op z'n plaats.

Geen klap aan. Het uitgangspunt gaat nog. De hele setting is in ieder geval best iets voor mij met een concertzaal, orkest en een piano. Zou best tof kunnen zijn. Hier en daar zit zelfs nog wel een gaaf shot. Helaas is het hele verhaal gewoon belachelijk en weet het vanaf het begin al niet te pakken. In plaats van spannend is het gewoon irritant. Dat gelul van die vent terwijl Elijah speelde werkte me erg op m'n zenuwen, en niet op de manier die de film beoogde.

Heb 'm niet eens helemaal af kunnen kijken, kon het niet meer opbrengen. Jammer voor alle moeite die Elijah Wood heeft moeten doen, vrij vergeefs, gezien het gemiddelde hier en op IMDB.

1,5*

Deze Engelstalige Spaanse thriller over de comeback van een veelbelovende pianist die onder schot staat van een sluipschutter heeft een goed uitgangspunt. Helaas lukt het de regisseur niet om er een spannend verhaal van te maken. Het plot kent weinig tot geen wendingen en de climax is ronduit saai. Elijah Wood blijft irritant met zijn zenuwachtig Frodo stemmetje en van John Cusack heb ik qua verwachtingen allang afstand van genomen. Omdat het eens iets anders is met een piano en een concertzaal en er wel enige vaart in de film zit is hij af te zien, maar een echte hoogvlieger is het zeker niet.

Eigenlijk alles is saai aan Grand Piano. De ultrakorte speelduur ten spijt; er is alsnog geen klap aan. De intro duurt al veel te lang en zodra het concert begint wordt het amper boeiender. Iets wat op een kat en muisspel moet lijken voert de rode draad door de film maar vanwege een geloofwaardigheid welke vrijwel nihil is, is de film uitkijken een bijna onmogelijke taak.

1,0*

Een goed muziek/mysterie/thriller film...

Goed (minder spannend) verhaal...

Goed acteerwerk...

Bekende acteurs Elijah Wood en John Cusack...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Ik weet niet zo goed wat ik van deze film moet vinden. De vergelijking met Phone Booth wordt veel gemaakt en ik kan me daar ook wel in vinden. Ik vond het allemaal best vermakelijk en de setting in samenwerking met de klassieke muziek vind ik best goed werken bij dit verhaal. De scenes op het toneel zijn daarmee ook het beste. Het is minder boeiend wanneer Elijah Wood rond gaat wandelen. De uiteindelijke climax dat hij oog in oog staat met Cusack is ook totaal niet indrukwekkend.

En dat is misschien wel het grootste probleem van de film. Het is nergens indrukwekkend en wordt nergens spannend wanneer het dit wel moet zijn. Zo'n moment wanneer er twee mensen vermoord worden zou iets met je moeten doen, maar dat doet het niet. Toch vond ik het op de één of andere manier heel vermakelijk voor een keer en dat is ook belangrijk.

*2.5

Hilarisch slecht. De link met Phone Booth is wel begrijpelijk, al wist die film toch een stuk hipper en vlotter uit de hoek te komen. Grand Piano faalt daar resoluut in, waardoor de aandacht vrijwel volledig op het potsierlijke plot komt te vallen. De meeste onnozelheden zijn hier al benoemd dus die moeite zal ik mezelf besparen, maar zelden een film gezien die er zo'n potje van maakt. Het concert vond ik verder een weinig boeiende setting en de muziek is mijn ding niet, dus ook op dat vlak viel er weinig te rapen.

Prullaria van de onderste plank die maar zo snel mogelijk uit m'n geheugen gebonjourd mag worden. Met de intro heb je het beste wel zo'n beetje gehad. Daarvoor 1*.

Wat een onzin allemaal zeg.

Allereerst al om de grote Hitchcock te imiteren, wat overigens totaal mislukte. Maar wat er in een kleine anderhalf uur allemaal aan onwaarschijnlijkheden in zit is niet te bevatten.

Alleen al een sms bericht typen dwars door de bladmuziek heen tijdens het spelen van een moeilijke passage. Trouwens, concertpianisten gebruiken zelden tot nooit bladmuziek tijdens het spelen van een pianoconcert.

Dat geklets tijdens het spelen is echt te belachelijk voor woorden, net als het podium op- en afrennen tijdens een muziekstuk.

En de clash tussen Wood en Cusack is al helemaal om je te bescheuren.

De enige positieve dingen aan de film zijn de muziek en af en toe het camerawerk. Zitten prachtige shots tussen, maar dat zijn dan ook echt de enige dingen die me konden bekoren.

Verder is het gruwelijk lachwekkend en deze film krijgt van mij dan ook een zware onvoldoende.

Inderdaad tegenvallend, zeker als je er nog gaat over nadenken en de terechte kritiek hier gaat lezen.

Dan zou het zelfs een onvoldoende kunnen worden. Maar het blijft bij een 5/10 omdat de muziek en het concept aardig is. Helaas is de uitwerking ervan heel zwakjes.