Charles Bradley: Soul of America (2012)

Soulsprookje.

Het blijft jammer dat de VPRO vrijwel alle docu´s kortwiekt, maar het is leuk om dit verhaal rond ex-imitator Bradley toch voorbij te zien komen. Ingekort of niet, indrukwekkend is zijn ' rise' wel. En zo verdiend. Soulzanger Bradley hoef je niet meer uit te leggen wat blues of soul betekent. Hij is de belichaming ervan. Wat het ook moge zijn. Met zijn doorgroefde gelaat verzorgt hij zijn moeder die hem destijds opnieuw in huis haalde vanwege van de kinderbijslag. Geen rancune. Wel pijn. Heel veel pijn. En geloof. Van diepe depressieve dalen naar geluksgilletjes en erkenning op te late leeftijd. Niet zo mooi als het verhaal van Sugarman, maar evengoed de moeite waard. Bradley beleeft geen sprookjes. Bradley beleeft soul.

Goed.

Een aantal jaren geleden al eens op tv gezien, maar gisteravond nog even de "uncut" versie bekeken op DVD. Bradley's levensverhaal is haast tragisch te noemen. Wat een moeilijk leven moet de man hebben gehad. Omgaan met armoede, geweld in de wijk. Dit laatste loopt soms zelfs zo uit de hand dat Bradley op een oud matras in de kelder van het huis van zijn moeder gaat slapen.

Maar de man heeft ook lief, vooral voor zijn moeder die hij (financieel) veel helpt lijkt een speciaal plekje te hebben in zijn hart. Daarnaast is duidelijk de hoop te zien die hij heeft om (eindelijk) een muzikale doorbraak te maken. Zijn geloof is sterk en word ook duidelijk gevoed door zijn Christelijke achtergrond.

De documentaire stopt eigenlijk kort na de release van de man zijn eerste album en zo krijgen we dus niet veel meer mee van de carrière die daarna ontstond. Hij evenaart namelijk het succes van Sharon Jones (hij benoemt zelfs een keer in de docu dat hij dat graag zou willen) en vooral na het zien van deze film zeg ik dat het welverdiend is.