L'Inconnu du Lac (2013)

Opmerkelijk inderdaad dat La Vie d'Adele meer controverse over zich heen kreeg op Cannes terwijl L'Inconnu de Lac niet minder expliciet is.

Prima film. Sterke impressionistische schets. Vooral een niets aan de hand plot die later dan verzand in een suspenseful climax. Wel erg jammer is het nogal repetititieve karakter van de film. Na de zoveelste keer Franck zijn renault hebben zien parkeren, naar het meer zien lopen en praatjes zien maken had ik het wel gezien.

In de seksscenes tapt Guiraudie gelukkig uit een wat versatieler vaatje. Ik vond de conversaties met Henri ook wel de moeite waard maar op één of andere manier weet de film de middelmaat niet te ontspringen. Terwijl de sfeer toch wel erg aangenaam is.

De film werd nogal verkeerd begrepen op het IFFR. Het einde, waarin nog eens duidelijk wordt gemaakt dat Franck juist ook door het gevaar van Michel werd aangetrokken werd met verbaasd gelach onthaald, het perfecte einde met een teleurgesteld "aaah". Hoewel de film thrillerelementen heeft is het uiteindelijk een film over lust, over de aantrekkelijkheid van gevaar. En daarmee een stuk compromislozer dan de film ook had kunnen zijn. Heel anders dan de eerdere film van Guiraudie die ik zag, Pas de Repos pour les Braves , waarvan ik de eerste was die een voldoende gaf (na 15 stemmen ofzo).

Vond juist het repetitieve van de film het allersterkste punt. Net zoals de mannen op de ontmoetingsplek zien we ze alleen daar. Het zoeken naar seks is een zich herhalende gewoonte. Een verslaving, een levensstijl. De dagen lijken op elkaar.

Het gejuich waarmee de film in Frankrijk onthaald is, is een tikje overdreven, maar een kleine 4.0* kan ik hier wel aan kwijt.

Niet slecht, maar had er wel iets meer van verwacht. De film lijkt langer te duren dan hij werkelijk duurt, omdat de eerste driekwart gaat over de ontmoetingen in de bosjes.

In die bosjes was zeker 'diepgang' te zien, maar niet de diepgang waar ik op gehoopt had.

De drukte in de bosjes, het heen en weer lopen, zoekend naar een geschikt rukplekje, was wel grappig om te zien, alsof ze paaseieren aan het zoeken waren.

Er gebeurt iets teveel van hetzelfde, wat bij mij zorgde voor een paar keer gapen en een kijkje op mijn horloge.

De gesprekken op het strand daarentegen, de eenzame gescheiden man, de (jaloerse) blikken, het spel dat werd gespeeld, was wel weer erg goed, en de rechercheur met zijn gevatte vragen was geweldig.

Het einde was ook erg sterk en toch nog even behoorlijk spannend.

Me ook eens aan deze gewaagd, na toch enkele positieve reacties gehoord te hebben. Tja, ondanks dat er eigenlijk niet zo veel gebeurde en het geheel eigenlijk redelijk repetitief is, had de film toch iets dat je bleef kijken. Echt spannend werd het nooit, maar saai evenmin. Het einde vond 'k wel wat minder, maar 'k kon er wel mee leven.

De cast deed het prima en kwam overtuigend over.

Al bij al geen slechte film, maar memorabel is hij nu ook niet echt, daarvoor gebeurde er toch iets te weinig.

Een redelijk drama/thriller film...

Redelijk verhaal...

Het gaat over homo...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Geen muziek, alleen het geluid van het water, de wind, het ruisen van de struiken. Het schept een zekere sfeer die een suspens inhoudt en die suspens wordt nog verhoogd door die herhaalde bewegingen (parkeren, naar het strand gaan, zwemmen), zodat ge weet dat er toch nog iets belangrijker en wellicht schokkender zal volgen.

Tot daar geslaagd, maar daar buiten, kon de film niet de belofte inlossen waarop ik in de aanvang had gehoopt.

Eigenlijk inhoudelijk niet bepaald boeiend met een slot dat me toch ontgoochelde.

Moeilijk te plaatsen arthouse film. Het heeft een weergaloze cinematografie omdat het geschoten is in natuurlicht en effectief gebruik maakt van werkelijk aanwezige achtergrondgeluiden. Met als voornaamste effect een bedwelmend stuk cinema dat de rust en de tijd neemt om een prettig zomers sfeertje neer te zetten. Die prettige sfeer wordt bruut doorbroken door wilde seksuele handelingen tussen homoseksuele mannen en een licht thriller-element rond een passiemoord. Vooral noemenswaardig zijn de filosofische gesprekken tussen de heteroseksuele (of in de kast verkerende?) Henri en de protagonist Franck. Hun mannelijke vriendschap wordt zeer ontroerend afgezet als van een andere orde tegenover de heftige seksuele relatie met Philip.

Ik vind het zelf een zwaktebod als het grafisch uitbeelden van seks een doel op zich lijkt te gaan worden in plaats van ter ondersteuning van een mooi verhaal. Choqueren om te choqueren is niet helemaal aan mij besteed. De seks wordt mooi in beeld gebracht, maar daarbij wordt te vaak gezocht naar grensoverschrijdende elementen die eigenlijk niet echt een duidelijk doel dienen. Of zijn stijf wordende geslachten, rondsproeiende ejaculaties en veelvuldig pijpen, beffen, likken echt van toegevoegde waarde om de kunst naar een hoger plan te brengen!? Had het bij één of twee heftige seksscénes gehouden die iets wezenlijks toevoegen aan de dynamiek tussen belangrijke personages.

Al moet ik aan mijn kritiek op de expliciete seks toevoegen dat het óók een krachtig statement is om homoseksualiteit zo expliciet op de kaart te zetten als iets dat eveneens grafisch uitgebeeld mag worden in het moderne filmlandschap. Heteroseks is wel in de meest obscure varianten terug te zien in films en series, dus het wordt vanzelf verfrissend om eens een regisseur te zien die het over een andere boeg gooit.

Na het zien van deze prent is er weinig meer dat je op het vlak van homoseksuele seks nog zal doen verbazen. Weer eens wat anders dan de Disneyficatie van schattige homo's zoals in bijvoorbeeld Brokeback Mountain. Voor mij persoonlijk hoeft het misschien niet zo, maar ik sta wel positief tegenover het belang ervan om eens krachtig te provoceren tegen de ondervertegenwoordiging van bepaalde seksuele uitingen in moderne cinema.

Normaal is het gayfilm-genre niet zo interessant, de gebruikelijke coming-out-problematiek en dan heb je het grotendeels wel gehad, gelukkig begint er de laatste tijd ook wat daadwerkelijks interessants te verschijnen: Tom à la Ferme was een vreselijk goede poging tot een compleet andere gay-film en ook hier een compleet andere invalshoek. Naaktstrandje, cruise-bosje, parkeerplaats en meer locatie is er niet nodig.

Broeierige homo-erotische thriller. Keiharde pornofilm, harde homoseks, ordinaire seksfilm? Nope, er was veel niet zichtbaar en het bleef soft! Apart dat bij expliciete heteroseks er altijd anders tegenaan gekeken wordt dan bij homoseks..... Film speelt zich louter af op de P-plek, de bush en het strand op een cruising plek aan een mooi meer in Frankrijk. Cinematografie is daardoor oogstrelend met gebruik van natuurlijk licht en achtergrondgeluid, een mooie idyllische plek om zomers te relaxen..... Franck zag er aantrekkelijk uit, dat vond ik niet van Michel, maar smaken verschillen. Gesprekken met Henri waren leuk. Pijnlijk vond ik de repeterende beelden van de achtergebleven handdoek met gymschoenen op het strand en de rode auto op de P-plek...... Sterk was de rol van de rechercheur! Groot nadeel van cruising blijft dat als het onveilig gebeurt het risico op het oplopen van ongewenste gevolgen wel heel groot is. Einde is open en een beetje eng........

Guiraudie won een Gouden Palm voor de regie van deze thriller die zich volledig afspeelt in en rond een afgelegen meer waar homoseksuele mannen komen voor zon en seks. Franck [Pierre Deladonchamps] is een nieuwkomer die zijn oog laat vallen op de sexy Michel [Christophe Paou]. Wanneer Franck ontdekt dat Michel een zeer duistere kant heeft, weerhoudt dat hem er niet van een poging te doen om Michel te verleiden, ook al weet hij dat hij zichzelf daarmee in gevaar brengt. Hoewel de seksscènes veelal een dramatische functie hebben, zijn het wat teveel en houden ze het spannende verhaal op. Maar Guirraudies beeldregie is uitstekend en hij weet de spanning flink op te bouwen in de aanloop naar de schokkende, indringende finale.

Een film die veelbelovend begint in een mooie sfeer met interessante figuren. Vooral de gesprekken tussen Franck en Henri zijn leuk om te volgen. Maar dat is maar een zijlijn met een groter mysterie op komst. Alleen loopt dat dat wat verloren in de rest van de film. En buiten Franck en Henri zijn de personages ook minder boeiend. Het is zoeken tussen de zwoele sfeer van het zonnige strand met de mannen die zoeken naar seksueel vertier, en de spanning van het verhaal.