La Fille Seule (1995)

Eén van de mooiste films die ik dit festival zag, was deze, uit 1995. Hij draaide omdat Jacquot dit jaar "Filmmaker in Focus" was.

De eerste 70 a 80 minuten loop je in real-time mee met de jonge Valerie. Je komt er gaandeweg achter dat ze een maand zwanger is en net begint aan de eerste dag van een nieuw baantje. Je volgt iedere seconde waar ze gaat en staat, wat ze doet, wat ze zegt.

Een beetje vergelijkbaar dus met Rosetta kruip je in de huid van het meisje en is interpretatie aan de kijker. Net als Rosetta is Valerie uiterlijk heel kalm, maar als kijker kijk en leef je met haar mee, je gaat zoeken naar haar beweegredenen - waarschijnlijk net als zijzelf.

Ik vond La Fille Seule niet zo hartverscheurend als Rosetta, maar wel erg mooie en geslaagde karakterstudie.

Goeie film waarin een meisje wordt gevolgd tijdens haar nieuwe baan in een hotel, nadat ze net haar vriend heeft verteld dat ze zwanger is. Debijna documentaire-achtige manier van filmen waarbij het hoofdpersonage ook zo'n beetje in ieder shot zit, verhoogt het realisme en maakt dit ook een intiem portret. De mooie Virginie Ledoyen weet de film goed te dragen en is subtiel met haar spel.

Knap gefilmd, maar het verhaal wordt niet per definitie sterker door de manier waarop het verteld wordt. Ik vond er in ieder geval nogal wat erg saaie stukken inzitten. Daardoor meer interessant dan goed, ben ik bang. Hoewel Ledoyen onmiskenbaar een erg mooie meid is, doet ze in haar slecht passende horecapakje wel wat erg denken aan de generieke Franse serveerstertjes van een jaartje of twintig geleden, inclusief het loopje en de strakke glimlach - ofwel ben ik haar misschien indertijd zelf tegengekomen op oefening voor deze rol. Hoe het ook zei, het onderliggende drama komt wat mij betreft wat weinig uit de verf, haar beweegredenen blijven net een klein tikje te goed voor me verborgen.