The 9th Guest (1934)

Dit is toch wel bizar : de organisator van een mysterieus feestje spreekt via geluidsapparatuur tot een gezelschap van vijf mannelijke en drie vrouwelijke gasten met een guilty secret die elkaar geen van allen vertrouwen en die één voor één geconfronteerd worden met de negende gast – Death... En daar hebben we feitelijk de plot van Agatha Christie's And then there were none minus het medeschuldige keukenpersoneel, maar wel inclusief een liefdespaar. (Ook is er nog een dode man die voorover uit een kast valt, die komt dan weer uit The cat and the canary.) Jatwerk? Vermoedelijk, maar dan van Christie, want de roman van het schrijversechtpaar Bruce Manning en Gwen Bristow waarop deze film gebaseerd is verscheen al in 1930, dus negen jaar eerder dan Christie's roman. Meerdere mensen maken er op internet gewag van, maar om de een of andere reden kan ik nergens iets vinden over een beschuldiging van plagiaat of de mogelijkheid van een rechtszaak.
        Wat de film zelf betreft, de ijzersterke plotinsteek is natuurlijk niet kapot te krijgen, maar ook los daarvan bevat de film een behoorlijk hoog tempo met een vlotte montage (en een korte speelduur), goede vertolkingen zonder overmatig-dramatische close-ups, vrijwel geen muziek en voor de moderne kijker zéker geen sterren die zó geliefd zijn dat ze nooit de dader(s) zouden kunnen zijn. Helaas is de climactische onthulling niet zo spectaculair als gehoopt, en de comic relief van de eerst klunzige en later dronken butler was niet nodig geweest, maar blijft gelukkig tot een minimum beperkt (en was in die tijd vermoedelijk onvermijdelijk).
        De regisseur maakte later in de jaren 40 elf van de veertien afleveringen in de onvolprezen Sherlock Holmes-reeks met Basil Rathbone en Nigel Bruce, maar produceert ook hier al met zijn efficiënte stijl een B-film waarvan ik vermoed dat hij anno nu vanwege plot, tempo en no-nonsense-aanpak vele A-films uit die tijd naar de kroon zal steken. (Momenteel te vinden in een vrij acceptabele maar niet ondertitelde transfer op YouTube.)

Stijlvolle, goed gemaakte mysterie-film.

Een aantal mensen wordt uitgenodigd voor een party in een luxe penthouse, waar ze vervolgens niet uit kunnen en een voor een worden vermoord door een mysterieuze moordenaar.

Wie is de dader?

Goede acteurs en spannend verhaal maken deze film de moeite waard.

Eén van de meerdere films met dit thema als inzet: een mysterieuze uitnodiging voor een samenkomst van een aantal mensen die doorgaans om één van of andere reden iets hebben uit het verleden of een reden hebben om een rivaal of opponent de dood in wensen. Als dat dan zo uitvalt, dan zijn de verdenkingen niet uit de lucht en is er ruimte voor meer...

Deze "The 9th Guest" duurt niet te lang en houdt er ook nog een stevig tempo in zodat het allemaal best meevalt.

Vervelen doet ge u zeker niet. Een superfilm is het evenwel ook niet maar toch een ding waar ge u best mee kunt vermaken al is de inzet van het verhaal niets anders dan de dood.

Graag gezien. Het was een tip van de Franse cineast Bertrand Tavernier die naar aan leiding van de zeer goede film Black angel de carrière van regisseur Roy William Neill aan het bepreken was.

The 9th guest is een pure who dunnit met klassieke opzet. In een huis zijn er 8 gasten uitgenodigd. Een stem kondigt aan dat ze één voor één zullen sterven. Wie onder hen is de moordenaar ? Het blijft boeiend en spannend tot het eind. Het script neemt slim een politieke clash als centraal punt. Elke gast heeft wel een reden om de andere te vermoorden. De onderlinge ruzies en spanningen tussen de gasten creëren de nodige dramatiek en het kat en muisspel tussen de gasten en de anonieme moordenaar levert mooie scenes af (licht uit, schot wordt gelost, iemand valt neer). Het zijn voor ons in deze tijd natuurlijk wekbekende situaties maar het deed niets af dat the 9th guest voor mij uitermate leuk kijkplezier was. Merci Mr Tavernier !