Zomer (2014)

Prachtige maar vergeten Nederlandse coming of age

Locatie: De Biesbosch. Personages: Anne en haar atheïstische gezin.

Deze zomer zal alles veranderen is het motto. Je weet al waar het naartoe gaat...

Anne is een dwars meisje van zestien die rebelleert tegen haar obsessieve ouders en een uitvlucht zoekt om met haar broer en de vrienden/innen of haar klasgenoten erop uit te trekken. Je moet alles uit de zomer halen wat erin zit, en dat gebeurt ook. Zwemmen in de plaatselijke rivier, rondrijden/fietsen zonder een concrete doel in ogen te hebben, en soms nog fuiven in de plaatselijke club. Daarnaast hoort Zwarte Kousen pesten er ook bij... en als er een klasgenoot is die al tienermoeder is, dan is het vanzelfsprekend dat deze gehoond en buitengesloten moet worden.

Daarnaast heeft Anne nog een vervreemde vriendin, maar met lede ogen moet ze toezien hoe die door het geloof ingedompeld wordt en daardoor in drastische situaties terecht komt die de 21ste eeuw eigenlijk niet zouden kunnen verdragen. Maar ook alsof er niets anders is... Of toch wel? Die ene motorchick Lena die sinds kort is komen buurten.

Hier weet Zomer ook prima naartoe te werken. De lesbische thema lijkt subtiel te blijven en dat is eigenlijk juist het mooie ervan. Verwacht geen Blue is the Warmest Colour-achtige taferelen. Het lijkt hier slechts om een zelfbesef te draaien.

Toch wel een uitzondering in de Nederlandse cinema weer. De decoratie lijkt hier een dynamische doch indrukwekkende combinatie te vormen. De machtigheid van de hoogspanningsmasten en zijn centrales, de schoonheid van de natuur, maar ook de tragedie die er heerst door de religieuze gemeenschap en zijn motto's.

Realistisch acteerwerk en een voelbare sfeer. Ik heb geboeid van het begin tot eind zitten kijken. En ja... natuurlijk, geen film dat zich in Brabant situeert zonder dat Frank Lammers een rolletje krijgt.

Fraai!

4,5*