Kankerlijers (2014)

pers.mening: als ik de trailer bekijk lijkt het mij een interessante film. ga zeker kijken. mijn gedachte bij de titel: mijn vader is vorig jaar heengegaan aan deze ziekte en noemde zichzelf ook zo. ouderen om mij heen reageren geschokt, ben nieuwsgierig hoe de doelgroep hierop reageert.

Aanvankelijk was ik niet te spreken van die typerende stommiteiten en de overdreven uitspattingen van futloze bijrollen. De wijze waarop die dokter het gesprek met het drietal aangaat was vrij onrealistisch. En wanneer de toestand van een ledemaat moet worden vastgesteld komen er een stuk of acht dokters de kamer binnen met een pennetje en een blik in hun ogen alsof ze archeologische vondsten aan het studeren zijn. Echt idioot. Wanneer het drietal een röntgenfoto van zichzelf laten maken en deze op de laptop van de supervisor verschijnt ligt iedereen zogenaamd in de deuk (hoe nep kun je het brengen). En de jongens reden zowat de halve ziekenhuisapparatuur ondersteboven en niemand grijpt in, alsof het twee onbereikbare formule 1 wagens zijn.
Toch kon ik gaandeweg wel begrip opbrengen voor de betreffende patiënten en de interactie tussen deze jeugdige acteurs is fijn. De groep ligt met elkaar te dollen en gezien het gebrek aan activiteiten blijven ze daar vrolijk mee verdergaan. De titel is mooi gevonden en daar hoeft geen verandering in te komen; er wordt juist een positieve weg ingeslagen en ze lijden immers aan kanker, nietwaar? Leuk dat Nick en Iwan uiteindelijk allebei gekust worden en daarmee op 'gelijke stand' eindigen (al kwam dat volledig uit het niets). Verder wel geinig dat het kleine ventje nog even Nick instrueerde dat hij spinazie moest eten om zijn been terug te laten groeien.

"We zijn niet ziek, we zijn kankerlijers!"

Vanochtend met enige scepsis in de bios meegepakt, omdat ik het niet zo heb met de aanstootgevende titel. Het is desondanks toch gerechtvaardigd, ook al is het confronterend. Ik wist overigens niet dat dit een remake is van het Spaanse Planta 4ª (2003).

Het geheel wordt met het nodige enthousiasme neergezet door de jeugdige acteurs die onderling een prima chemie met elkaar delen. Dit uit zich in een hoop gestoorde- en komische situaties rondom het ziekenhuis. Hierdoor ga je als kijker op den duur meeleven met de jongens. Wel is het opvallend te noemen hoe vulgair het is op momenten, niet echt iets voor 12-jarigen als je het mij vraagt.

Het enige probleem met de film is, is dat het te luchtig blijft. Om deze reden komen dramatische gebeurtenissen niet goed aan, het ietwat ondermaatse spel van de acteurs helpt hier niet bij. Naast het feit dat de dramatiek vluchtig wordt gebracht, waardoor je het al gauw weer vergeten bent.

Daarbovenop is de muziekkeuze voor Diggy Dex opmerkelijk en soms iets te nadrukkelijk aanwezig. Misschien een soort van verkapte promotie? Gelukkig passen de gekozen nummers prima bij het optimisme van de jongens.

Al met al best vermakelijk om eens gezien te hebben, alleen jammer dat enige vorm van diepgang ontbreekt.

3,0 Sterren.

Goeie film.

Vond sommige stukjes wel beetje jammer, leek ook een keer alsof ik naar een Groep 8 musical keek.

Het gedeelte met de röntgenfoto's dat ze de middel vingers opstaken was nog wel grappig..

Geef hem een 3.5, toch omdat er wel vermaak in zit.

Kankerlijers, een titel met een dubbele lading, die de film wel dekt. Men probeert hier dan ook een zwaar onderwerp te voorzien van een luchtige en komische ondertoon, wat hier niet lukt.

Ik had grote moeite om sympathie voor de hoofdrolspelers te krijgen. Hun acties waren vaak vervelend en irritant en meestal niet zo grappig. Later werd dat gelukkig wel iets beter. Het grote probleem vond ik hem in de geloofwaardigheid van de film liggen. Dat zit hem vooral in de manier, waarop de jongens alles kunnen uithalen in het ziekenhuis, er nauwelijks controle is en de reacties van het personeel, directie etc. ook verre van geloofwaardig zijn.

Ik heb zelf een paar maanden geleden ook een paar weken in het ziekenhuis gelegen, misschien dat het me daardoor veel meer opviel en ik me er erger aan stoorde. Het drama vond ik sowieso niet al te sterk uitgewerkt. Te ongeloofwaardig en het blijft te oppervlakkig. Het komediegedeelte is daarnaast vaak niet grappig, waardoor Kankerlijers op twee gebieden de fout in gaat.

Het is een dappere poging om een zwaar beladen onderwerp op een andere manier aan te pakken, dat moet gezegd worden, maar helaas wordt de plank hier echter flink misgeslagen.

1,5*

''Beter 1 pik in je mond, dan 10 in je..."

Ja, als zo'n beetje elk berichtje hier moet beginnen met commentaar op de titel en mensen hem hierom zelfs gaan boycotten kan ik het ook moeilijk voor me houden. Vind het juist een zeer treffende titel, hoezo provocerend, het zijn in feite toch kankerlijers? Het is misschien zo dat het woord ''kanker'' te vaak en onpas wordt gebruikt door voornamelijk straatjeugd maar ik vind de mensen die vervolgens voor conservatieve taalpolitie spelen al even irritant. Zo heb ik het als kind wel eens beleeft dat er een of andere boze, kinderhatende opa met op geheven hand op ons af kwam rennen nadat iemand in ons groepje dat woord net iets te hard had geroepen naar de ander. Er zit wat mij betreft een behoorlijk verschil in het iemand direct toewensen van deze ziekte of het gewoon heel hard te roepen om de aandacht op je te vestigen. Ik kan me, als iemand die ook kanker in zijn familie heeft meegemaakt, in ieder geval moeilijk voorstellen dat dit mensen kwetst of zelfs pijn doet, het is voor mij immers maar een woord.
Prettig filmpje verder, waarvan ik me eigenlijk verbaas dat er niet wat hogere stemmen zijn. Zat er zelf ook niet echt op te wachten. Vind films met terminaal zieke mensen (en dan vooral kinderen) al snel te sentimenteel, al hebben we hier in Nederland met oa Simon gelukkig al eerder bewezen dat we volwassen en doch luchtig met zo'n onderwerp om kunnen springen. Het fijnst vond ik dan ook het open einde waar niet een van de drie verplicht dood moest en strijkerorkesten plaats maakte voor luchtige hip hop. Vraag me wel af, gezien ik van te voren er niets over heb gelezen (en het hier ook niet kan vinden) er gebruik is gemaakt van echte (doodzieke) patiënten? Die stompjes en andere littekens zagen er wel heel realistisch uit en zul je er niet even op kunnen shoppen neem ik aan? Mocht dit zo zijn dan geeft het het toch wel een extra lading mee. Goed gespeelt ook, zal nooit meer een slecht woord over (ex) SpangaS acteurs in mijn mond nemen! Over de geloofwaardigheid (de regels in dat ziekenhuis, iemand met anorexia die uit zichzelf voorstelt weer te gaan eten?) valt verder ook wat te twisten maar ik zie dit meer in het rijtje van volwassen kinder/puberfilms dan als een grootst beladen werk vol levensvragen dus wil ik de slordigheden en plotgaten met liefde vergeven. Overigens weird om Hans Hoes (de man die ik nog van vroeger ken uit de sitcom Oppassen) weer eens terug te zien, wat een verlopen kop heeft die man gekregen zeg. (3,5*)

Best een leuke film. Soms wat kinderachtig. Soms wat over de top. Maar vaak ook leuk en aandoenlijk. Het kijken wel waard.

Aardige film over een aantal vrienden die kanker hebben en er het beste van proberen te maken. Een redelijk luchtige film over kanker die zich geheel in het ziekenhuis afspeelt. Toch blijft het onderhoudend vanwege het vlotte tempo en omdat er genoeg gebeurd. In veel opzichten ongeloofwaardig (wellicht iets te gericht op een tienerpubliek), maar de vriendschap wordt goed neergezet.

knap om van zo'n delicaat onderwerp,een luchtige film te maken,maar ook met een nuchtere dramatische toon.

Het is een redelijke film,ik vond de wat minder aardige dokter wat te eenzijdig.

En de reden dat ik hem geen 3 geef is omdat ik de doelgroep niet ben.

ik ken maten die spangas kijken,dat is niet aan mij besteed.beetje te "kiddy"

best aardig.

2,5

Deze film laat maar weer zien dat zo'n beladen onderwerp als kanker niet perse een goede film oplevert. Het schrijfwerk laat bovenal te wensen over. Dit zorgt voor het nodige onrealisme in de handelingen en motieven van de (hoofd)personages. Hun overdreven (en zeer onterechte) liefde voor de matige muziek van Diggy Dex helpt ook niet bij het investeren in de karakters. Daarnaast voelen vooral de brijpersonages nogal plat en simpel aan. Nee, dit is niet de film die het had moeten zijn. Misschien ben ik de doelgroep niet, maar zo'n aangrijpend en universeel onderwerp in een film vind ik altijd het kijken wel waard. En soms wordt je dan teleurgesteld.

Gemakkelijke formulefilm die iets te hard zijn best doet om de lach en de traan te forceren. Het helpt ook niet dat het dwangmatig de doelgroep van tieners aanspreekt met neppe rapmuziek en semi-stoere kwajongensstreken. Toch weet het bij vlagen een gevoelige snaar te raken met oprecht ontroerende momentjes tussen de vier jongens en de mooie jongedame.

Kankerlijers: de pilot

Kankerlijers is meer een komedie dan een drama film, wat voor een beladen onderwerp als kanker een welkome afwisseling is. De luchtigheid van deze film deed mij dan ook veelal denken aan 50/50. Wat ik echter als grootste nadeel ervoer toen ik deze film bekeken had, was dat ik het eerder het idee had dat ik naar een serie zat te kijken dan naar een speelfilm van anderhalf uur. Het voelde dan ook meer aan als een soort van uitgerekte pilot waar Vera van der Horst een gastrol in kwam doen. Het verhaal van de jongens die achterbleven, voelde echter alles behalve afgerond. Hier had gemakkelijk langer op door kunnen zijn gegaan, maar dan wel door het verder uit te werken in een televisieserie variant. Meer achtergrond over hoe het leven van de jongens er uit zag voor ze ziek waren en op welke manier de ziekte hun leven heeft beïnvloed zou een absolute meerwaarde hebben gehad. Nu voelen de personages namelijk veel te oppervlakkig aan en ontbreekt de nodige diepgang. Hoewel je in een film personages natuurlijk ook enigszins uit kunt diepen, voelde een tv serie hiervoor meer op zijn plek.

Dit heeft tot gevolg dat ik Kankerlijers maar moeilijk te beoordelen vind. Ik voelde mij eigenlijk maar midden in een verhaal gegooid terwijl ik amper achtergrondinformatie van de personages had en ook geen idee had hoe het met ze af zou lopen. Ik snap het idee van het open einde van de film, maar dit voelde in dit geval een beetje te gemakkelijk en ongepast aan. Alsof de makers niet goed wisten waar ze wilden eindigen en ergens maar een streep trokken.

3,0*

KAnkerlijers is een film die ontroert maar ook in rap tempo thema's aan bod laat komen als puberteit, vriendschap, verliefdheid rond .de rode draad van het verhaal; kanker. In dat opzicht is de film knap gecomponeerd. alles komt aan bod, van diep verdriet tot grote blijdschap zonder in een emotie te blijven hangen die dan de sfeer van de film bepaalt. De acteerprestaties zijn levensecht, rauw en direct waardoor ik het gevoel heb naar een film te kijken die perfect de Nederlandse identiteit weergeeft. Ik heb daar erg van genoten. In dat opzicht ben ik benieuwd naar de originele Spaanse versie.

Een film over een stel pubers op de afdeling voor langdurige kanker in een ziekenhuis. Ik heb helemaal niets met van die rap-jongeren. Ik heb ook niet zo veel met van die typische puberfilms. Er zitten hele slechte scenes in de film en het barst van de clichés. En de film is ook nog eens erg voorspelbaar. Maar toch zitten er ook een paar hele mooie scenes in de film. En daarmee komt de film voor mij toch op een voldoende.

Nee, dit werd 'm niet. Strontvervelende acteurs die totaal niet kunnen acteren. Dan kan je nog zoveel willen maar als een film draait om deze personages, het drama en hun personen dan is iets van sympathie wel handig. Echter irriteren de jonge acteurs allen stuk voor stuk. En dan blijft er echt niets over, ondanks het onderwerp dat zeker verteld mag worden en de setting volledig in het ziekenhuis best boeiend is. 1,0*.