Sennen no Yuraku (2012)

Nu ik deze gezien heb, heb ik de laatste twee films van de betreurde Wakamatsu gezien (en wat ervoor zat tot mijn schande niet). Hij maakte de laatste jaren van zijn leven ineens in een hoger tempo films en afgaande op die twee films vooral lowbudgetfilms geschoten met niet de beste digitale camera's. Waar zijn film over Mishima daar nog wel mee wegkwam zorgt het in deze film voor veel meer problemen.

Deze film, gebaseerd op een verhaal van Nakagami, werd geïntroduceerd met een korte uitleg over de setting van de film en de achtergrond van de Burakumin en verwijzingen naar legenden over het ontstaan van Japan in de film. Dat was handig,want in de film wordt die achtergrond eigenlijk als een gegeven beschouwd. De film volgt een vroedvrouw op haar doodsbed. Ze mijmert over zes zonen in een gezin die ze ter wereld bracht. Op het gezin rustte een soort vloek, waardoor ze onweerstaanbaar waren voor vrouwen maar ook allen jong zouden sterven. Vervolgens gaat de film in op de zonen. Waarbij sommige verhalen erg uitgebreid getoond worden en anderen weer helemaal niet.

Maar door Wakamatsu's stijl van filmen is het voor een familiekroniek die enkele decennia omspant, die iets wil doen met de ziel van een volk en legenden in het verhaal wil wil brengen wel een heel erg droge, vlakke en statische film geworden. Visueel gebeurt er verder eigenlijk ook nauwelijks iets.

2.5*

Degelijke afsluiter.

Het is zeker niet de grootse finale die je een regisseur als Wakamatsu zou toewensen, maar zijn einde kwam dan ook redelijk plots en onvoorzien. Zeker dus geen film waarin de regisseur bewust alle registers nog eens opentrekt, dat valt er ook wel een beetje aan te zien, het lijkt eerder een tussendoortje voor Wakamatsu.

Z'n typische wilde haren herken je in deze film zeker niet terug, het is een wat nettere filmkroniek geworden, al is het zeker geen doorsnee drama (zoals een Yoshida ze maakt). De culturele link die starbright boy hierboven beschrijft heb ik er niet uit kunnen halen, dus dat is allicht een klein gemis, maar verder boeit de film wel genoeg op zichzelf.

Erg goed acteerwerk van Terajima (zoals altijd eigenlijk) en het tempo van de film is goed, zeker omdat er nogal wat verhaal af te haspelen valt, enige jammere is dat het er visueel toch net iets te karig uitziet. Te digitaal, wat het ondertussen toch wat te goedkoop doet ogen.

Verder gewoon een fijn filmpje, maar niet het gedroomde afscheid.

3.0*