Deddo Sushi (2012)

Leuk.

Maar eigenlijk hoort dit Iguchi spul niet zo thuis is het rijtje Sushi Typhoon films, Iguchi zou beter een keertje upteamen met Minoru Kawasaki, dat lijkt me wel wat.

Dead Sushi is dan ook meer een Kawasaki film vond ik. Veel aandacht voor de humor, bijgestaan door slechte effecten om het compleet gestoorde verhaaltje vorm te kunnen geven. Grote verschil is dat Kawasaki vooral voor handgemaakt gaat, daar waar Iguchi steevast voor een hoop goedkope CG kiest.

Het lievert in ieder geval weer een hoop bizarre scenes op, met een paar licht-geniale vondsten. Zo wordt de arme ei-sushi gebullied door de echte vissushi, zit er een salmon roe battleship in etc etc. Ook een geniaal moment is de ultravage, uit het niets komende robotdans. Hulde voor de actrice die de patrones speelde trouwens, een geweldig komisch talent, zeker voor dit soort onzin.

Verder een paar sterke quotes, veel wtf momenten en een leuk einde, maar over het algemeen ogen Iguchi's films mij vaak toch iets te goedkoop en heb ik toch meer met het werk van Nishimura.

3.0*

Heb me wel vermaakt met deze film.

Inderdaad goedkoop geproduceerd, maar genoeg leuke lachwekkende scenes die me nog wel een tijdje bij blijven.

3.0*

Op een gegeven moment denk je dat je al het gekke wat uit Japan komt wel gezien te hebben, krijg je weer een film voorgeschoteld over killer sushi. Heerlijk plot en Iguchi komt weer met een paar heerlijke vondsten. Toch is een uur kijken naar maffe gevechten met slechte special effects iets teveel van het goede dit keer.

Dead Sushi leunt meer op komedie dan bijvoorbeeld The Machine Girl deed. Je moet er wel echt van houden, enorm over de top weer zoals alleen Japanners dat kunnen. De tekenfilmgeluidjes had Iguchi achterwege mogen laten, maar veel andere scenes zijn weer erg te genieten. De uitleg over het sushi maken bijvoorbeeld, krijg er zowaar honger van.

Verder weer veel debiele dingen zoals eiersushi dat het goed met de hoofdrolspeelster kan vinden (leuk geacteerd), de smerige ei-kus (door Asami die inmiddels wel bekend is met ranzige scenes in dit genre), de battleship en de tonijnman. Dit zijn zo'n beetje de hoogtepunten, wat automatisch betekent dat de rest veel op de automatische piloot is. De sushi vliegt maar in het rond, mensen rennen, cartooneske geluidjes klinken door de speakers en af en toe valt er een slachtoffer. Gelukkig vaak op een bloederige manier.

CGI is weer lekker brak, net zoals in RoboGeisha. Film was ondanks de speelduur wel een lange zit voor mijn gevoel. Er komt zoveel onzin op je af dat er slechts een paar dingen blijven hangen. Toch kan ik hier zeker van genieten en is het maar goed dat er ook zulke bullshit films worden gemaakt.

Afkomstig van de regisseur van onder andere: Kataude Mashin Gâru (2008) en Zonbi Asu (2011) zie ik. Dus ik wist op voorhand al een beetje wat ik kon verwachten.

Maar wat er in Deddo Sushi wordt gepresteerd had ik niet voorzien. Ik dacht dat ik het allemaal wel had gezien wat betreft de onzinnigheid uit Japan, maar moordende sushi had ik nooit verwacht. Het is een lekker fout verhaaltje dat gepaard gaat met de nodige komische over-the-top momenten. Daarnaast was ik gecharmeerd van Rina Takeda die de protagonist Keiko met verve neerzet. Overigens is het ook interessant om wat weetjes mee te krijgen over sushi, zeker voor mij als sushi liefhebber.

Er zit een hoop ongein in deze film waar ik goed stuk om ging en voor het merendeel waren de meeste grappen best geslaagd te noemen. Scènes als: de smerige ei-kus en een oversized gevechtsschip van sushi zal ik echt nooit meer vergeten. De vondst met de Tamago sushi vond ik trouwens ook geslaagd.

Al met al een erg vermakelijke film van Iguchi waar ik mij vanaf het begin tot het eind kostelijk mee heb vermaakt. Ik kijk alweer uit naar zijn nieuwe project. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een kijkje achter de schermen.

3,0 Sterren.

Waanzin in alle kleuren van de regenboog! Als Charlie Chaplin een tijdmachine had gehad en kon voorzien dat slapstick er in de 21e eeuw zo uit zou komen te zien draaide hij zich nu vast om in zijn graf.

Iguchi maakt een soort cartoonesque versie van Troma in de vorm van een grote suikerspin die het begrip ''over de top'' een nieuwe dimensie inblaast. In zijn universum kunnen mensen vliegen op de brandstof van hun eigen scheten, gebruiken ze hun lindwormen als nunchuku's of worden in dit geval aangevallen door genetisch gemanipuleerde sushi. Je moet er absoluut van houden en dat deed ik nog niet zo heel lang geleden absoluut niet toen ik als een zuurpruim af zat te geven op publieksfavorieten als Mutant Girl Squad en The Machine Girl. Al ben ik er, nu ik zelf om ben, van overtuigt dat niemand hierbij zijn gezicht in de plooi kan houden en iedereen uiteindelijk in een stuip zal liggen tijdens de juiste kijk omstandigheden. Is het niet met een krat bier in je eentje dan wel met een melige vriendengroep.

Zelf vond ik Zombie Ass nog een graadje leuker maar ook hier krijg je op een bijna niet bij te houden tempo dozijnen aan meligheid voor je kiezen die met geen browser te omschrijven vallen. Met paint gemaakte diarree fontijntjes maken plaats voor die van bloed en een tonijn sushi van 3m bij 3m probeert onze heldin te verpulveren die op haar beurt weer gered wordt door een eier maki met wie ze kan praten.

Ja, Je moet dit soort filmpjes wel in de juiste hoeveelheid doseren, anders wordt het vervelend maar de avonden die ik er tot nu toe mee heb beleeft zijn nog vaak gesprek van de dag. (3*)