Les Chevaux de Dieu (2012)

Prachtig, geloofwaardig in beeld gebracht en meeslepend drama. Al voel je de bui al hangen-het is duidelijk waar het verhaal heen gaat- het acteerspel is steengoed en de dialogen zijn boeiend. Daarbij komt nog eens dat het verschrikkelijk mooi in beeld is gebracht.

Flitsend volgzaam.

Les Chevaux de Dieu doet met name aan het begin een beetje denken aan 'Cidade de Deus'. Om gelijk maar met de deur in huis te vallen: dat niveau wordt niet helemaal gehaald. Daarvoor is de omschakeling van misbruikte achterbuurtschoffies zonder enige vorm van fatsoenlijke toekomst naar zelfmoordterrorist nog steeds te afstandelijk. Vreemd genoeg. Hoe interessant, gewaagd en origineel een en ander vanuit de Marokkaanse invalshoek wordt gepresenteerd, behalve een volgzame jongen die gelijk als zodanig wordt gepresenteerd valt het nog steeds moeilijk uit te leggen waarom zelfs, of juist met name, dit soort jongens zich om laat lullen. En dat essentiële onderdeel van dit episch aandoende drama is nu juist een beetje minder sterk. De fijne visuele omlijsting ten spijt.

Het mag gezegd dat deze multiculti co-productie flitsend is geschoten. Zodoende heeft het camerawerk de kijker al vóór de sterk performende kindacteurs bij de strot gegrepen. Welwillend of niet, als kijker heb je het idee dat er een meesterwerkje in het verschiet ligt. De technische zijde wordt in elk geval goed vertegenwoordigd. Vlot gemonteerd en inhoudelijk ook nog eens meeslepend, de eerste helft van de film is bijzonder sterk. Al zou je je nog kunnen afvragen waarom de verkrachtingsscène zo plotseling wordt gepresenteerd. Het blijkt een terugkerend thema te zijn dat de film een misselijkmakend ondertoontje geeft. Toch komt dit realistischer over dan de radicalisering van het gros van de hoofdrolspelers. Hoe naturel het acteerwerk ook is.

Les Chevaux de Dieu is echter geen slechte film. Verre van zelfs, maar de ingeslagen weg is interessanter dan het uiteindelijke vervolg. Tevens vanwege het feit dat de hoofdrolspeler ondanks zijn vele twijfels en korte inlijvingsperiode wel erg vastberaden is. Misschien is het de teleurstelling dat er ook iets anders van de film had kunnen worden gebrouwen. Wellicht iets beters. Al zullen de meeste filmjury's het daar niet mee eens zijn. De film werd immers overladen met prijzen. Misschien omdat de Casablanca-aanslagen amper wereldnieuws waren na 9/11. En je wordt inderdaad niet als martelaar geboren, maar vooral als kansarme baby. Juist die interessante belofte van echte psychologische ontleding wordt slechts ten dele ingelost.

Goed.

Met dank aan Cinéart voor het recensie-exemplaar.

Les Chevaux de Dieu komt erg geloofwaardig over. Je bent als het ware aanwezig bij het kweken van zelfmoordenaars. De jongens worden al 'opgevoed' in een uiterst gewelddadige omgeving waar de normale omgangsvormen bestaan uit het elkaar uitschelden en als het even kan, elkaar met geweld bestoken, om wat voor reden dan ook. Ook de huiselijke sfeer is afschuwelijk en bestaat vooral uit minachting en disrespect voor elkaar.

Hiermee lijkt de stap naar terrorisme klein, maar toch is het niet voor te stellen hoe het uiteindelijk resulteert in deze afschuwelijke daden. Het laatste gedeelte van de film is akelig spannend, ook al weet je eigenlijk wel hoe het zal aflopen. Zeer nare, beklemmende, maar steengoede film.

Toch iets meer van verwacht. Het drama belicht vooral de voedingsbodem voor zelfmoordterroristen : de arme jongeren die in geweld opgegroeid zijn in de bidonvilles van Casablanca. De regisseur spendeert een vol uur om de levensomstandigheden van de jongeren uit de doeken te doen, maar neemt daarna amper tijd om stil te staan bij de indoctrinatie. De conversie van de twee broers gebeurt veel te snel waardoor enige ongeloofwaardigheid de kop begint op te steken. Niettemin kreeg ik het gevoel dat Ayouch wel de juiste snaar raakte. Zeker het eerste uur vond ik erg goed : ik vergat bijna dat ik naar een film zat te kijken door de docu-stijl.. fantastisch geacteerd ook. Het tweede uur vond ik beduidend minder en het afzakken naar fanatisme werd niet met de nodige zorg in beeld gebracht. Ondanks deze kleine inhoudelijke problemen is dit toch een film die ik zou aanraden om te zien.

Goeie film over twee broers die opgroeien in de sloppenwijken van Casablanca. Een onderhoudende eerste helft die veel weg heeft van Cidade de Deus. De tweede helft gooit het echter over een andere boeg, wanneer de broers zich aansluiten bij een Islamitische groepering. Realistisch in beeld gebracht, oa vanwege het gebruik van de locaties. De radicalisering had wel wat beter onderbouwd mogen worden.

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Een waargebeurd verhaal...

Prima acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Uitzichtloosheid, armoede en religieuze indoctrinatie door fundamentalisten. Brrr.

Je kunt JM met weinig zaken banger maken dan echt fanatieke religekkies, eens temeer wanneer ze gewelddadig zijn. Nochtans is Horses of God (nu op Mubi) een bijzondere film, en een mooie companion piece voor Paradise Now (2005) die ik ook al een tijdje klaar heb liggen. Het is niet elke dag dat we zoiets vanaf deze kant bekijken.

We zien hoe een groepje kansarme jochies uit de sloppenwijken eindigen als zelfmoordterrorist bij de aanslagen in Casablanca van 2003. Echt begrijpen doe ik het na deze film nog steeds niet, maar de vraag is natuurlijk in hoeverre dat mogelijk is als witte, atheïstische bomenknuffelende vega-hollander met een voorliefde voor wetenschap, wiens ergernissen vaak niet veel verder gaan dan pratende mensen in de bioscoop.

Na Indigènes eergisteren en nu deze film heb ik het voorlopig wel weer even gehad met luid geroep in het Arabisch (ik kan er niet aan wennen, net als geschreeuw in het Italiaans, vre-se-lijk), maar Les Chevaux de Dieu is knap geschoten en zeer ingeleefd gespeeld door de cast. Prima soundtrack ook.

Aanrader.

4*

Voor mij was de omscholing van fruitverkoper naar zelfmoordterrorist iets te vluchtig gedaan, komt over alsof ieder met een uitzichtloos leven heel makkelijk kan radicaliseren, wat wellicht ook zo is, te ver van mijn bed show. Naar mijn smaak ook net wat te gelikt allemaal, zie films in deze setting toch graag wat ruwer en zonder soundtrack, die overigens wel gewoon goed is.

Op 16 mei 2003 kreeg Marokko zijn eigen 11 september. En dat is waar de "Paarden van God" over gaat.

De tijdelijke schok vervaagde met de tijd en er kwamen andere steden zoals Madrid in 2004 of Londen in 2005 in beeld, het was dichterbij en dus imponerende het de Europeanen zoals jij en ik meer dan deze aanslag in Casablanca.

Een prima filmverhaal, werkelijk gebeurd maar vergelijkbaar met Paradise Now (Film, 2005) , vond ik de laatste iets beter, toegankelijker.

Ik had in deze film de moeite met de religieuze overdaad. Vrijwel in elke scène nadat ze oudere tieners zijn geworden, word je geconfronteerd met het in mijn ogen extreme van het geloof bij deze jongens. Het draait alleen nog maar om de Islam en God. Familie, vrienden en samenleving valt buiten hun interesse.

Dan kom je net als bij andere geloven en (politieke) overtuigingen snel uit bij het extremisme.

Want daarvan ben ik wel overtuigt, een geloof of overtuiging kan veel goed doen in het leven maar de extreme hang is radicaal verkeerd!

Toch geloof ik niet dat iemand die in armoede en uitzichtloosheid opgroeit, altijd vatbaar is voor extreem gedachtengoed. De mens is uitgevoerd met hersenen!

De setting van de film is prachtig, het verhaal is iets overdadig maar realistisch en het acteerwerk uitstekend.

Een 8-.

In mei 2003 werd Marokko getroffen door de bloedigste terreuraanslag uit zijn geschiedenis. De film reconstrueert de werving en indoctrinatie van de aanslagplegers. Regisseur Nabil Ayouch neemt de tijd om hun achtergrond te schetsen. Het uitzichtloze bestaan in een krottenwijk van Casablanca blijkt een ideale voedingsbodem voor het inprenten van uiterst dubieuze leerstellingen bij jonge moslims. Desondanks heb ik nooit kunnen begrijpen dat jonge mensen zo slaafs en klakkeloos een geestelijke of politieke leider volgen. Dat is door deze indringende film alleen maar onbegrijpelijker geworden.

Boeiende film over de ontstaansgeschiedenis van een terroristencel, vanaf hun jeugd tot het moment dat ze tot hun daad overgaan - of er op het laatste moment van afzien. De film toont de hopeloze, vijandige wereld waarin de jongens opgroeien, en kent veel subtiele momenten waarop moraliteit, of het gebrek daaraan, wordt getoetst. De moeder die tevreden vaststelt dat haar oudste zoon geld thuisbrengt, zonder zich er om te bekommeren hoe hij daaraan gekomen is, of het doden van een man die zich wil vergrijpen aan een van de jongens. Vond de vele verwijzingen naar, vrij openlijke, homoseksualiteit ook opvallend.

De regisseur wilde kennelijk laten zien hoe de terroristen tot hun daad komen, en de radicalisering, maar dat gedeelte vond ik minder geslaagd. De eerste radicalisering vindt plaats in de gevangenis, buiten beeld, en de jongens die zich laten inpalmen gaan wel heel snel overstag met een fanatisme dat uit het niets lijkt te komen. Er wordt na 9/11 een vijandschap gecreëerd tussen de gelovigen en de ongelovigen, maar toch is het best vreemd dat niemand zich bekommert om onschuldige slachtoffers, dat was kennelijk een no-brainer. Er is hooguit enige bezorgdheid over het mogelijk doden van andere moslims. Het afzien van de daad op het laatste moment lijkt vooral ingegeven door angst zelf te sterven, niet door gewetensnood.

Het totale gebrek aan moraliteit in combinatie met godsbeleving wordt eigenlijk nauwelijks uitgelegd en zo blijft het een vreemde kronkel. Daarom was het misschien aardig geweest ook een jongen uit de sloppenwijk te zien die wel daaruit gekomen is, en bijvoorbeeld een baantje had gevonden als kelner in het gedoemde Casa de España- al is het maar om te laten zien dat er wel degelijk een keuze is. Aan de andere kant, wellicht was de film daar niet beter van geworden, eerder geruststellender.

Toch blijft het knagen, want nu wordt het terrorisme als een samenkomst van factoren gebracht met een onvermijdelijke afloop, en dat fatalisme staat me toch ook tegen.