Potechi (2012)

Leuk.

Nakamura is eigenlijk hét grote Japanse talent dezer dagen, het lukt me alleen niet echt om het geniale van de man te zien. Steeds leuke filmpjes met wat grappige toetsen, maar daar blijft het dan meestal wel bij.

Ook Potechi lijdt aan deze ziekte. Erg goede hoofdrol, apart en mysterieus verhaaltje en een sterke bijrol van Nao Omori (ook altijd goed). Maar achteraf lijkt het toch een redelijk normaal filmpje te zijn, terwijl dat het, als je er echt bij stilstaat, niet is.

Nakamura brengt het vaak te gewoontjes naar mijn gevoel. Japanse gekheid mag wat extremer en extroverter zijn, of net erg droog en introvert, maar Nakamura's aanpak valt ergens tussen die twee in, waardoor het altijd wat gewoontjes blijft.

Verder niks op aan te merken, het is een leuk, quirky filmpje, maar waarom iedereen (heh) zo hoog oploopt met deze regisseur is me niet meteen duidelijk.

3.5*

Aardig.

Hoewel ik het verhaal niet echt goed vind, gebeurt er genoeg op beeld wat mijn aandacht wist vast te houden. Vooral het personage gespeeld door Gaku Hamada wekte mijn aandacht, de schoonheid van Fumino Kimura werkte ook goed mee, maar uiteraard kan ze nog leuk acteren ook. De bijrol van Noa Omori is leuk meegenomen.

Verder nog niks gezien van Nakamura maar zijn output is redelijk hoog, dus zal eens in meer werkjes van hem duiken.

3,0*

Alhoewel geen echte hoogvlieger binnen de Japanse kleine film, toch het beste dat ik tot nu toe van Nakamura zag. Dat heeft vooral te maken met de compacte speelduur, waardoor het niet zo gaat slepen en de humor. Geen gebulder hier, maar net van die opmerkingen die tussen neus en lippen worden gemaakt. Zo'n gesprek in de auto over chips bijvoorbeeld. Kan daar altijd erg om gniffelen.

Verder inderdaad wat te gewoontjes om zich tot de toppers te mogen rekenen (alhoewel hier en daar toch wat fijne shots/scenes), maar ben na het tegenvallende Shirayuki Hime Satsujin Jiken (daar wél die lange speelduur en geen droge humor) die ik gister zag toch best blij verrast.