True Stories: Wikileaks - Secrets and Lies (2011)

Een spannende documentaire en er worden eigenlijk alleen verhalen verteld, begeleid door beeldmateriaal en een continu verontrustend riedeltje. Hackers oftewel 'computerwetenschappers', journalisten, (hoofd)redacteuren en Julian Asange himself zijn aan het woord. De rol van media komt daarmee in de docu samen met die van Wikileaks voor het voetlicht. De vraag wordt namelijk ook gesteld of "publishing for the sake of publishing" acceptabel is.

Het fragment dat in het begin getoond wordt, met de koelbloedige shooting vanuit de helikopter, heb ik indertijd wel 10x achter elkaar bekeken om voor mijzelf te bepalen of het waarheid is. Nu ik het weer zag, blijf ik hetzelfde gevoel hebben. Wat is waarheid? De vertellingen van de Wiki-leakers klinken aannemelijk, de sprekers lijken geloofwaardig, maar is het allemaal wel zoals gezegd wordt?

Vooralsnog ga ik daar wel vanuit.

Misschien zijn de Wikileaks wel de start, zoals men in de docu vertelt, maar misschien zelfs onderdeel van de revoluties in Afrika, wie zal het zeggen? Of het zo is en in welke mate zullen wij vast niet te horen krijgen.

Vooral het tijdelijke karakter (de korte tijd van actie) van WL en het nu totaal geen aandacht meer hebben voor leaks van welke soort dan ook en door wie dan ook vind ik verdacht.

Bepaalde zaken vind ik opvallend: een stereotiep (slechts 1) opgepakt rolmodel, interne strubbelingen in WL waarbij niemand meer het fijne van de zaak weet of men motivaties van de mede-leden in twijfel trekt. Dit zijn dingen die duidelijkheid tegenwerken.

Ook het gedrogeerde (?) uiterlijk (0,0 expressie in gelaat) van hacker Adrian Lamo en de getuigenis over de persoonlijkheidsverandering van Manning (van filosofisch prater naar doodse muis) vond ik opvallen.

Alles bij elkaar zeker interessant en boeiend. En raar genoeg voor mij vooral op psychologisch vlak.