Snackbar (2012)

Heet hangijzer.

Snackbar voelt aan als een indringend portret van een groep Marokkaanse hangjeugd. Het documentaire karakter wordt ondersteund door schommelend maar sterk camerawerk, alsof de toeschouwer deel uitmaakt van het groepje tuig. Van op de huid zitten gesproken. De jongens brengen de dag door bij de lokale snackbar en blowen zich het apezuur. Er wordt gedeald, gehosseld en vooral veel geouwehoerd. Het is dat laatste waar de kracht van de film zit. Het toont de acteurs in al hun kunnen, alsof ze een zijn geworden met hun personages.

De film ontbeert een echte verhaallijn, maar heeft deze verder ook niet nodig. Er gebeurt genoeg tussen de jongens en de film toont naast de verplichte dosis drama ook voldoende humor. Het eindresultaat is een film die zo rauw en realistisch aandoet dat het weet te raken. En dat is heel knap. En zo heeft Nederland een film erbij die origineel is en zeer vermakelijk. Een film die de kijker deelgenoot maakt van een zogenaamd heet hangijzer zonder gelijk oordelen te vellen. Hoe dik een en ander er ook bovenop ligt.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Het blijft moeilijk voor filmmakers om de goede toon te vinden wat betreft de multiculturele samenleving. Of het is bijna beledigend politiek correct en gaat aan de kern van het probleem voorbij, of het kiest voor de grove aanpak en het wordt zelf discriminerend. Snackbar valt helaas in de tweede categorie. Het heeft een intrigerend uitgangspunt van een snackbarhouder die te maken krijgt met notoire hanggroepjongeren. Daarmee doet het iets denken aan de schitterende mini-serie The Corner, die soortgelijke thematiek uit wist te werken tot een aantrekkelijk staaltje maatschappijkritiek.

Waar het hier echter misgaat is dat de Marokkaanse jongeren terug worden gebracht tot een groepje gillende speenvarkens. Ze slaan elkaar maar de hele tijd of maken beledigende opmerkingen naar anderen. Pogingen om ze wat te vermenselijken slaan de plank mis. Tussen de scenes door zitten korte interviewtjes gemonteerd die een emotionele laag aan moeten brengen. Een constructie die best zou kunnen werken, maar die hier weinig toevoegt aan wat we al denken te weten over het onderwerp. Het is nog bijna niet van het niveau ´ze hebben gewoon een slechte jeugd gehad´.

Ik vind het stuitend dat de Turkse Ali gepresenteerd wordt als een baken van tolerantie tegenover een aanval van agressieve Marokkaanse jochies. Het is bijna alsof hiermee gezegd wordt dat de hardwerkende Turken het dupe zijn van de branie schoppende Marokkanen. Wat overblijft is een (waarschijnlijk) onbedoeld racistische film die alleen maar rolbevestigend gaat werken en niks toevoegt aan het belangrijke debat.