Die Unsichtbare (2011)

De samenvatting van de film doet aan Black Swan denken. Na het bekijken van de film kan ik niet anders concluderen dat de film gewoon erg goed is: een uitstekend drama. Goed acteerwerk en een boeiend en aangrijpend verhaal.

Een kunstvaardig gemaakt psychologisch gecompliceerd drama met een interessant verhaal, emotioneel en intensief gespeeld, dat inderdaad aan de voor mij sterkere 'Black Swan' doet denken, waarbij het hier niet om de dans gaat maar om de kunst van het toneelspel, het uitspreken van teksten. De ambities van de jonge actrice, in relatie met dwang, zenuwen, zelfvertwijfeling en druk zijn pijnlijk. De film is het sterkst in de beklemmende sfeer en setting in donkere ruimtes. Echter de dialogen zijn teveel van het goede: bijna ieder woord heeft een betekenis. Daarnaast zijn er nog al wat beknopte (zogenaamd redactionele) scènes waar je als kijker midden in springt (je hebt geen idee hoe of waar ze begonnen zijn of eindigen) en dat werkt frustrerend. Stine Fischer Christensen tenslotte speelt fantastsich.

gauke vat het weer eens perfect samen. Vind alleen dat hij de film te laag waardeert. Ik was werkelijk 'blown away' van deze film. Heb nagelbijtend zitten kijken. De film zit tjokvol thema's en emoties maar kookt naar mijn gevoel nergens over. Christian Schwochow houdt alles netjes in balans. Ga er maar aanstaan: faalangst, onderdrukte seksualiteit, je achtergesteld voelen binnen het gezin, geblokkeerd in het creatief uiten op het toneel, relatie met een gehandicapte zus en een overbezorgde moeder, relaties met mannen. En dat alles met de nuances die daarbij horen. Had af en toe het gevoel in een rollercoaster te zitten. Een film die dat vermag krijgt het hoogste aantal punten. Stine Fischer Christensen speelt een fantastische rol.

Wat me vooral verbaasde: films over het maken van een film (in dit geval een toneelstuk) zijn bijna altijd vervelende mislukkingen. Deze film is een grote uitzondering. Hier is het voelbaar en zichtbaar hoe dat creatieve proces verloopt en wat een martelgang het vaak is eer dat doek open gaat en het eerste applaus opklingt. Toen het zover was slaakte ik een zucht van verlichting.

Psychologisch drama rond een jonge ambitieuze vrouw, worstelend met eigen identitieit en familiale problemen die haar verzuchtingen om te slagen er niet op vooruit helpen. Daarboven is er een erg veeleisende toneelmeester en onzekerheden in de liefde die haar erg diep doen gaan.

Interessant om volgen maar toch al te complex om vlotjes te verteren, vind ik, wat niets afdoet van het lovenswaardig acteerwerk van Stine Fisher Christensen, als de jonge vrouw, en Ulrich Noethen als de regisseur.