La Sombra Vengadora vs. la Mano Negra (1956)

Er bestaan er dus meerdere van : sombra vengadora films...dit is zoals u reeds vermoedde het vervolg op de verrassend la sombra vengadora geheten film waar we het gister over hadden, en biedt ons wederom de gekende elementen en protagonisten.
We meenden na de afloop van deel 1 begrepen te hebben dat la mano negra dood was, niets blijkt minder waar. Al in het begin laat hij weer zijn gebruikelijke souvenir achter, vermoordt een aanstaande verklikker op ingenieuze wijze en zit wederom achter de formule van synthetische drugs aan, in eigendom nog steeds van de eminente pr. Fuentes.
Die bedenkt een werkelijk briljant plan : hij besluit zijn formule in 4 stukken te hakken en deze te verdelen onder familie en vrienden...of misschien niet zo'n goed plan. LMN- op de hoogte van al hun bewegingen schijnbaar- jaagt de 4 bezitters genadeloos op, onder wie de dochter van Fuentes, de schone Maragarita- Caro. LMN besluit nu deze Margarita in te zetten als zombiekiller om de ontbrekende delen van de formule in zijn zwarte handen te krijgen. Slechts 1 mens kan hem stoppen : la sombra...
Niet alleen moet la sombra afrekenen met al dan niet gezombificeerde mensen, het kwaadaardige genie dat hij moet vernietigen beschikt nog over een geheim wapen, dat hij- origineel- zombie heeft gedoopt en we reeds in het eerste deel hebben leren kennen, toen hij de wat poetischer naam ojos amarillos droeg. Dit monster is niet alleen moorddadig, hij is behalve zijn 2 oplichtende ogen in het donker ook onzichtbaar... al blijkt het hier uiteindelijk een zeer aardse puma te betreffen. Wat een schatje. De vraag rijst nu : hoe is het mogelijk dat een Genie dat onzichtbare zombiekillers kan produceren niet in staat is om synthetische drugs in mekaar te knutselen en daarvoor de hulp van een seniele ouwe zak nodig heeft ? We zullen het noot weten.
Wel leren we op het eind wie la mano negra is - Landa/ Williams- maar slechts en passant, alsof het geen belang had.
Wat we over het eerste deel zeiden kunnen we hier herhalen, zij het met als kanttekening dat Aguillon hier gelukkig wat minder op de voorgrond treedt en Silvestre wat meer, die laatste ontpopt zich ook tot love interest van Caro. Wel jammer dat er geen ondergrondse scènes meer in zaten, en er wederom nogal weinig gebruik wordt gemaakt van de mogelijkheden van zombie/ ojos amarillos. Technisch nog niet haalbaar daar en toen waarschijnlijk, misschien beter zo.
We leren overigens niet wie of wat la sombra is, die neemt abrupt afscheid per brief met de mededeling dat "zijn heilige opdracht hem gebiedt te strijden voor een betere wereld in het verborgene " . Vreemd genoeg deed hij dat in de volgende delen...50 jaar eerder, onder Pancho Villa. Maar dat is een ander verhaal.