La Leggenda di Kaspar Hauser (2012)

Zoals verwacht de eerste echte interessante film die ik zie op het IFFR dit jaar.

Unieke film. Nog het best te vergelijken met een film als Dead Man. Gefaseerd, zwart-wit, iconische personages en neo-western met moderne accenten. Niet voor niets noemde Manuli Jarmusch als een van zijn inspiraties. Al is Kaspar Hauser wel een stuk absurder en abstracter, en waar Dead Man de sfeer uit elektrische gitaar-riffs, doet Manuli dat met de moderne Elektro wave.

Wanneer de soundtrack van Drive je positief wist te verrassen, zal dit ook wel wat voor je zijn. Zelfde stroming maar dan een stuk minder poppy, maar vooral erg gaaf.

Verder is het ontzettend bijzondere film, en alleen al dat is te prijzen vind ik. Maar dan moet het je nog wel bevallen. Gelukkig valt dit helemaal in mijn straatje. Rare vage fragmentarische scenes met absurde situaties, gesprekken en personages. Een interessant basisverhaal vervormd tot iets totaal anders met enkel de rode lijn en de referenties naar het originele verhaal blijven over. Gave rollen van Vincent Gallo die vooral hilarisch is als de Sheriff.

De film is bijzonder fraai geschoten. Ietwat statisch, en soms is de kadering niet helemaal optimaal, maar deze regisseur komt er wel met wat meer afwerking. Maar desalniettemin moet gezegd worden dat hij bijzonder fraaie plaatjes kan schieten.

Het moet gezegd dat hier zo links en rechts nog wat extra in had gezeten. Het eerste halfuur was echt geweldig. Daarna werd het iets minder, maar de finale is weer fantastisch. De laatste dansscene mag linea recta in mijn lijstje van favoriete dansscenes

Erg bijzonder, alleen al voor diegenen die er niet voor terugdeinzen iets te zien wat je niet vaak zal zien. Dikke 4*

Bij de voorstelling die ik bezocht kwam de regisseur van te voren nog even verklaren dat hij er zelf op toegezien had dat de projectie ditmaal wel scherp was (was-ie ook). Wel beschamend dat de man die Manuli introduceerde de film The Enigma of Kaspar Hauser noemde...

Leuke, gekke verfilming van de geschiedenis van Kaspar Hauser. Het is duidelijk de bedoeling om zo excentriek mogelijk het verhaal te vertellen terwijl toch nog een coherent geheel te blijven. Dat lukt wel, al ben ik het met Mochizuki Rokuro eens dat het misschien iets te gimmicky is om werkelijk sterk te zijn. Niettemin pakte de film vooral goed uit omdat het idee van Kaspar Hauser als een vrouwelijke dj die danst op ritmes die ze kennelijk in haar hoofd hoort goed werkt. Sowieso vond ik alle scènes waarin dansen een grote rol speelde prachtig. Niet alleen het einde, maar ook bijvoorbeeld die scène waarin Hauser en die prostituee met superimposition over elkaar heen gezet zijn is echt prachtig. Ook slaagt de film er sterk in om het gevoel van een andere wereld te creëren.

Maar ondanks dat alles boeiend was en de scènes eigenlijk allemaal wel voor mij werkte had ik toch over het algemeen het gevoel dat ik voornamelijk naar een excentrieke vertoning zat te kijken. Erg leuk om te zien, maar ik bleef het gevoel hebben dat er meer zat in de allegorie van de gekke, maar misschien goddelijke dj op het uitstervende eiland. Iets meer bijt of satire misschien? Daarbij vond ik de Vincent Gallo ook snel irritant worden als de sheriff, in tegenstelling tot de rest van de cast.

3,5*