La Société du Spectacle (1974)

Wat zie ik, nog geen stemmen voor deze poststructuralistiese klassieker van Debord ?

Enfin, ik weet dat hier veel poststructuralisme buffs rondlopen die het boek hebben gelezen, dus dat bespaart me een uiteenzetting van de strekking, rest ons het visuele.

De film is opgedragen aan Debords vrouw Becker-Ho die we in het begin zien, daarna volgt een collage die grotendeels wordt begeleid door Debord als monotone voice-over die letterlijk citeert uit zijn werk, af en toe onderbroken door typografische citaten van hemzelf en pseudo-citaten van oa Marx, Machiavelli, Clausewitz, Tocqueville enz.

Het zou allemaal wat aan gogard kunnen doen denken-ook door verwantschappen in de strekking- maar daar waar gogard de film wilde opheffen via beeld-geluid dialectiek en deze zo verheffen tot totaalkunstwerk, komt Debord niet verder dan een filmnegatie waarbij hij zelf zegt dat de filmische waarde van zijn product 0 is.

Maar eigenlijk bereikt hij die opzet niet eens: bijna net zo vaak als dat beeld en text mekaar tegenspreken of de text een ironisch commentaar levert op het beeld, is het commentaar een doodordinaire aanvulling op het beeld dan wel omgekeerd, van een trivialiteit die iedereen had kunnen verzinnen. Je hebt het over stardom en je laat Halliday, Monroe en the beatles zien, veel voor de hand liggender kan niet. Dat geldt ook voor de afgezaagde footage van Hitler, Brezhnev, Vietnam, strandtoerisme enz. Wat de porno waar ik me zo op verheugde betreft: wat reclame kitsch foto's Newton style met her en der een blote tiet, nou nou zeg het eind der beschaving is nabij.

Ook gebruikt Debord footage uit andere films, te weten Johnny guitar met 3x Hayden die dan ook in de credits zou moeten staan omdat hij het vaakst in beeld is, Shanghai gesture met Gene en Victor Mature, for whom the bell tolls van Wood, TDWTBO van Walsh met Flynn, en rio grande met the duke. Welles als en in Mr. Arkadin had u al herkend op de still. Alles gedubd behalve Shanghai gesture. Dat zijn de Hollywood producten die worden afgwisseld met sovjet-klassiekers als een uitgebreide sequentie uit Chapaev, het nieuwe Babylon, oktober en pantserkruiser Potjomkin.

Het geheel besluit dan met borst klopperij over de rol van de situatonalisten in 1968 en de Gettysburg charge uit TDWTBO.

Muziek werd geleverd door een idd. ontoepasselijke sonate van een obscure Franse rococo componist.

Wat zie ik, geen kwijlende smiley's bij pippo?

Dan doen er vast geen vrouwen in mee.

Zorgwekkend dat er massa's mensen achter deze kul aanliepen en nog steeds lopen. Pijnlijke wichtigtuerei die de sociale wetenschappen en mediastudies nog steeds jaren op achterstand zet. Wat een quasi wetenschapelijk geneuzel.