De Jueves a Domingo (2012)

Bijzonder fraai subtiel drama.

Iedereen die weleens met zijn ouders op een lange autovakantie is geweest herkent wat in deze film. Spelletjes doen in de auto, zeuren als het te lang duurt. Onderweg ergens blijven slapen. In je tentje liggen terwijl je ouders bij kaarslicht nog met anderen aan het praten zijn. Benzinestations, parkeerplaatsen waarop je je ouders een kort moment kwijt bent. Heel mooi getroffen. Ondertussen is er meer aan de hand. Het huwelijk van de ouders van de twee kinderen is namelijk niet goed, het reisje is een reddingspoging. Maar dat druppelt subtiel op de achtergrond door. De hoofdpersoon van de film is namelijk een meisje van elf. De film wordt vooral vanuit haar perspectief vertelt.

Naarmate het gezin naar het noorden (dus richting evenaar) reist wordt het warmer en de begroeiing minder. De conclusie is dat de breuk tussen de twee ouders onafwendbaar is, waar ze voor op de vlucht zijn is eigenlijk al lang gebeurd. En zelfs die grote gebeurtenis leidt niet toit een een ontploffing, maar eerder tot het moment dat voor de dochter duidelijk wordt waar haar onbestemde gevoel vandaan kwam en voor het jongere zoontje is het een avontuur. Aan het einde is duidelijk dat niks meer is zoals het was

Fraai camerawerk, een mooi ingehouden toon en de autogeluiden die met niet nadrukkelijke mooie muziek de soundtrack vormen zorgen voor een heel bijzonder en behoorlijk indrukwekkend debuut. Prachtige film. Een van de parels op het IFFR van 2012.

Dik 4.0*

Subtiel scheiden.

Een intiem portret van een Chileens gezin dat op het punt staat uit elkaar te vallen. Op subtiele wijze wordt de kijker dat pas gaandeweg deze roadmovie duidelijk, wanneer het gezin een meerdaagse auto-trip maakt. Er wordt regelmatig vanuit het perspectief van de dochter gefilmd, hetgeen inhoudt dat de kijker op kinderlijke wijze observeert en hierdoor zijn of haar eigen conclusies kan trekken. Al ligt de eindconclusie er naar het einde toe wel voldoende bovenop.

Omdat de ouders ervoor kiezen de lieve vrede te bewaren en het kroost nog in het ongewisse te laten, voltrekt zich een realistisch maar verbrokkeld beeld voorbij aan de kijker, die zich al snel een bijrijder waant. Een breekbaar filmpje dat ondanks, maar ook dankzij, het niet volledig oplichten van de sluier de kijker alsnog inpakt met het typische tipje. Het onderliggende scheidingsdrama kan met gemak door de eigen fantasie worden ingevuld.

Als extra staat op de DVD van het Tiger Releases label de kortfilm Videojuego, met hetzelfde thema, eveneens van regisseuse Dominga Sotomayor Castillo.

Goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Da's ook wat!!: net uitgebreid alle jaarlijstjes opgestuurd en ingevuld komt op tweede kerstdag nog net één van de mooiste films van het jaar voorbij.

Geen in zwijm gevallen critici, geen grote media-exposure: moet ik allemaal weer zelf achterkomen.

Roadmovie maar niet met de gebruikelijk geharde outsiders, maar een gewoon middenklasse gezin in Chili, lekker paar daagjes op vakantie in de auto met de kids op de achterbank.

Dat er iets niet helemaal in haak is blijkt wel als de moeder zich afvraagt of het nou wel zo'n heel goed idee is, want de relatie van pa en ma loopt niet helemaal lekker.

Jongste kind is nog iets te jong om er wat van te merken, maar de oudste dochter ziet de scheurtjes langzaam naar de oppervlakte komen.

Hele subtiele film, met feilloos geregisseerde kinderen en een schitterend beeld van het Chileense landschap.

Geen aktie, geen grootse plotontwikkelingen en toch: meesterwerk!

Film die sterk begint, maar nogal zwak en langdradig eindigt. We volgen een gezin dat op een soort vakantie gaat. Papa wil nog iets zien van vroeger en dat is een behoorlijk eind rijden. Ze krijgen we de eerste drie kwartier - met een leuk openingsshot trouwens, heel herkenbaar van vroeger- vooral beelden vanuit de auto. Het begint nog met spelletjes, maar verveling slaat toe. Je merkt ook dat er ergens wat wringt. Tevens had ik geen idee waar de film precies naartoe ging, maar halverwege maakt dat nog niet heel erg uit. Dat ik aan het eind nog steeds geen idee had is wel erg natuurlijk. En dan lees ik de plot hierboven en denk ik: hè, scheiden? Nee, dat papa en mama al zover heen waren was me onduidelijk. We zien wel hen af en toe kibbelen tegen elkaar - sterk dat dit vanuit Lucia wordt getoond, zij weet ook niet wat er is- maar vooral tegen het einde was dit me niet zodanig duidelijk dat het geheel dan begint te slepen (wat wil men nu), saai wordt (sommige scènes duren te lang of zijn niet interessant) en af en toe wat vreemd wordt (die moeder die wegloopt). En zelf met de wijsheid achteraf komt dat nog steeds zo over, maar had wellicht iets gescheeld. Maar datzelfde had ik met Kauwboy, dat ook lang vaag blijft. Te vaag.
Fotografie verder is niet bijzonder, op één shot na met de auto en boom en een verder lege woestijn, erg mooi, en vooral de jonge Ahumada is een ontdekking als Lucia. 3,0*.

Een opservatie van een gezin van 4: vader, moeder, zoon, dochter, tijdens een rit naar het strand... althans dat leek de bedoeling te zijn.

Wat je er verder over kan zeggen weet ik niet. Deze film gaat op de slow burn, kinderen spelen spelletjes in de auto tegen de verveling terwijl de spanningen tussen mama en papa steeds toenemen. Dat kan, want lange ritten kunnen behoorlijk stressvol zijn en ieder wil een eigen kant op. Maar toch blijkt er wel meer aan de hand te zijn tussen de twee ouders, terwijl de kinderen zich blijven verheugen op dat dagje strand. De reis was dus doelbewust bedoeld om een einde te maken aan de relatie tussen de twee ouders?

Dat word hier ook erg goed en subtiel weergeven en je zou eerst denken dat het hier om een feelgood roadmovie gaat over een gezinnetje dat op pad gaat, waardoor dit nog wel iewat pijnlijk en hopeloos aanvoeld. Al die leukigheden tegen de afgrond van een fatale beslissing.

De jueves a domingo was een erg sterke en subtiele film dat het ook zeker van de sfeer moet hebben. Altijd leuk om een roadmovie te zien dat niet door Amerika trekt, en de plaatjes van Chili zijn erg fraai, maar ook desolaat. Ook die toevalligheid met die motorrijder (die zou wel niet voor niks op de achtergrond aandachttrekken bij die zwem-scene) vond ik leuk gedaan. Het acteerwerk was ook realistisch en bijna biografisch, en wat is die Lucia toch schattig!

Ik zeg geslaagd!

4,0*