menu

Rembrandt Laughing (1989)

mijn stem
3,00 (1)
1 stem

Verenigde Staten
Drama
100 minuten

geregisseerd door Jon Jost
met Jerry Barrish, Kate Dezina en Nathaniel Dorsky

De titel van de film refereert aan de gelijknamige ets van Rembrandt. Een jonge muzikant geeft zijn ex-vriendin een fotokopie van de ets, in de hoop dat zij hem terugneemt. En alhoewel het haar raakt, besluit ze hem toch niet terug te nemen.

zoeken in:
avatar van danuz
Jost maakt echt interessante cinema, waarbij experiment en conventie hand in hand gaan, zowel op narratief als op audiovisueel vlak. Er valt namelijk goed een verhaal in te ontwaren, maar dat verhaal wordt steeds weer even losgelaten - om plaats te maken voor terloopse dialogen en ogenschijnlijk random scenes uit de levens van de protagonisten. Ook filmt Jost vaak de situaties vrij simpel, om dan bijvoorbeeld ineens over te gaan in abstractie (in dit geval de videokunst van Dorsky - die ook een belangrijke rol vertolkt overigens). Het einde met de potjes zand is dan ook nog eens erg mooi.
Volgens mij heb ik er een nieuwe favoriete filmmaker bij!

Elke vorm van narratie is een menselijke constructie, een daad van zingeving. Het is een poging van de mens om het onvatbare, het Kantiaanse sublieme, te vatten. Het is een poging om orde op te leggen aan de choas. Nietzsche noemt dit de Apollinische sluier die over de Dionysische aard van de mens en de natuur heen gedrapeerd wordt. Ook kunst (muziek, architectuur, zeker ook film), religie, wetenschap en moraal zijn op te vatten als vormen van narratie. Echter onvermijdelijk breekt op sommige momenten de oerkracht door dit vlies heen. Zoals vanavond een aardschok het huis op haar grondvesten deed schudden tijdens het kijken van de film. Natuurlijk hebben al deze vormen van narratie (sociale) performatieve effecten, maar het blijven constructies. De waarde van film(kunst) zou dan kunnen zijn dat het de mogelijkheid biedt om te reflecteren op deze sociale conventies (wat Roland Barthes mythes noemt).

In de film is het thema redelijk geniaal uitgewerkt. Er zijn momenten in de film waarin de oerkracht, bijvoorbeeld de elementen aarde (zand) en water (zee), het wint van de narratie in de film. Hierin nemen abstracte elementen (van Dorsky) het even over van het lopende verhaal. Dit zijn momenten van contemplatie voor de kijker. Ook geeft de afwijkende kadering een zekere spanning bij het volgen van de (soms banale) dialogen (zie ook mijn comment bij All the Vermeers in New York). In de cinematografie strijdt zo de orde (conventie) met de chaos (het experiment). Zoals danuz al zei, er is in Josts werk een samengaan van experiment en conventie, voor mij persoonlijk levert dat eerder dissonantie dan consonantie. Dat is fijn en uitdagend, dat is wat cinema nodig heeft.


Bedankt meneer Jost, dat u dit alles heeft weten duidelijk te maken. Tot nu toe heb ik vier films van u gezien, allen waren het hevige inslagen of regelrechte voltreffers.

De poster zoals die hier staat afgebeeld doet me eigenlijk denken aan een van die andere bekende Hollandse schilders

Gast
geplaatst: vandaag om 06:10 uur

geplaatst: vandaag om 06:10 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.