Quand l'Amour S'Emmêle (2010)

Al bij al sympathieke film, eerder komedie dan drama, niet diepgaand, met een duidelijke, goede verhaallijn en waarbij de jeugdige acteurs een iets te doortastende, volwassen houding aannemen, wat soms wat als overdreven overkomt.

Vader en moeder beginnen een liefdesrelatie en zoon en dochter ook tegelijkertijd. Terwijl ze het allemaal niet van elkaar weten. De titel is als een toneelstuk. Een typisch blijspel. En zo is de film ook. Inclusief een paar scenes, waar de ene persoon net aan de ene kant van het toneel de deur uit gaat terwijl aan de andere kant de volgende persoon via de andere deur binnen komt stappen. Het einde kun je dan ook wel raden, net zoals dat in een blijspel gaat. Maar het is wel een leuke en sympathieke film, die makkelijk wegkijkt. Al komt het einde toch nog wat geforceerd over.

Inderdaad, een blij-spel, deze film. Amerikanen zouden dit een feel good-movie noemen. En ik vond het een feest om naar te kijken. Zeker met zo'n acteerkanon als Emmanuelle Devos. Maar het meisje is ook een schatje. Twee beginnende liefdes, met haken en ogen. Waarom zijn Franse films zo leuk? Of vind ik dat alleen? Als je het verhaal navertelt is het te gek voor woorden. Zo onwaarschijnlijk dat het alleen maar ongeloofwaardig kan zijn. Maar evenzogoed maakt Claire de la Rochefoucauld er een geloofwaardig geheel van, omdat het in feite om andere, diepere zaken gaat, dan de schijnbare toevalligheden. Vragen als: Kun je altijd eerlijk zijn tegenover je kinderen? Moet je altijd eerlijk zijn? Het einde past goed bij de film. Misschien ook niet zo waarschijnlijk. Maar wel leuk.