Bumblefuck, USA (2011)

Een late recensie van mijn kant: ik zag deze film bijna drie maanden geleden al op het Nederlands Film Festival.

Het is eigenlijk een vrij typische film over ontluikende homoseksuele (of hier, lesbische) gevoelens. Erg duidelijk gemaakt met de indruk dat mensen die nog argwanend staan tegenover homoseksualiteit op een andere gedachte te brengen. Een nobel doel, maar ik hoefde al niet meer overtuigd te worden. De film voelt misschien iets teveel aan als een boodschapfilm om werkelijk sterk te worden, het is allemaal net wat te simplistisch. Maar het heeft zo zijn charme en de aanpak om het allemaal wat documentaire-achtig te brengen geeft het een aangenaam slice-of-life gevoel mee (er zitten overigens ook wat korte documentaire interviews met Amerikaanse homoseksuelen in die als ik me het goed herinner allemaal ooit zelfmoord overwogen hadden).

Toegegeven, hoe aardig de film ook is, ik herinner me vooral de Q&A na de film met de razend enthousiaste en duidelijk bloednerveuze regisseur; een Amerikaan die aan de Nederlandse Filmacademie studeerde. Voor hem betekende de film duidelijk veel en het is altijd leuk om een regisseur met passie te zien spreken over zijn werk.

3*

Een nogal oninteressant verhaal gemixt met een onduidelijke documentaire, opgezet vanuit een goede bedoeling die er niet echt uitkomt. Tenminste, op mij komt het echt niet over - waar gaat de film nou eigenlijk over, wat is dan die boodschap die met een paar weinig subtiele gebeurtenissen overgebracht moet worden?

Een zeurfilm over een zoekerig meisje, meer kan ik er niet van maken.