The Comedy (2012)

De film kabbelde maar een beetje door de achterliggende gedachte was al lang en breed duidelijk , maar er werd verder niets meegedaan. Ook was de hoofdpersonage zo onsympathiek dat je alles behalve met hem meeleeft. Wat mij betreft gemiste kans.

The Comedy is geen komedie, maar eerder een psychologisch drama. Om de haters even gerust te stellen, ja Tim & Eric zitten er beide in, maar met hun absurdistische Tim & Eric Show heeft het weinig te maken.

Tim Heidecker speelt de dertiger Swanson. Hij heeft een groep vrienden en een zieke vader. Door rijkdom en teveel tijd verveeld hij zich stierlijk en vult deze tijd door andere mensen de grond in te trappen met kinderachtige, asociale en vaak ronduit racistische spelletjes.
Niets aan Swanson en zijn vrienden is sociaal of aardig. Sociale interactie is puur uit verveling en mocht het eens voorkomen dat hij aardig doet tegen mensen, trapt hij dat de volgende minuut gewoon weer de grond in.

Dit harde schild zorgt ervoor dat hij zich geen zorgen hoeft te maken over de maatschappij, want deze is toch niet interessant. Oprechtheid en echte emotie is niet aan de orde, want hoe moet dat, als je leeg bent vanbinnen?

De nietsontziende eikel houdt het publiek een spiegel voor, al is dat niet altijd duidelijk welke. Het heeft er een groot deel mee te maken dat veel gesprekken in de maatschappij betekenisloos over komen en mensen vaak bang zijn om oprecht te zijn. Als je veel tijd en geld heb kun je gaan vervelen. Je moet uitkijken dat het niet lijdt tot anti-sociaal gedrag dat ver buiten de maatschappij staat. Misschien zoek ik er wel te veel achter. In dat geval is dit gewoon een karakterstudie over een rijke, emotieloze lul met teveel tijd.

Bijzonder is het wel, maar voor velen waarschijnlijk te pijnlijk om aan te zien. De binding met het karakter is ver te zoeken en wordt ook nauwelijks geboden. Het donker drama heeft aardig wat zwarte humor, maar dat komt door alle ongemakkelijkheid en lomp gedrag.
Knappe rol van Heidecker ook, die de grootste eikel speelt sinds jaren.

Oja en downloaders, succes. Het is maar de vraag of je de goede versie te pakken krijgt. Heidecker heeft een leuk grapje in petto, die ze zelf hebben geüpload op de bekende plekken.

Inkijk in de leegte van een hipsterleven. De anomie van het bestaan van het elite-leven.
Vrijwel geen emoties te bemerken bij Heidecker, niet in de gekste gevallen. Op zoek naar authenticiteit verwordt alles 'te min'. Naar mijn mening wil Alverson de vergankelijkheid van een sociale rol laten zien, die altijd gepaard gaat met verlangens. Al heb je er geen, zoals je wellicht zou denken van de cynische hipster-mentaliteit, dan wil je veel betalen om even te proeven aan het (echte?) leven van een taxichauffeur.
Heel onderhoudend en bewust berust gefilmd, met zo af en toe echt disturbing beelden, maar al met al, zoals Inland Rabbit al opmerkt, echt bijzonder. Ook door het subtiele gebruik van vrij underground artiesten als Bill Fay en Gardens & Villa werkt het geheel nog beter.
Dit is leegte in beeldvorm, ruime 4*.

Zweverig filmpje met nietszeggende dialogen en slappe filosofieën... Acteerwerk, vrij naturel.

*2 (acteerwerk)

Schuurt niet genoeg. Een film over hipsters, voor hipsters. Niet eens vervelend, gewoon enorm saai. Maar ook weer niet saai genoeg om echt negatieve emoties op te wekken.

Ik wil deze film heel graag zien, weet iemand hoe je d'r aan kan komen?

Ik heb hem inmiddels gezien. Ik vind de Tim en Eric show vaak geestig, en soms fascinerend ongemakkelijk. Door die show ben ik denk ik op het spoor van het bestaan van deze film gekomen. Na voor mij enorm intrigerende scènes op youtube gezien te hebben ben ik hem gaan kijken. Deze film bevat personages met dezelfde absurdistische humor als Tim en Eric, maar de film zelf is 100% drama.

Er is een achterliggende gedachte achter de film, dat zeker. Maar deze is niet simpel te vatten. En gedurende de hele film blijft het de vraag wat precies het karakter drijft. De personages zijn vaak grappig naar mijn mening, maar ook diep treurig, ze zien het gehele leven als een grap waardoor ze vaak onsympathiek worden. De scène met de epileptische aanval en de blik van Swanson vond ik echt eng. Het verklaart ook veel van het karakter. De man is niet in staat om enige empathie te voelen. Door provocaties gedurende de hele film probeert hij toch empathie te voelen, maar uiteindelijk blijkt hij misschien gewoon wel niet in staat tot empathie . Aan het einde zien we hem spelen met een jong kind. Die net als hem het leven nog als een spel ziet, alleen zonder ironie. Met dit kind heeft hij echt even plezier.
Het is een intens triest portret van iemand die niks serieus kan nemen. Ik vond het portret raak, en als ik in de donkerste krochten van mijn ziel kijk herkenbaar, maar gelukkig niet zo erg dat ik lijk op het hoofdpersonage (hopelijk, je bent gedeeltelijk je eigen blinde vlek natuurlijk).
Ik vond het een prachtige film kortom.
5 sterren, en nummer 2 in mijn top 10 voor nu.

The Comedy.

Een film die vooral draait om verveling, leegte, gevoelloosheid, bindingsloosheid en op een bepaalde manier de belachelijkheid van de hedendaagse tijd. Ergens las ik dat dit een statement maakt over onze generatie maar dat wordt er wat mij betreft helemaal niet bij betrokken maar gaat het vooral over de hoofdpersoon zelf.

Dit is wel een film die vrij weinig mensen zullen aanspreken. Je moet zelf een soort cynisme of nihilistische denkwijze hebben om dit ten eerste grappig te vinden en anderzijds te waarderen. De opmerkingen en gesprekken zijn vaak ontzettend sarcastisch en venijnig maar tegelijkertijd moet je de triestheid erachter zien.

De soundtrack vind ik sterk en past goed bij de beelden. De film neemt de tijd voor alles wat wel bij de inhoud past maar zeker geen film voor het grote publiek. Langzaam, vrij weinig actie en gesprekken waar de meeste mensen hun wenkbrauwen van zullen optrekken en verbaasd zullen vragen waar het over gaat.

De scene in de kerk is hilarisch!

Fantastisch. Slice-of-life-slacker-drama dat precies de juiste snaar raakt. Heidecker is geweldig. Verre van onsympathiek ook. Snel eens meer van Alverson gaan zien.

Wat een asshole. Niet te geloven.

Tim Heidecker speelt zijn rol vrij geweldig, het moet gezegd. Het is lang geleden dat ik zo'n irritante arsloch heb gezien. Toch sluipt de menselijkheid er naar verloop van tijd in, of projecteren we die zelf omdat we die graag willen zien? Swanson laat zijn collegaatje die hij op het punt stond te gaan bepotelen zonder met zijn ogen te knipperen stuiptrekken, wanneer ze plots een (epileptische?) aanval krijgt. Hij verveelt zich zelf terwijl haar lichaam zich in pijnlijke kronkels wringt, en lijkt zowat te knikkebollen nu zijn eigen plannetje eventjes op de tocht is komen te staan door een ongevraagde bijkomstigheid.

Ik had overigens nog nooit van Tim & Eric gehoord, maar in 2001 was ik al gestopt met TV kijken, dus ik heb van cartoon network en adult swim niet veel meegekregen. Of ik nieuwsgierig geworden ben hierdoor weet ik niet, ik was gebiologeerd door dit mankind en zijn interacties, maar voor mijn gevoel is er niet veel arc aan zijn karakter, en de film voelde wat onaf en onevenwichtig toen de credits begonnen. De triestheid van zijn bestaan is evident, maar voor mij is het niet genoeg om van The Comedy een geslaagde film te maken.

zesje dan maar.

3*