De Zevende Hemel (2016)

Ik loop nooit een zaal uit, maar dit werd me na 40 minuten toch wat te ellendig...

Het tergend langzaam voortslepend verhaal wordt om de twee minuten ruw onderbroken door een baggerslecht gezongen cover van Doe Maar, Acda & de Munnik of Marco Borsato.

De zaal begon al na 15 minuten leeg te lopen, maar ik heb het koppig geprobeerd te doorstaan om te kijken of er nog wat uit dit Nederbaksel te knijpen viel. Sorry, nee.

Het had erger gekund. Ik bezocht deze film tóch maar, omdat sommige verrassende reacties bepleitten dat de Zevende Hemel 'voor een Nederlandse film nog best wel goed was'. Vooruit dan maar, ik wilde na La La Land toch even nagaan of 'onze musical' ook kon overtuigen.

Het antwoord: nee. Negentig procent van de tijd is dit een muziekspecial van GTST, gegrondvest op abortusdilemma's, Familiediner-perikelen en vreemdgaande partners. De tien procent die overbleef werd gevuld door een zweem van oprechtheid. Een handvol emoties die toch wist te raken. Vocaal blijft het daarnaast allemaal wel uit de buurt van de absolute ondergrens - al haalden de keuzes voor sommige nummers het bloed onder m'n nagels vandaan.

Een grote doelgroep voor deze film, ik val daar volledig buiten. Na toch geweest te zijn, kan ik alleen maar concluderen dat ik blij ben de Zevende Hemel niet tot de bodem af te hoeven kraken.

1.5*

Hier moet je dus echt een beetje van houden, anders gewoon niet aan beginnen. Ik vond het zeker niet slecht, hoewel het geen moment de perfectie benaderde. Om ongeveer de tien minuten een bekende Nederlandse song gezongen door een bekende acteur. Het resultaat is wisselend. Sommige zijn zoals verwacht goed met hun zangkunsten(Acda), andere(Reidinga) laten blijken vroeger wel eens een zanglesje op school gemist te hebben. Verhaal eromheen is sympathiek en herkenbaar alledaags. Het sentiment aan het slot werkt maar gedeeltelijk, omdat de personages en de verhaallijntjes te talrijk zijn voor de ruim anderhalf uur die de film duurt, waardoor je je niet voor honderd procent kunt inleven. Qua spel doen alle acteurs, op de ongemakkelijk acterende Van der Meer na, het redelijk tot goed. Vooral de heer Flodder is waardig oud geworden, en Reijn acteert zelfverzekerd(ook de botox is goed geslaagd, trouwens). Al met al de moeite waard, met namel voor de wat ouderen onder ons. Geen film dus waar je als tiener met je eerste date naar toe moet gaan, want dan sla je geen goed figuur en kun je na afloop fluiten naar een eventuele zevende hemel.

Nou dat was toevallig, dat ik in deze woelige metoo tijden zowaar blijkbaar mn 1ste film van de viezerik Gosschalk zie.

Enfin.. het idee is niet eens zo onaardig. Zo 'n (weliswaar uiterst flauw en overdreven feelgood gelikt) verhaaltje doorspekt met wat bekende nummers kan best aardig werken.

Maar djiezus, wat een Hollandse meuk allemaal.. het ontbrak er nog maar aan dat Van Dik Hout en Even aan mn moeder Vragen langskwam. Blegh.

Vond het een mooie film. Ik hou niet zoveel van dat gezang en musicals, maar ik stoor me er verder ook niet aan. Bovendien vond ik het in deze film erg meevallen; ze onderbreken het af en toe met nummers. En mooie nummers ook: nummers die ik vroeger uitzette als ze opkwamen of waarvan ik ze dacht te kennen, maar nooit echt de moeite nam om ze te beluisteren en dan nu verplicht word om er naar te luisteren en er achter kom dat het eigenlijk hele mooie nummers zijn. Met een mooie tekst. Paste mooi bij het verhaal.

Tevens de eerste Nederlandse film waarbij een dood/overlijden mij écht heeft weten te raken door het goede acteerwerk. Dat deed me wel wat ja, mooie film met een mooie boodschap.

‘De Zevende Hemel’ is de naam van het Italiaanse familierestaurant dat binnenkort 40 jaar bestaat. Moeder Maria [Henriëtte Tol] heeft net te horen gekregen dat ze niet lang meer te leven is, maar wil toch het jubileum vieren met haar ex-man Max [Huub Stapel] en hun kinderen. Er heerst echter nogal wat oud zeer dat als sneeuw voor de zon verdwijnt in het geforceerde happy end van dit uiterst oppervlakkige familiedrama dat de leegtes in het verhaal opvult met een keur aan Nederlandstalige meezingers, die overigens verdienstelijk worden gezongen door de acteurs zelf. Huub van der Lubbe van De Dijk opent de film met de titelsong, daarnaast zijn er liedjes van o.a. Doe Maar, De Kreuners, Frank Boeijen en de onvermijdelijke Claudia de Breij.