La Chambre des Officiers (2001)

Wat een prachtige film een dikke 10, zo mooi in getogen gespeeld en er wordt geen woord te veel in gezegd. Deze film laat zien dat vriendschap de sleutel is van het leven.

Ik vond vooral mooi dat er werd gerealiseerd dat ze blij waren dat ze nog mochten leven ondanks hun verminkingen. Lijkt me echt verschikkelijk om er zo aan toe te zijn.

De lucht in sommige scene's is inderdaad een beetje groenig/geel. Niet dat je je daar aan stoort (athans ik niet dan)!

encore, encore

Geen al te spannende film, 135 minuten vind ik echt te veel voor dit script. De spanning is nihil, de dialogen zijn niet echt diepgaand, alleen de gevoelens doen er toe en die zijn redelijk uitgewerkt. 2 tot 2,5, ik twijfel nog.

Mooie, rustige film met veel gevoel. Als ik er ooit nog eens zo aan toe ben, wil ik ook graag zuster Anaïs.

Toch vielen een aantal dingen mij tegen. O.a. wordt er naar mijn mening een beetje teveel gebruik gemaakt van kleurenfilters, waarschijnlijk onder het motto: we maken een film die speelt in begin 1900, toen was alles geel.

Trouwens ook lekker van Clémence, die net haar vriend of verloofde op de trein heeft gezet en een paar uur later al met een ander ligt te rollebollen.

Wel mooi hoe men vaak vanuit het oogpunt van Adrien filmt, soms zelfs met scheve beelden zoals hij vanuit zijn bed kan rondkijken, waardoor je je erg goed kunt verplaatsen in zijn situatie.

Sereen en vertederend oorlogsdrama over een man die niet figuurlijk maar (helaas) letterlijk gezichtsverlies lijdt. Het is eens een origineel gevolg van de oorlog die hier belicht wordt. Naast armen, benen of gezond verstand kan je ook gewoon je uiterlijk in één oogwenk kwijtspelen in dergelijke situaties. Ook al was je kop al niet te deftig, erger dan na de inslag van een granaat kan het in elk geval niet zijn. Of je moet al Mark Reynebeau heten.

Het mooie aan de prent is ondermeer dat het de lijdensweg van Adrien –onze hoofdrolspeler- zorgvuldig opbouwt van bij het ontwaken tot de aankomst bij de kliniek, waarbij vaak vanuit het perspectief van Adrien gefilmd wordt, hetgeen (inderdaad) een zeer empathisch effect creeert. Reken daarbij ook wat voice-overs die zorgvuldig de gedachtengang van die arme man registreren en af en toe wat gorgelende geluidjes (u zet best even uw lunch opzij tijdens deze prent), en de simulatie is compleet. Verder wordt alles fraai tot zeer fraai in beeld gebracht, vooral het palet aan kleurenfilters laat een diepe indruk na. Dit alles vormt dan meteen ook het bestaansrecht van de film, want hoewel het verhaal zich schoon laat vertellen, vervalt de film vrij vroeg in iets teveel deja-vu toestanden, met een typische 'gedupeerden-worden-één' -story op kop. Echt om te zeggen diepgaand is het ook nergens, of weet het iets “nieuws” bij te brengen. Voor een speelduur van 135 minuten is het allemaal wat te mager uiteindelijk.

Toch blijft La Chambre des Officiers zeker een kleine aanrader, alleen al voor de aparte filmstijl en unieke soort oorlogsslachtoffers onder de loep.

3,5*

Intrigerende film die, ondanks de vreselijke verminkingen van de slachtoffers, toch niet zo zwaar wordt en zelfs wat humor bevat.
Ik vond het mooi om te zien dat Adrien en de andere patiënten eerst veel moeite met hun verminking hebben en allemaal de neiging krijgen om zelfmoord te plegen, maar dat ze gaandeweg hun gezicht toch weten te accepteren en dat Adrien er dan zelfs grappen over durft te maken.

La Chambre Des Officiers

Tijdens de Franse les kregen we deze film te zien. Een film die indruk wekt, een film die binnen eén hospitaal speelt en daar verder amper buitenkomt. Hoe het leven van een officier gered en leefbaar gemaakt wordt zij het met verminkingen aan het gezicht. Dit alles nadat hij naar het front werd gezonden tijdens de eerste wereldoorlog.

Ik vond het zelf een prachtige en indrukwekkende film, het verhaal was niet moeilijk te begrijpen, het sprak allemaal behoorlijk voor zich en op zich lijkt dit bij elkaar allemaal erg simpel. Maar, schijn bedriegt, het is moeilijk om deze film helemaal uit te kijken, gewoon omdat je het op sommige punten helemaal zat wordt, al die depressie, al de droefheid en dan ook nog het donkere en deprimerende beeld waardoor niet alles even duidelijk te zien was. Dat donkere was dus niet altijd een even te positief punt.

Gelukkig keken we de film ook niet achter elkaar door, maar werd het verdeeld over drie lessen.

De camerastandpunten zijn natuurlijk geweldig, er wordt in de film vaak vanuit het oogpunt van de hoofdpersoon gefilmd waardoor Adrien het hele verhaal lijkt te vertellen. Dit standpunt geeft ook een hele andere dimensie aan de film, ook wordt het niet vervelend omdat het ook wel afgewisseld wordt. Het acteerwerk in deze film is natuurlijk geweldig, hoe subliem kan een man een verminkte officier nadoen? Die acteur was sfeerbepalend, en niet alleen hij! Ook de zusters en de vriend van de officier die af en toe op bezoek kwam, werden prachtig vertolkt.

Verder vond ik verschillende dialogen erg mooi, bijvoorbeeld de dialoog tussen de zuster en de hoofdpersoon, er stond iets in van: “Geef me die spiegel, ik wil zien hoe lelijk ik ben!” “Nee, die krijgt u niet, ik kan u toch aankijken? Dan bent u echt wel om aan te zien…” Aan het eind van de film gebeurt iets soortgelijks, hij is inmiddels uit het hospitaal ontslagen en loopt rustig over straat als er een autodeur tegen hem aangesmeten wordt, aan de daadster vraagt hij: “Ben ik een monster?” “Nee”, hij kan hierop zijn oren niet geloven en herhaalt de vraag een aantal keer totdat hij ziet dat ze het echt meent. Al met al vind ik dit dus zeker een aanrader, tenzij je niet van zware films houdt. Dan kan je toch beter Titanic pakken.

Had tijdens een groot gedeelte van de film een onbehaaglijk gevoel. Niet omwille van de kwaliteit van de film, want die is heel goed, wel omwille van het verschrikkelijke van het thema.

De film is een regelrechte aanklacht tegen het zinloze van de oorlog, rauw en intrigerend in beeld bracht en met een stel acteurs die heel knap werk leveren.

Fotografie en dialogen zijn uitstekend en het einde van de film bevat enkele schitterende scènes.

Onbegrijpelijk dat deze merkwaardige film buiten Frankrijk niet de appreciatie kreeg die hij verdiende.

Een uitstekende Franse literaire aanpassing!

Gezien na het boek gelezen te hebben, de film is nog saaier dan het boek.

Zeker een van de meest nare en indringende anti-oorlogsfilms die ik in de afgelopen twintig- dertig jaar gezien heb. Hoe zinloos om eigenlijk voor de eerste oorlogshandeling al op zo'n onpersoonlijke manier - met een kanonschot op afstand - op een allesbehalve heldhaftige manier buiten gevecht gesteld te worden. En om daarna nog even vier, vijf jaar in het ziekenhuis door te brengen, als willoos slachtoffer van een experimenteerzuchtige chirurg ondergebracht in een eenzaam zaaltje met een heel klein groepje makkers die er nog slechter aan toe zijn dan jezelf al bent. En echt ook heel fijn dat je daarvoor dan een Legion d'Honneur opgespeld krijgt - je moet toch echt heel sterk in je schoenen staan als je jezelf niet alleen daarom al van kant maken zou.

Prachtig gefilmd, heel beklemmend zoals in het eerste deel het beeld vanuit het gezichtspunt van Adrien gemaakt is - en daarmee overbrengt hoe hij opgesloten is, opgesloten in zijn lichaam, zonder dat hij kan communiceren, zonder uitweg, opgesloten in de situatie. En dat is pas het begin, de film wordt daarna nog sterker. Tijdens de film leer je om de medici te haten, voor hen ben je een object om mee te experimenteren - maar ook om van de verpleegsters te houden, zoals je van je moeder houdt, want zo houden zij ook van jou - onvoorwaardelijk.

Prachtig geacteerd, ook - de reacties van Adrien, en van zijn tegenspelers, zijn zo natuurlijk dat je echt in het verhaal gezogen wordt. Geen enkele scene die uit de toon valt daarbij, en ook de ontwikkeling naarmate Adrien ietsje opknapt is echt perfect uitgewerkt.

Waarmee het toch echt wel zware onderwerp net een beetje luchtig blijft is de prachtige scene halverwege, waarin de patienten een echte rotstreek met de verpleegsters uithalen. Heerlijk gedaan, en daardoor wordt het verhaal zoveel herkenbaarder - want ja, dat soort dingen gebeurt natuurlijk echt, ook in zo'n situatie.

En dan het einde, het enige dat je daar op inbrengen kan is dat het na alle scenes die daar al aan vooraf gegaan zijn de zoveelste is die de tranen los mag maken. Ik ben wel bang dat een groot deel van de echte slachtoffers het zonder zo'n engel als Anais en ook zonder dit einde hebben moeten stellen. Daar wekt de film ook geen illusies over, de ellende wordt op geen enkel moment onder de mat geveegd - je krijgt misschien de zachtere, geromantiseerde kant te zien, maar je weet toch echt wel dat de werkelijkheid harder geweest is - je voelt echt dat de soort van happy end niet iets vanzelfsprekends is, maar iets heel uitzonderlijks.

Al met al een echt meesterwerk, zowel om het verhaal als om de cinematografie, maar daarmee nog geen film om lichtzinnig te gaan zien.

Dat commentaar; lang en saai. Hoe goed karakteriseert het de film; geschoten en vervolgens, pijn, pijn, pijn, gemis en nog eens gemis. Ja saai en waarschijnlijk eindeloos; geen heroiek of lichtpuntjes. oorlogsfilms en het gros van de populaire oorlogsromans toont inderdaad lijden; maar dan gaat men over tot de orde van de dag en komen vrachten heroiek en glorie aan bod. En als een held sneuvelt gebeurt het zindelijk. Laten we het bij gemis en pijn houden, dan zullen we misschien eindelijk achter het masker zien.

Geen spectaculaire oorlogsbeelden, geen superhelden die mensenlevens redden, geen landmijnen die lichaamsdelen de lucht in doen vliegen. La Chambre des Officiers toont het lichaam en vooral de gemoedstoestand van een oorlogsslachtoffer met een verminking in het aangezicht.

Doordat het verhaal op het fysieke en mentale lijden van één persoon inspeelt, wordt je als kijker veel meer betrokken bij de gevoelens en de zeer zware psychische strijd van het slachtoffer.

Voor wie uitkijkt naar spanning of actie is dit ongetwijfeld een lange zit. Voor wie zich kan inleven in emoties, is dit een sterke en aangrijpende film, heel realistisch, en met bijzonder sterk acteerwerk van Eric Caravaca en Sabine Azéma.

De 135 minuten - die een periode van meer dan 4 jaar moeten weergeven (!) - kennen geen enkele inzinking.

De huidige 3,38* bevestigen mijn gevoel dat dit geen film is voor het grote publiek, én dat een aantal stemmers naar de verkeerde film gekeken hebben.

Drama van de getroffen soldaat in WO1. Door niet te veel te (kunnen) praten kan met weinig genoeg worden gedaan. Het verminkte gezicht van Adrian wordt net zo lang buiten beeld gehouden voor kijker als voor Adrien. De waanzin van oorlog wordt slechts kort aangeraakt (aan het begin in het cafe, de ontmoeting met Clémence, het overlijdensbericht) -het is dus geen film in de geest de striptekenaar Tardi. Het is de ellende, moed en angst van de herstellenden zelf, hun schaamte voor hun verminking. Ik zou graag wat meer kleine zijpaden gezien hebben. Er lijkt maar 1 onderwerp te zijn en dat wordt voor de hele film hergebruikt, wat misschien wat veel is. Het acteerwerk kent wat speelse stukjes zoals op het moment dat Adrien weer gaat leren spreken en met woorden aan het spelen is (patience).
Het geel-filter doet denken aan Un long dimanche de fiançailles uit 2004 dat zich ook afspeelt rond WO1. Net zoals het rood-groen bij Jeunet & Caro (Amelie, La cité des enfants perdus ) is dat geen probleem, geeft wel een bepaalde sfeer. Misschien maakt de film wel gebruik van de zorg van iedereen om niet voor altijd afgewezen te willen zijn. Zeker gaan zien, vooral als je nieuwsgierig genoeg bent naar wat je met film kan of af en toe uit de hollywood-bling weg wil.

Verrassend sterke film die ik op de gok meenam bij de kringloop niet wetende hoe goed de film was. Het boek kende ik wel van Marc Dugain als zijnde onderdeel van de Oorlogsdomein reeks en dat zijn vaak niet de minste boeken, dus de basis moest wel goed zijn.

Fraai gaat de film van start met de droeve en zware klanken van Wagner en zit ik wetende wat er komen gaat toch regelmatig met mijn hoofd bij het indringende Stiltewoorden van Dalton Trumbo en het ronduit verontrustende Mannen Zonder Gezicht van Konsalik. Boeken die in die zin ook over de zwaarst getroffen gaan en voorbij de ergste fantasieën gaan. Le Chambre Des Officiers heeft shockeren in eerste instantie niet op de agenda staan en gaat uitermate subtiel van start met de gewondraking, het vervoer en de eerste dagen op de officierskamer. Opvallend de mooie visuele stijl en kleurenfilters zoals in Un Long Dimanche, net zo mooi de traagheid waar in het subtiele drama zich afspeelt en waar de kijker net zo onwetend wordt gehouden als Adrien zelf met zijn claustrofobische en paniekerende gedachten. Tragisch, treffend, troosteloos...

Waanzinnig sterk is zo op het uur het moment waarop niet alleen Adrien de tegenwoordigheid van geest heeft om zichzelf in de weerspiegeling van een ruit te bekijken, daarom zijn in de kliniek van Konsalik's Mannen Zonder Gezicht de ramen van een soort motglas, tevens stommelt hij op de lagere afdelingen rond en dringt het gruwelijk besef van de realiteit tot hem door. In één woord: wow! Wat een scène, wat een gevoel, wat een emotie, wat een kwetsbaarheid, wat een gruwel. Samen met de andere kwetsuren en gruwelijke aangezichtsverwondingen lijkt de film een andere weg in te slaan met de gemangelde gezichten en het broze gemoed van de mannen, maar niets lijkt minder waar. Humor, vriendschap en de durf om te willen en mogen leven worden de nieuwe elementen in dit drama.

Is Le Chambre Des Officiers traag? Oh, zeker weten. Gebeurt er weinig? Het is maar hoe je er naar kijkt, want de film sleept zich in dezelfde trage gang voor als de mannen genoeg tijd hebben om na te denken over het lange leven, hun verminkte gezicht, de schaamte en de eeuwige reacties die hen rest. Le Chambre Des Officiers weet wat mij betreft dan ook goed het gevoel van kwetsbaarheid, angst en twijfel te vangen, en dit samen met het drama dat gebeurt is, op subtiele wijze te brengen. Meerdere keren zit ik met de tranen in de ogen dus wat mij betreft is deze film uitermate geslaagd en vooral fraai qua stijl, muziek, goede acteerprestaties, om de minister die de gewonden komt bezoeken nog even uit te maken voor boerenlul. Wat een idioot.

Een behoorlijke fraai antioorlogsdrama en het boek van Dugain is met stip gestegen naar de categorie 'must have'. Deze film is zonder enige twijfel een geweldige toevoeging aan mijn collectie.