Pearl Jam Twenty (2011)

Erg toffe docu. Elke Pearl Jam fan zal zijn vingers tot op het bot aflikken bij dit fraaie portret van Cameron Crowe. Wat het vooral sterk maakte was het gebruik van zoveel verschillende beelden, van amateurbeelden tot oude archieffragmenten en prachtige concertregistraties. Geen ellenlange interviews met standaard geleuter over het hebben van een band, maar veel sterke en eerlijke quotes, ondersteund met zoveel mogelijk materiaal van twintig jaar Pearl Jam. Verder leuke humor (Gossard die op zoek gaat naar Pearl Jam spullen in zijn huis) en uiterst vlot gemonteerd, waardoor de 100 minuten voorbij vlogen in dat kleine zaaltje in Zwolle.

Daar zit enkel wel een klein beetje een puntje van kritiek, want de film lijkt op sommige momenten te snel alles bij langs te willen springen. De film gaat nergens de diepte in en staat eigenlijk nergens echt stil, maar gaat alle grote ontwikkelingen van de band even langs. En ondanks deze zee aan informatie kom je zowel als fan niet veel nieuws te weten en gaat het voor de niet-fan ietwat snel voorbij, allemaal. Wat dat betreft kun je ook duidelijk zien dat Crowe behoorlijk wat uur aan materiaal tot zijn beschikking had. Wat mij betreft had hij hier gewoon een zes uur durend epos van gemaakt. Inderdaad hopen dat de DVD veel extra materiaal bevat.

4 sterren.

Goeie muziekdocumentaire naar aanleiding van het twintig jarig bestaan van de rockband Pearl Jam. Van een echte documentaire is geen sprake, maar meer een collage waarbij bepaalde gebeurtenissen en aspecten van de band worden aangehaald. Veel archiefmateriaal bestaande uit interviews, tourvideos en uiteraard concertopnamen. Voor de Pearl Jam fans uiteraard een must-see.

Niet zo'n goeie docu eigenlijk, vooral erg rommelig en vaak onvolledig, waarbij de bandleden ook opvallend weinig te melden hebben. Maar goed, het blijft wel Pearl Jam natuurlijk dus helemaal geen straf om dit te zien. PJ20 is daarbij erg divers en bevat een aantal fantastische live-beelden. Voer voor de grunge-liefhebbers.

Ben nooit een heel groot fan van Pearl Jam geweest, maar vind ze wel goed. Vooral Black is een waanzinnig nummer. Heb ze ook ooit op zien treden (Gelredome) en dat was erg geslaagd.

De documentaire voelt, zoals meerdere users zeggen, inderdaad, rommelig aan. Dat komt vooral doordat Crowe een kar vol korte stukjes achter elkaar plakt (hij moet het beeldmateriaal van 20 jaar toch ergens kwijt). Op zich geen probleem, omdat het wel een wezenlijk gevoel geeft hoe hectisch de tijden van Pearl Jam waren (en misschien nog zijn), vooral in de (begin)jaren '90.

"Jammer" dat de band zijn hoogtijdagen direct in zijn beginfase had, met Ten. Daardoor heb je het hoogtepunt van de documentaire eigenlijk ook direct te pakken. Daarna wordt er al gauw een sprong gemaakt naar MTV Unplugged '92. Wat meer gevoel rondom hun succes was geen straf geweest.

De documentaire mist iets. Ik had graag gezien dat Crowe wat meer tijd had genomen om bepaalde nummers wat meer tijd te gunnen. Ook mis ik enige diepgang, die tijdens interviews wat meer ter sprake had mogen komen. Gemengde gevoelens dus; enerzijds mooi om in deze rollercoaster van beelden te zitten, anderzijds voelt het niet af.

Verder geeft de documentaire een goed beeld van wat Pearl Jam in al die jaren heeft neergezet, en daar gaat het uiteindelijk om.

3,5*

Erg toffe docu, met veel liefde gemaakt voor de band en haar leden.

Ben zelf geen enorme fan van Pearl Jam (vind ze overigens wel goed), maar het lijkt me dat als dit je favoriete band is je zou wensen dat ze op deze manier gedocumenteerd worden.

Buiten de muziek ook veel fijne gesprekken over de diepere achtergronden van de karakters van de bandleden. Die zijn gelukkig ook niet bepaald oppervlakkig dus dat scheelt een hoop.

Oh look, there's a Grammy. Een documentaire die zo'n beetje alle facetten van de band aan bod laat komen. Fans zullen waarschijnlijk niet veel nieuwe informatie tegenkomen, dat aspect zit meer opgesloten in (amateur)beelden van (met name) de beginjaren. Toen er iets broeide en explodeerde in Seattle. Gelukkig geen pretentieuze pogingen om al te diepgravend of (naast de muziek) persoonlijk te worden. Ik hoef op dat vlak althans niet veel meer te weten dan wat er in hun songs speelt.

Er wordt precies lang genoeg stil gestaan bij iets als Roskilde en het gedoe rondom de drummers komt even bondig als geinig voorbij. De aandacht is keurig verdeeld over de bandleden, waarbij Crowe duidelijk laat merken wat de status is van Stone Gossard en Jeff Ament. Het dansje met Kurt Cobain en wanneer Andy Wood nog eenmaal langs komt tijdens Crown of Thorns behoren tot de mooiste momenten. Een eerlijk en vlot verteld portret van een band die nog altijd still alive is. Ik ben fan.

Prima documentaire van regisseur Cameron Crowe, die gezien zijn verleden als muziekjournalist natuurlijk geknipt is voor dit project. De leden van Pearl Jam doken ook reeds op in zijn tweede film, Singles uit 1992. De ontstaansgeschiedenis van de band is zoals zo vaak het meest interessante deel van de documentaire, maar ook het vervolg blijft boeien. Een mooi portret van een band die altijd eerlijk en eigenzinnig is gebleven. Geweldige archiefbeelden en zinnige interviews.

Eerste uur erg boeiend, na het Roskilde drama vond ik het persoonlijk niet echt interessant meer.

4 sterren voor het eerste deel, 2 voor het laatste. Gemiddeld 3 sterren.

Crowe weet een mooi beeld van Pearl Jam neer te zetten en de archiefbeelden zijn uitstekend. Daarnaast is Pearl Jam een favoriete band van me, waardoor het een fijne ervaring was. Het enige probleem, tevens iets wat me ook heeft gestoord, is dat ik tijdens de live-concerten nogal eens uit mijn concentratie/vibe werd gehaald door een interview of voice-over die dwars door het nummer heen ging. In bijvoorbeeld Heima over Sigur Ros ging dit een stuk soepeler. Sommige nummers verdienden echt wel een lange versie, met name de laatste minuten van Pearl Jam nummers zijn vaak het sterkst. Ik snap het verschil tussen docu en concertopname wel, alleen hier lag de focus soms niet helemaal lekker. Desalniettemin een fijn filmpje, maar blijft waarschijnlijk noet lang gangen.

Dat probleem had ik dus ook, te veel onderbrekingen door interviews. Zit je net in prachtige beelden

van een concert, en wordt het weer afgebroken. Die dosering deed voor mij de docu enigszins de

das om, al is ze verder natuurlijk een fraai document over een band die ik een warm hart toedraag.

Het hoogtepunt van (de bekendheid van) Pearl Jam is van iets voor mijn tijd. Ik ken enkele nummers, maar dat is het dan ook. Ik ben na deze documentaire in ieder geval geen fan geworden. Het is eigenlijk een wat oppervlakkige documentaire. Je komt nou niet echt enorm veel te weten over de bandleden en hun onderlinge verhoudingen. Er zitten wel enkele interessante fragmenten in, zoals het optreden op Pinkpop of het drama in Roskilde, maar over de gehele linie weet het niet echt te boeien. Hier en daar is het ook wat rommelig. Door fragmenten van optredens wordt regelmatig heen gepraat, dat doet echt afbreuk aan de beleving. Voor de fans wellicht de moeite waard, maar voor de neutrale kijker biedt het weinig bijzondere inzichten.

Ik ben niet zo'n grote muziekliefhebber, dus ook niet van Pearl Jam. Buiten een twee- tot drietal nummers die her en der in eindejaarstoplijsten opduiken, hoef je er me ook niet te veel van vragen.

Bij momenten wat rommelige documentaire waarbij inderdaad niet altijd is stilgestaan bij de vibes van de muziek en het verschaffen van nuttige info.

Sfeervol is het wel, informatief ook waarbij hoogtepunten, maar ook mindere momenten verhaald worden. Fijn om eens gezien te hebben, maar voor mij niet memorabel.