On Se Calme et On Boit Frais à Saint-Tropez (1987)

De stempel Pecas : ondeugend, maar nooit chokerend of vulgair.

Frans vakantie-optimisme met de nodige vaudeville-situaties.

Vlotte, onbezorgde ontspanning met heel wat charme.

makers en acteurs hebben een komisch talent van 0.0

Als het toch een guilty pleasure is, kijk dan Les Bronzés (1978) op Netflix.

Ook humor van de onderste plank.

On Se Calme Et On Boit Frais À Saint-Tropez is een Franse sekskomedie van de hand van Max Pécas. Dit was tevens zijn laatste film als regisseur en alweer zijn derde film die zich afspeelt in het zonnige Franse vakantieoord Saint-Tropez. Het is helaas geen film waarop hij trots mag zijn, al staan de films van Max Pécas niet bepaald bekend als kwaliteitsfilms.

Deze film ziet er nog wel redelijk uit, met degelijk camerawerk, maar de humor en het acteerwerk is helaas om te huilen. In de jaren ’80 was het in dit soort films een hype om een over-the-top stereotype homo in de film te verwerken, om de lachers op de hand te krijgen, maar grappig is het nooit geweest. Het verhaal (geschreven door Max Pécas zelf) gaat helemaal nergens over en is meer een excuus om schaars geklede vrouwen in beeld te brengen. Met het vrouwelijke schoon zit het gelukkig wel goed, al is het opmerkelijk dat de mooiste van het stel, voormalig pornoactrice Brigitte Lahaie, in deze film haar kleren aanhoudt.

Hoewel regisseur Max Pécas begin jaren 80 uiterst succesvol was met zijn Franse komedies, wisten zijn films in de tweede helft van de jaren 80 nauwelijks publiek te trekken. Het zorgde ervoor dat zijn productiebedrijf eind jaren 80 failliet ging. In combinatie met de dood van zijn goede vriend Claud Mulot, die in 1986 verdronk in zijn eigen zwembad, stopte Max Pécas met het maken van films.

Aartsflauw en oubollig, maar een leuk tijdsbeeld en Leila Frechet is een mooie verschijning. Grappig tussendoortje.

3,5*