Istantanea per un Delitto (1975)

Er bestaan er veel van : gialli tegen een zon zee en strand setting...dit is er weer zo eentje, ditmaal van Imperioli vooral gekend van zijn Guida films. Je zou bijna geneigd zijn hier het etiket non narratief/ experimenteel op te plakken, de editing is opmerkelijk te noemen en het eerste half uur heb je geen idee waar dit naar toe gaat.

In feite gaat het ook nergens naar toe en lijkt de enige bestaansreden van de film het zo nauwgezet als mogelijk copiëren van alle mogelijke visuele en narratieve giallo elementen te zijn, tamelijk random aan elkaar geknutseld verder.

Dat betekent dat dit een giallo is voor giallobuffs die weten wat ze mogen verwachten, en zoals hier met een meta knipoog wordt gezegd : siamo in piena clima giallo.

Voor zover er een verhaal is kun je het als volgt samenvatten : verveelde zakenvrouw Schurer dumpt haar lief La Torre, die is aangetast in zijn macho eer en wil haar terug. Neemt zijn toevlucht tot chantage en toont Schurer een blijkbaar belastende film, die wij niet in beeld zien- ja tegen het eind. Ze zwicht niet, en gefrustreerd gaat La Torre afkoelen tijdens een zon zee en jacht vakantie.

Die brengt hij door in Puglia, in de omgeving van de befaamde Castellana grotten. Daar is toevallig ook de crew van een modetijdschrift neergestreken voor een fotoshoot, en la Torre ontmoet het modelletje Strebel en haar vriendinnetje Guerreri.

Met laatstgenoemde begint hij een neukrelatie, die ietwat vreemd wordt onderbroken : tijdens een potje sex op het strand begint la Torre zijn lief overenthousiast te wurgen, terwijl hij- snuff killer blijkbaar- dit alles opneemt per istantanea. Volgt een cut, en zowel Guerrieri als de camera zijn foetsie...zou de stoute La Torre haar misschien vermoord hebben ?

Het begin van een allicht absurde intrige met afpersing als middelpunt, en de arme held zoekt troost in de armen van Strebel, die er niet over peinst om haar vriendinnetje op te sporen of de pigs in te schakelen schijnbaar...met op het eind dan nog wat actie en de gebruikelijke uitleg van wat we eerder hadden gezien maar niet geheel hadden begrepen.

Zoals ik al zei is de film eerder non- narratief te noemen en is Imperioli met hulp van fotograaf Tovoli ( die jullie ook kennen van Suspiria...) slechts bezig met het zo getrouw als mogelijk overbrengen van de giallosfeer en zijn algehele absurditeit, en kijken we in feite naar 1 langgerekte trippy videoclip vol zon, zee, strand, grotten, seventies parties en half of geheel naakte wijven. Klinkt goed, is het ook maar helaas is juist deze giallo die geheel om visuele sfeerschepping draait niet op DVD -laat staan meer- te zien en slechts in de Italiaanse VHS versie, die ook slechts 78 minuten duurt...

Een op en top giallo score is er natuurlijk ook : briljant zelfs en van Bixio, helaas is de cheesy hippie titlesong die we regelmatig horen wat minder.

Een giallo voor giallo buffs nogmaals, voor wie de algehele absurditeit, zinloosheid en trashiness een pré is. Ik vrees dat dit voor heel veel mensen geldt hier...