End of the Road (1970)

Een bizar, maar onterecht vergeten stukje Amerikaanse new wave / indie die door een recente DVD release in regio 1 de kans krijgt om door een nieuwe generatie te worden opgepikt. De film was in zijn tijd al een bescheiden "midnight movie" cult hit en won ook de gouden luipaard in Locarno. Steven Soderbergh is een groot fan en hij maakte ook een docu over de film die een extra op de DVD is.

De bizarre toon die een X-rating opleverde en ook niet in de smaak viel bij John Barth, de schrijver van het nihilistische boek waarop de film is gebasseerd, maakt het geen gemakkelijke film, waardoor ik opzich niet vreemd opkijk van de vergeten status. Maar er zit zoveel in dat de film bijzonder maakt!

Het camerwerk bijvoorbeeld. Dit is het debuut van Gordon Willis die later nog enkele pareltjes als the Godfather en Manhattan schoot. Hier zijn de plaatjes al even mooi, met enkele duistere pop-art composities en erg veel geexperimenteer.

De regisseur Aram Avakian maakt hier ook zijn eerste grote speelfilm na eerder vooral in editting gewerkt te hebben (aan andere kleine new wave klassiekertjes zoals Mickey One (1965) en Lilith (1964) ) en 'beroemd' te zijn in literaire kringen. Zijn goede vriend Terry Southern (dé counter-culture film schrijver met titels als dr. Strangelove, Easy Rider, Candy, Barbarella en the Magic Christian op zijn naam) bijvoorbeeld, schreef niet alleen mee aan deze film maar nam ook de productie waar.

Is er nog meer aanmoediging nodig?

de soundtrack dan. Lekker eclectisch, soms ironisch, soms gewoon erg cool; veel jazz ook, maar dat is dan ook weer niet vreemd als je erachter komt dat de broer van de regisseur, die de muziek voor de film regelde, ook producer was van grootheden als Miles Davis en Dave Brubeck.

Of de acteurs. James Earl Jones in een vroege rol als totaal geschifte dokter is angstaanjagend intens zoals alleen hij kan zijn. Stacey Keach heeft naar mijn mening altijd iets weirds over hem en hij benut dat hier optimaal.

kortom, gaat dat zien, gaat dat zien

Bizar is het zeker. Helaas wel een vhs-rip gezien. Goeie rollen van Keach, Jones maar ook Yulin mag vermeld worden. Toch kreeg ik bij sommige stukken het idee dat men uitging van hoe gekker hoe beter (niet zo vreemd dat die stukken veelal binnen het gesticht plaatsvonden), wat bij de opening (Jacob als catatoniac) nog heel goed werkte, maar naarmate de dramatische verwikkelingen inzetten bleef het daarmee een wat afstandelijk statement met een abrupt einde - maar ik had ook totaal niet verwacht dat het die kant op zou gaan.

Absoluut de moeite, ook om nog eens een keer weer te proberen, en dan uiteraard in betere kwaliteit!