A Taste of Flesh (1967)

Van alle exploitatiefilms van Doris Wishman is dit de beste die ik tot nog toe heb gezien. Dat wil niet zeggen dat dit een geweldige film is, maar het was in elk geval al een stuk minder vervelend dan de vorige die ik zag en de titel mij alweer ontgaan is. De cast bestaat uit slechts 5 personen en alles speelt zich af binnen een appartement met een 5-tal kamers. Meer dan wat de plotomschrijving biedt is er eigenlijk niet. De karakters hebben nauwelijks persoonlijkheid meegekregen. Verleiding, misbruik en andere scènes met bloot of in lingerie worden vaak nodeloos lang uitgesponnen om toch maar tot de nodige speelduur van 73 minuten te komen. Gelukkig zijn de 3 dames allemaal aantrekkelijk. Beste scène is de lesbische droomsequentie, zeer stijlvol gedaan. Helaas als het moment supreme moet komen wordt deze afgebroken op een nogal flauwe manier.

Dit moet wel ongeveer de saaiste film zijn die Doris Wishman, van wie ik een fan ben, gemaakt heeft. Twee dames bewonen een appartement en krijgen een tijdelijke huisgenoot. Dan wordt er gebeld en komen er twee indringers binnen, die vanuit het appartement een aanslag op een politicus willen plegen. Maar echt spannend wordt het verhaal niet, het sleept zich tergend langzaam voort en wordt omlijst door een irritante fluitscore. Naar mijn gevoel kwam er geen eind aan.

Maar het moet gezegd, de film ziet er mooi uit, is zorgvuldig gemaakt en de dames zijn ook mooi. Maar meer dan een taste van hun flesh krijgen we niet te zien, een paar boobs, dat is het wel. De twee indringers spelen prima rollen, de dames zijn niet meer dan een soort behang. De twee vaste bewoners schijnen lesbiennes te zijn, nou die moeten dan zeker nog uit de kast komen. Maar ja, het is ook nog maar 1967. De droomscène waarin het ene meisje in mannenkleding het andere meisje verleidt is goed gevonden en is zelfs nog wel erotisch te noemen. En bovendien, de dames hebben gezonde dijen. Maar de camera verwijlt liever bij hun voeten en de vloerbedekking. Mooie vloerbedekking, hadden wij ook thuis vroeger.

Met de kritische noten van alexspyforever ben ik het volmondig eens. Blijft een raadsel hoe hij dan toch aan 3 * komt.

Fransman in tegenstelling tot Brigitta kloppen de beelden wel degelijk met het verhaal. Bij Brigitta was dat vaak niet het geval en moest je er veel bijdenken. Zonder die strip-scène had je het wellicht ook niet geweldig gevonden. De synopsis van twee lesbiennes klopt trouwens niet, slechts een van de dames is lesbisch (Layla Peters) en heeft de hots voor de blondine. Het verhaal sleept zich voort maar dat kan je ook zeggen van Brigitta dat nog een stuk trager ging. Mijn punten waren vooral voor Layla Peters met haar doorzichtig nachtkleedje yammie. Bij deze vond je het brave een probleem bij Brigitta dan weer leuk, ik kan je niet goed meer volgen nu

Misschien gingen toch al je punten voor Brigitta naar die ene scène, geef maar toe

Nee, helemaal niet alexspyforever, in tegendeel. Vooral vanwege de variatie en de buitenopnamen. Er gebeurt in Brigitta veel meer qua karakteropbouw (al is dat een beetje groot woord). Zoals die man aan een tafeltje op een terras het volgende slachtoffer zit te bewerken, zoals Brigitta hem betrapt met een ander slachtoffer en hij de situatie probeert te redden voordat ze hem aan de dijk zet. En dan ook de twist met de sexbussiness. Maar die full frontal stripteasescène (in 1967!) en het feit dat deze in Duitsland is opgenomen heb ik wel zwaar laten meewegen. Brigitta vond ik meer een 'echte' film, in een Taste of Flesh zien we alleen een appartement, als in een slecht toneelstuk, en daar kreeg ik de kriebels van.

Maar voor de rest blijft het een zaak van perceptie denk ik. Even goede vrienden.