Herschell Gordon Lewis: The Godfather of Gore (2010)

Vroeg of laat komt elke horrorfanaat wel in aanraking met Herschell Gordon Lewis, de man die met Blood Feast de eerste splatterfilm aller tijden inblikte. Deze documentaire geeft een overzicht van zijn spraakmakende oeuvre. Voor wie het nog niet wist: Lewis leerde de stiel van het filmmaken met goedkope naaktfilms. Het eerste halfuur van deze docu is dan ook volledig gewijd aan blote borsten en gespierde torso's. Wellicht niet zo interessant voor liefhebbers van bloed en afgehakte ledematen, maar het geeft je wel een idee over het groeiproces van een regisseur die voortdurend naar nieuwe manieren zocht om zijn publiek te prikkelen.

Naast een aantal grappige anekdotes biedt de documentaire inzicht in het culturele en politieke klimaat waarin Lewis' films het levenslicht zagen. De makers (waaronder Henenlotter - zelf ook een culticoon van formaat) nemen zijn filmografie als uitgangspunt om in chronologische volgorde elke film afzonderlijk van commentaar te voorzien. Blood Feast en Two Thousand Maniacs! krijgen aanzienlijk meer aandacht omdat ze als Lewis' belangrijkste films beschouwd worden. De eerste omdat die als één van de voornaamste grondleggers van moderne horror geldt, de tweede omdat dit de persoonlijke favoriet is van de Godfather of Gore.

Na afloop is alleszins één ding duidelijk: Lewis maakte slechte films. Zijn oorspronkelijk voor drive-in bioscopen bedoelde pulp wordt meer gekenmerkt door creativiteit en enthousiasme dan door kwaliteit. Zo zijn de liters bloed die over het scherm spatten overduidelijk nep en ogen de effecten bespottelijk goedkoop. Maar in feite is deze kritiek naast de kwestie, want een film van Herschell Gordon Lewis kijk je maar om één reden, namelijk om vermaakt te worden. Kortom, voor wie dieper wil graven in de krochten van de groezelige horrorcinema, is deze regisseur een absolute aanrader.

Een toffe docu waarin zelfs de grandmaster himself tijd krijgt om bepaalde situaties uit te leggen en we een overview zien van de man zijn carrière. Op de ene film gaan ze dieper in als de andere, waardoor je krijgt dat ze bij sommige films met een sneltreinvaart doorstomen.
Ik heb niet zoveel met die nude films, maar kon wel lachen om Henenlotter's boute opmerkingen over deze prenten. Apart dat daar in die tijd een markt voor was, maar goed, dat kunnen we misschien ook wel zeggen over Gordon's gore flicks.
Blood Feast krijgt nagenoeg de meeste aandacht, omdat dit natuurlijk de film was waarmee "het allemaal begon". Dat stuk over die kotszakken vond ik wel geniaal en er schenen dus echt mensen te zijn die moesten kotsen toen ze deze film zagen.
Tegenwoordig kunnen wij ons dat niet voorstellen, maar in de jaren '60 waren de beelden schokkend, want men had nog nooit zoiets gezien.
Leuk dat er zoveel van zijn naaste collega's uit zijn productionele periode meewerkten voor deze docu. Jammer dat men geen aandacht besteed aan Blood Feast 2.
Verder wel een goed geschoten docu waarin ze goed afwisselen tussen "talking head" en beeldmateriaal.
Leuk voor de liefhebbers van deze cultregisseur.

Alleraardigste docu over Herschell Gordon Lewis gekeken Het is vooral een opsomming van het grootste gedeelte van zijn oeuvre. Het begint wat traag doordat Lewis carrière begon met nudie-cuties en afgezien dat er heel wat ontblote dames worden getoond is het niet het beste werk van hem en al helemaal niet interessant. Wie maakt er trouwens wel goede films in dat genre? Enfin er waren liefhebbers voor dus werden ze gemaakt. Leuker wordt het als de eerste Gore-film van Lewis wordt behandelt. Blood Feast (1963) De film is een pulp-klassieker die veel voor het genre heeft betekent. Aan de hand van anekdotes en verhalen over de film krijgen we een beeld van hoe (in korte tijd) de film werd gemaakt. En hoe ze erin die tijd over dachten. Ook Two Thousand Maniacs! (1964) en Color Me Blood Red (1965) krijgen redelijk veel aandacht. Ikzelf vond het na de zoveelste vertelling van een anekdote over een film allemaal wel wat minder worden. Wat ik dan wel weer positief vond, was dat er fragmenten te zien waren van de enige film die nooit is afgemaakt. "An Eye for an Eye." En wat ik ervan zag was het een echte Lewis. Grappig om deze docu over de grandmaster of Gore te zien. Gemaakt voor vooral de liefhebbers van zijn films.