The Unforgiving (2010)

Ik ben bij toeval op The Unforgiving gestuit en daar ben ik achteraf erg blij mee. Het is de eerste film van Alastair Orr en ik kijk nu al uit naar zijn volgende project. Hij laat perfect zien hoe je met een klein budget een erg spannende film kunt maken die zowel qua verhaal als special effects zeer onderhoudend is.

De film is in feite één grote ondervraging, elk slachtoffer apart genomen. Om de beurt doen ze hun verhaal en die verhalen worden in beeld gebracht. Het begin van de film doet erg sterk denken aan Saw; een blonde man wordt vastgebonden aan een ketting wakker en weet niet waar hij is. Wat ook meteen in positieve zin opvalt is de manier van filmen. Erg overbelicht, rauw sfeertje, hou ik wel van. De camera zit constant bovenop de slachtoffers, zowel tijdens de ondervragingen als tijdens de recaps. Er is geen overzicht van de situatie, wat de intensiteit enorm vergroot. Tegen het einde aan werd het wel erg warrig, maar overall ben ik hierover zeker te spreken.

Door de intensiteit zat ik voortdurend gespannen te kijken, zelfs bij de interrogations die doorgaans nooit zo bijzonder zijn. Het verhaal kabbelt voort totdat de verklaringen van elkaar afwijken. De moordenaar komt best indrukwekkend over en de gore en het geweld is realistisch en komt lekker hard in beeld. Redelijk geacteerd door de slechts vier koppen tellende cast. Langzaam maar zeker begin je voorzichtig te speculeren hoe de vork aan de steel zit en zoals verwacht werd ik ook op het verkeerde been gezet. Ik was behoorlijk verward, maar het einde wordt mooi verklaard en is eigenlijk heel simpel.

Een filmpje dus die in acht weekenden is geschoten, een kleine cast heeft en een laag budget. En dan toch zo weten te overtuigen met een bloederig en sadistisch filmpje dat ook nog een interessant plot heeft, daar kan ik alleen maar heel happy van worden.

Zeer positieve verrassing.

Orr windt er geen doekjes om, The Unforgiving gaat vol voor Orr's visie en heeft lak aan subtiliteit. De less is more fans kunnen deze dan ook beter overslaan. Niet dat het zo goor of extreem is, het is meer Orr's stijl die in your face is.

VIsueel sterk, mooie digitale look met sterke contrasten die de film een erg rauw sfeertje geven. De soundtrack is nog opvallender, allom aanwezig en steeds opbouwend naar nieuwe climaxen. Niet voor iedereen, maar als het goed valt is het indrukwekkend.

Acteerwerk had iets beter gemogen (vooral Macquet dan), het verhaaltje is redelijk standaard maar voldoet absoluut. Alles bij elkaar, sterk genrefilmpje waarin Orr vooral zelf overtuigt door z'n geweldig stijl en ongegeneerde aanpak.

4.0* en een uitgebreide review

No-nonsense filmpje dat vlot van start gaat. Het houdt de aandacht vast door de afwisseling tussen ondervragingen en gebeurtenissen, heeft overspoelende muziek en een gave dader. Tot dan toe is het mysterieus en boeiend en dat belooft wat.

Na een tijdje wordt het echter eentonig en een domper is dat zo'n tien minuten van het einde bestaan uit een sloot supersnelle editing en camerawerk. Blijf het een zwaktebod vinden om daarmee een volwaardige climax denken te creëren. Acteurs vechten zich dan ook nog eens in een kluwen door het beeld, een rommeltje, en bijna rol ik scheel en schuimbekkend van de bank.

De acteurs doen hun best maar missen charisma (wat niets van doen heeft met low budget) en sommige teksten tijdens de ondervragingen zijn sullig. Daar valt nog wel mee te leven, het is het overdadige einde dat de opbouw verpest. Best jammer van het gretige begin.

Vreselijke, hoofdpijnverwekkende Saw-kloon. Het acteerwerk is volledig bagger, de begeleidende score pretentieus en de look misschien een van de meest vervelende die ik ooit heb mogen aanschouwen. De overdaad aan waardeloze close-ups is beschamend en het camerawerk belachelijk slecht. Nee, dit had werkelijk niets wat mijn aandacht heeft weten vast te houden.

0,5*

Een Zuid-Afrikaanse slasher (althans, die richting gaat het wel op) die voor een koek en een ei is gemaakt en zich maar op 2 locaties afspeelt (onder die verlaten snelweg en in het verhoorkamer). Het lijkt ook allemaal standaard te beginnen, 2 personen worden vastgeketend wakker en een gemaskerde psycho lijkt wel iets van ze te willen. Die zelfde personen worden ook verhoord door de politie... Wat er verder gebeurd moet je zelf zien, want de film werkt gewoon op de automatische piloot naar een lekker wicked ontknoping. Dat hoeft niet altijd negatief te zijn, misschien was dat zelfs wel de bedoeling van de regisseur.

Verwacht echter niet dat dit, zoals Saw en Hostel, een aaneenschakeling aan martelingen is. The Unforgiving weet hierbij nog wel subtiel te blijven. Wel zitten er een paar behoorlijke pijnlijke scenes in, bijvoorbeeld de boormachine-scene en die injectienaald in oog scene, die, dankzij de schuddende cameramethode's ook nog als extra pijnlijk aanvoelen. Het camerawerk vond ik ook prima gelukt en vooral de filtering die word gebruikt, maar wil ook nog wel eens vrij vervelend worden vanwege het overtollige schudden en bewegen.

En de ontknoping... zoals gezegd, kijk zelf maar.

Prima kleine horrorfilm dus dat er nog zeker mee doorkan. Slecht acteerwerk heb ik niet zoveel last van gehad, de film ging gewoon op zijn beloop.

3,5*

Het was even zoeken dit jaar naar een horror uit Afrika voor de jaarlijkse horrorchallenge, al is dat deels mijn eigen schuld omdat ik er meteen bovenop spring als ik er eentje zie. Aanraders als Gaia (2021) & Saloum (2021) had ik daardoor al gezien. Toen viel mijn oog op The Unforgiving (2010), het debuut van From a House on Willow Street (2016) regisseur Alastair Orr. The Unforgiving is een Zuid-Afrikaanse horror met 4* van Onderhond en FillumGek, en 3,5* van Sinterklaas. Oh ja, en een rinkelende 3,6 uit 10 op IMDb. De vraag was dus in welk kamp ik zou vallen...

Twee overlevenden van een aanval door een seriemoordenaar worden ondervraagd door een detective. De film gaat afwisselend heen en weer tussen de scènes van de ondervraging, en hun gevangenschap ergens onder een snelweg buiten Johannesburg. Langzaam komen de puzzelstukjes bij elkaar voor de ontknoping in de derde akte, maar The Unforgiving is geen narratief huzarenstukje dat je kijkt voor het indrukwekkende plot. Dit is een puur genrewerkje van een debuterend regisseur, die met durf en zelfvertrouwen zijn visie ongeremd (de film is zoals onderhond opmerkt bepaald niet subtiel) op het scherm lijkt te kwakken. For better or worse. De gelijkenis met Saw is snel gemaakt, maar een kloon is de film wat mij betreft zeker niet.

Regisseur Alastair Orr verhuisde naar Johannesburg voor een carrière in de filmindustrie en werkte zich op in de postproductie, waar hij talloze muziekvideo's, tv-programma's en reclamespots monteerde. Omdat hij het beu was om altijd aan andermans projecten te werken, financierde hij zijn eerste film, The Unforgiving, in 2010. Met een microbudget van slechts $5000 is de film een prestatie op zich, het kan niet anders gezegd. Bloed en andere prosthetic effecten zien er prima uit. Het acteerwerk daarentegen is weer iets ondermaats, en of de washed out digital look van de film, en de shaky cam close-ups met snelle montage je bevallen, zal helemaal van de kijker afhangen.

Ondanks dat niet alles optimaal werkt, is The Unforgiving allesbehalve een slecht debuut, zeker gezien de zeer beperkte middelen. De horror en het geweld komen goed over, en met 75 minuten is het geen onoverkomelijke investering qua tijd, mocht het niet bevallen. Ook wat mij betreft is de 3,6 op IMDb dus een (forse) onderwaardering.

3,2*

Strontvervelende Zuid Afrikaanse Saw wannabe met een zooitje oninteressante characters. Een bloed lelijke look met slecht camerawerk en vreselijk kleurgebruik. Elke vorm van tempo wordt eruit gehaald door telkens naar die interviews te snijden, waardoor zelfs de 73 minuten als een eeuwigheid aanvoelen.

Qua horror heeft het ook bijzonder weinig te bieden. Hier en daar wel wat bloed, maar vooral qua spanning hoef je helemaal niets te verwachten.

Snel vergeten.