Silver Bullets (2011)

Grotendeels eens met Meneer Bungel, maar kon er wat meer mee. De muziek van The Orange Mighty Trio vond ik een gouden zet. Het is misschien wat makkelijk, en verbloemt wellicht dat de film niet zoveel voorstelt, maar toch. Iets wordt al snel een horror genoemd, en dit is ook zeker geen horrorfilm. Naast dat het weer gaat over relaties en toekomstverwachtingen e.d., gaat het hier vooral over het medium film. Silver Bullets komt ook letterlijk terug in de film, bij een interview met een journalist (dit is regisseur Antonio Campos). De acteurs spelen bijna zichzelf, zoals Ti West die hier ook een horrorregisseur speelt die het niet om de gore doet. Swanberg himself heeft een wat vervelende rol als licht depressieve filmregisseur. Hij speelt meestal in zijn eigen films, maar dit was pas mijn eerste van hem, dus geen idee of hij ook weleens sympathieke rollen vertolkt. Kate Lyn Sheil is wederom erg fijn, met name door haar mooie ogen, waarschijnlijk. Amy Seimetz heeft eigenlijk niet zoveel te doen. Het stuk in spoilers bij MB is zeker het hoogtepunt (die vinylplaat wil ik ook!), had alleen wel wat explicieter gemogen van mij. Daarna terug naar 'de realiteit' in een epiloog, en vervolgens een merkwaardige sluiting, waar de klassieke muziek van TOMT terugkeert. Inderdaad wisselvallig, maar best wel een beetje bijzonder en geen onvoldoende waard voor mij. Twijfel nog tussen 3* en 3.5*.

Erg goede film. De gebruikelijke Swanberg thema's zijn hier niet zo aanwezig. Dit is dan ook een zeer persoonlijke film van Swanberg. Depressief en op het randje van het geen films willen meer maken, ook hetgeen waar zijn personage mee worstelt. Geeft zich hiermee ook wel enorm bloot, erg mooi.

Ik vind het in ieder geval een hele mooie film, mede door het zeer persoonlijke karakter. De film kent zijn ups en downs, sleept af en toe wat maar blijft toch wel interessant. Het muziekgebruik camoufleert zeer effectief de beperkte middelen waar de film mee gemaakt is, Ti West als zichzelf, Sheil heel erg goed en de vinylplaatscene is sterk. Ook West die zijn welbekende visie in character bloot legt doet ook zeker geen kwaad. Dan weer terug naar een epiloog waar Swanberg's personage ook uit zijn depressie is gekomen. Net als bij Swanberg zelf. We weten wat daar uit voortgevloeid is, maar liefst zes films gemaakt in één jaar. Mooi persoonlijk portret, in een wat fictief jasje but don't be fooled.

Het was dat ik de plot had gelezen, maar ik snapte soms geen ene fuck van de hele film (al kan dat ook aan de hoeveelheid whiskey hebben gelegen). Maar soms scheelt dat niets en spreken de beelden voor zich, met stuk voor stuk mooie scènes - nu eens fris en nonchalant, dan weer wat zwaarder met een sterke zeer aanwezige score en mooi belichte kamers (altijd staat er wel ergens een lamp in beeld te branden). Wat dat betreft keek het wel heel lekker weg en de korte speelduur maakt dat nog net draaglijk. 3,5*.

Deze film heeft mij aangenaam verrast. Niet om het plot - dat vond ik niet zo interessant - maar vooral om de zeer mooie fotografie, de hoofdrolspelers, in het bijzonder Claire én zeker niet te vergeten de uitstekende score van ¨The Orange Mighty Trio¨, die zeer goed paste in deze film.

Mooiste scène; Claire die voor de spiegel met een revolver zat te spelen, die constant op haar beeld in de spiegel richtend.

Meer valt er over deze film eigenlijk niet te zeggen. Ik vond hem in ieder geval aanmerkelijk beter dan ¨Drinking Buddies¨, de eerste film die ik van deze tot voor kort voor mij totaal onbekende regisseur gezien heb.

4,0*