De Wilde Stad (2018)

Het loont om een stad door andere ogen te bekijken. De fanatieke koopjesganger, de verdwaalde toerist; ze geloven in een wereld vol beeldschermpjes en beschouwen hun omgeving als vanzelfsprekend. De bergen afval die ze achterlaten vertrouwen ze blind aan de natuur toe.

In De Wilde Stad zien we wat er gebeurt als de mens vertrokken is. Of, op een aantal momenten, als de mens niet oplet, niet langer het middelpunt van alle belangstelling is. De dierenwereld kent de mens enkel als een object van verwondering. Waarom laten die verkwisters een koninkrijk aan lekkernijen achter? Ze kijken niet op of om, wat ze weggooien is waardeloos geworden.

De laatste voetstappen zijn weggestorven, maar de camera blijft. Vanuit talloze standpunten – onder de grond, vanuit de lucht, onder water – volgt een registratie van de dingen die wij normaal niet zien. Een rat neemt de moeite om een complete pizza zijn gangenstelsel in te slepen, een dozijn padden verzorgt een spoedcursus paren. De wilde stad is het domein van talloze dieren, maar een hoofdrolspeler ontbreekt niet: huiskat Abatutu begluurt mensen én dieren vanaf het vroege ochtendgloren, om met het vallen van de late avond weer naar zijn kunstmatige verblijfplaats terug te keren.

Het is een flink understatement om de final cut van vijfentachtig minuten compact te noemen: regisseur Mark Verkerk (Gouden Kalf voor De Nieuwe Wildernis) moest kiezen uit 300 uur aan filmmateriaal. Alle footage van bewakingscamera’s is dan voor het gemak nog niet eens meegeteld. Van het eindresultaat straalt het vakmanschap af, met name door de meticuleuze wijze waarop het Amsterdamse dierenrijk gefotografeerd is. Het kostte de makers een slordige zes maanden om een specht op een lantarenpaal in de montage te kunnen opnemen. Je spreekt dan over een shot van één seconde – filmmaken is monnikenwerk.

Voor ondergetekende waren de muziekkeuze en de voice-over helaas wel een grote smet op het kijkplezier. Pompeuze hiphopnummers van eigen bodem nemen een overdadige rol in op de geluidsband, terwijl de volksnummers de film in combinatie met de speelse, vaak naar André van Duin resonerende voice-over de film een sterk uitgesproken karakter geven. Het is wellicht te gemakkelijk om te zeggen dat de beelden al voor zichzelf spreken, maar de less is more-cliché dringt zich op den duur welk degelijk op.

Wat minder commentaar, wat minder Nederlandstalig geweld op de soundtrack – het zijn punten van kritiek, maar het lijdt geen twijfel dat deze mooi geschoten film een breed publiek zal kunnen trekken.

web

Mooie beelden maken nog geen mooie film. Dit is een samenraapsel van prachtig beeldmateriaal dat wordt ontsierd door oppervlakkige teksten ("Krijg nou wat!" "Kijk uit!" "Oei oei!" "ja hoor!") en een soundtrack vol nietszeggende liedjes die aanleiding vormen tot een mini-videoclip. Er is een poging gedaan om één en ander van samenhang te voorzien door een kat rond te laten lopen op de plaatsen in Amsterdam waar de plaatjes zijn geschoten, maar het is een doorzichtige montagetruc. De film geeft wél een interessant beeld van hoe de natuur gebruik maakt van menselijke vervuiling om te overleven en het opvallend hoe onopvallend deze beesten zich een weg banen door Amsterdam. De beste momenten? De rat en de pizza, de reis van een nest eendenkuikens naar de gracht, de fiets en de rivierkreeft en niet te vergeten de woonplaats van de slechtvalk!

Zo, dat was even slecht zeg. Laat ik kort opsommen waarom dit natuurspektakel zo tegenviel:

- het wordt verteld door een kat (via voice over) en de kat neemt je mee door de stad. Teveel beelden van de kat en te kinderachtig ingesproken.

- er passeren maar een aantal beesten de revue en dan vooral vogels. Ik heb weinig met vogels (persoonlijke smaak)

- de camerabeelden zijn soms scherp en soms ontiegelijk vaag (lees: pixel-tellen-tijd)

- het camerawerk is matig. Vaak worden op de momenten dat je denkt: en nu?! de beelden afgebroken. Alsof de camera-crew achter de feiten aanloopt.

- men had zichtbaar een gebrek aan goed materiaal. Een groot deel van de film wordt opgevuld door beelden van Amsterdam, terwijl ik kwam voor mooie natuurbeelden.

Ik ga - net zoals bij Black Panther - geen punten geven voor het feit dat dit een natuurdocumentaire is van eigen bodem (Hollands trots!). Dit is het gewoon niet. Terug naar de prachtige beelden van ‘Earth’.

PS: bonus 0.5 voor de laatste scène. Kon ik waarderen.

Een film met potentie en een aantal mooie beelden maar vooral veel opvulling van oninteressante dialogen en muziek die maar in een enkel geval bij de scène past, maar over het algemeen gezien meer voor irritatie punten zorgt. De voice over was perfect geweest voor in een willekeurige Nickelodeon serie maar werkt in mijn optiek niet in een documentaire. De film lijkt zich vooral te richten op kinderen en tieners maar is over het algemeen een lange zit. Aan de ene kant voelt het geforceerd en gehaast aan maar aan de andere kant ook duidelijk langdradig, wat nog best een prestatie is voor een film die amper 1 uur en 20 minuten duurt.

Betere muziek, meer rustige beelden en een betere voice over acteur had een hoop kunnen redden maar helaas. De beelden onder water en van onder de stad vond ik duidelijk de hoogtepunten, helaas duren deze scènes niet al te lang. Ook de scène op het einde met de meeuwen in de avond vond ik geslaagd, zelfs de muziek paste hierbij. Maar deze pluspuntjes wegen helaas niet op tegen alle gemiste kansen.

Een klein 2tje.

Op zich een geinig inkijkje in de fauna in de stad. Maar als je enigszins geïnteresseerd bent hierin is het weinig verrassend. De beelden zijn wel in orde, maar er zit veel herhaling in de film en voice over is vervelend en voegt eigenlijk niks toe. Ook de muziek heeft mij niet kunnen bekoren.

Met uitstekend camerawerk in ieder geval, leuk om te zien maar de soundtrack is erg storend. Wat voegt hiphop over bitches en money toe aan een natuurdocu? We krijgen als verteller ook niet een echte Amsterdamse straatkat te zien maar een huiskat, Abatutu, met een dikke pens. Wel een nieuwsgierige gelukkig die niet al te schichtig is. Af en toe erg knappe beelden, bijvoorbeeld closeups van valken die hun prooi vangen. De rivierkreeften waren ook erg bijzonder. Maar de "nieuwe vriendschap" met de rooie kat is weer nep, deze kat kende Abatutu al van huis uit en dat wordt dan weer weggelaten.

Net op tv gezien. Leuk dat er zoveel verborgen fauna in een stad als Amsterdam is.

Voor een groot deel gezien vanuit het perspectief van een kat geeft het film wat persoonlijkheid. Al is het zeer onwaarschijnlijk dat het territorium van de kat zo groot is.

De natuur maakt dankbaar gebruik van de cultuur. Zo zie je dat de natuur zich aanpast. Net als de mens zich (heeft) aan(ge)past. En het is maar goed ook dat deze afvaleters in de stad leven. Zonder ehn zou er nog meer restafval zijn.

Het commentaar vind ik minder leuk. De beelden spreken voor zich. Het licht Amsterdamse accent komt zeikerig over.

Het maakt mij nieuwgierig hoe het in mijn eigen stad zit.

Een fijne docu.

Een paar minuten behoorlijk beeld opgerekt tot bijna anderhalf uur, met dank aan een acterende kat die fijn ongeloofwaardig alle hoeken van de stad afreist en de film volleutert met zijn stompzinnige commentaar. Waarbij constant van de verhaallijn afgeweken wordt, de kat zijn identiteit regelmatig vergeet, en net op het moment dat het zinvol zou zijn om iets van commentaar te voorzien dan weer z'n bek houdt.

Iets nieuws heeft het niet te brengen ook - de valk op het dak van de ABNAmro was allang bekend, en de rivierkreeften had ik ook al eens op AT5 langs zien komen. En inhoudelijk klopt het allemaal ook niet zo heel erg, het verschil tussen een muis en een rat was de makers kennelijk al niet duidelijk bijvoorbeeld. En om een bijennest te laten zien zonder te melden dat het niet zo goed gaat met de bijen, tsja, dan heb je toch echt niet goed opgelet.

Nouja, het stukje van de meerkoet en het liedje daarbij vond ik dan weer grappig. Maar dat was het dan ook wel, verder alles precies net zo droef als dat nieuwe wildernis gedoetje.

Ik denk dat de Amsterdam door de ogen van een kat best zou kunnen werken met de stem van Minoes ... . De huidige stem en het kinderachtige was best irritant. Dat de kat heel Amsterdam doorkruist en dat in no-time doet, deed het geheel ook niet veel goed. En waar ik me bij natuurdocumentaires vaker aan stoor, is dat de jacht van dier op ander dier zoveel aandacht krijgt. Dus ook in de stad eet het ene dier het andere. Er zaten erg mooie beelden in de film die uitnodigen om eens vaker om me heen te kijken.

De Vlaamse tegenhanger Onze Natuur (Film, 2022) is een stuk sterker en is vooral diverser. De wilde stad heeft toch een licht andere opzet. Het is vooral luchtiger. Met de kat, die toch wel wat overgewicht moet torsen, heb je wel een leuke bril om op die manier naar de fauna in Amsterdam te kijken. Je zou er een toeristische commercial kunnen van maken. Wel grappig die kat in de lift.

Het is best ongelooflijk hoe sommige dieren zich aanpassen en standhouden in een drukke stad. Van vogels kan je dat verwachten, maar voor vossen bijvoorbeeld is dat toch een pak moeilijker. Ze zijn een pak groter en kunnen niet zomaar verdwijnen.

De beelden zijn mooi, wel veel vogels. Dat kon misschien iets diverser. De audiostem (inhoudelijk erg pover) en de muziek was niet geweldig. Dat stoorde toch met momenten.

Matige documentaire over de grotendeels verborgen aanwezigheid van dieren in Amsterdam, zogenaamd gezien door de ogen van filmkat Abatutu. De flauwe voice-over ontsierd de boel behoorlijk, net als de vervelende en nogal opdringerige muziek. Hier en daar een aantal mooie opnamen, maar het is al met al te karig om er iets memorabels van te maken.