Damsels in Distress (2011)

Er is zat mis met deze film, maar irriteren doe ik me er niet aan.

Alle kenmerken zijn weer aanwezig, maar het is een beetje de wereld op zijn kop. Vroeger zaten zijn films vol met slimme snelle dialoog dat nauwelijks ergens over ging, Damsels zit vol met domme dialoog en karakters die denken dat het ergens over gaat. Het is verschil is nog niet eens zo erg groot, maar merkbaar, voooral omdat het er zo dik bovenop ligt.

Net of Stillman iets van Clueless heeft geleend. Domme studenten, met bepaalde standpunten en uiterlijk, maar veelal oppervlakkig. De overdrijving ligt er dan ook erg dik bovenop. Veel woorden gebruiken om eigenlijk iets heel onzinnigs te zeggen

This scent on this soap is what gives me hope!

De rolverdeling is simpel, de meiden denken dat ze slim zijn en zeggen domme dingen op een ingewikkelde manier, de jongens zeggen niet per se domme dingen, maar zijn gewoon dom. Echt dom. What Color is this chair? en dan Oh, I didn't even know that was a chair.

Aan de ene kant dus niet zo scherp als zn oude films, aan de andere kant heeft de scherpte gewoon plaatsgemaakt voor dikkere satire, die toch ook vermaakt.

Meer dan ooit is deze film wel afstandelijk. Stillman creëert een zwaar onrealistisch beeld van studenten en de wereld om hun heen. (zie vergelijking Clueless) Daarbij geeft ie ook nog eens geen houvast om met 1 van de karakters een band op te bouwen, laat staan met de hele groep. Afstandelijkheid is hem nooit vreemd, maar hier net ietsje meer, heb ik het idee.

Tot slot weet hij de film ook niet goed af te sluiten. Zien is geloven, maar dit einde was zelfs voor deze film iets te melig. Jammer.

Greta Gerwig is nooit een favoriet van me, maar hier doet ze het goed. Ook Analeigh Tipton doet het goed en Aubrey Plaza in een mini rol is altijd leuk.

Fijn wegkijkertje, maar ik kan snappen dat de meeste fans wel hoge verwachtingen hadden, die niet helemaal zijn ingelost.

ps :Mocht je nu denken, oh maar je geeft deze film net zo'n score als Metropolitan? Ja dat klopt, maar ik ben dit soort dialoog films nu meer gewend en twijfel er niet aan dat die bij herziening binnenkort hoger gaat scoren.

Pas de vierde film van regisseur Stillman in ruim twintig jaar tijd, en dertien jaar na zijn laatste film, The Last Days Of Disco. Ik had de beste man al afgeschreven, maar gelukkig is zijn hand weer duidelijk te herkennen in deze onevenwichtige maar best vermakelijke komedie. Ook nu weer moet de film het duidelijk hebben van spitsvondige dialogen en maffe observaties, ditmaal gesitueerd op een college campus. Het ligt er allemaal wat dikker op dan voorheen, met soms iets te flauwe humor, maar de cast is leuk en het getroffen sfeertje is toch wel weer apart. Wel jammer van het te vage, nietszeggende einde.

Van Whit Stillman zag ik nooit eerder een film, maar het duurde niet lang voordat ik door had dat hij een eigen stijl heeft. Ik verwachtte een wat meer conventionele high school komedie (of in dit geval college komedie) in de lijn van Clueless. Die lijn is hier enigszins te vinden, maar het heeft wel een geheel eigen sausje.

Het doet me nog het meest denken aan screwball comedies uit de jaren '30. Niet zozeer omdat Stillman zelfbewust lijkt te kopiëren van of te verwijzen naar die films, maar omdat ze dezelfde type personages hebben, evenals die specifieke dialogen en de manier waarop die uitgesproken worden. De personages hier zijn echte "screwballs", die een geheel eigen visie hebben die zelden ergens op slaat, maar toch een soort komische logica bevat. Hoe goed je Damsels in Distress vindt wellicht gelijkmatig evenredig aan hoe grappig je dit soort dialogen vindt. Het is extreem onzinnig over het algemeen, maar ik moest er vaak om lachen. Het helpt ook trouwens dat de onzinnigheid in bijna hoog-literaire taal wordt uitgesproken door enkele personages. Dat maakt het alleen maar absurder.

Ik begin ook steeds meer een zwak te krijgen voor Greta Gerwig, die trouwens zelf een zwak lijkt te hebben voor films waarin ze wat mag dansen (zie ook Frances Ha). De rest van de cast is wat meer wisselend wat acteertalent betreft, maar niemand steekt echt negatief af. In ieder geval, als dit ook maar een beetje representatief is voor Stillman dan verwelkom ik graag de rest van zijn films.

4*

"Moeilijkste" van de vier Stillman's. Het ligt in de lijn van z'n vorige drie films, maar toch helemaal anders. Zoals beavis al aangaf inderdaad niet altijd even gemakkelijk om een parodie te maken op een high school-film. Blijft lastig om op die fijne lijn te blijven zonder te overdrijven. Het helpt wel dat er een aantal geweldige personages zijn (Violet, Heather, die kerel die geen kleuren kent) en de film constant een licht absurde sfeer weet vast te houden.

Het grootste pluspunt is dat de film, naast de satire, ook gewoon simpelweg grappig is. Niet alles komt evengoed aan, maar als het grappig is, is het ook echt grappig ( de wonderbar, de Sambola!,...)

Toch wel een vrij unieke cineast, Stillman.

Na het ook al teleurstellende The Last Days of Disco mijn tweede Stillman en naar alle waarschijnlijkheid tevens mijn laatste, want dit is erg, heel erg. Zoveel onzinnige, hoogdravende dialogen, uitgesproken door leeghoofdige collegetrutjes —de jongens zijn geen haar beter— heb ik zelden of nooit in één film bij elkaar gezien. Het is ongetwijfeld allemaal grappig en ironisch bedoeld, maar zoveel onbenul kan ik maar moeilijk waarderen.