Et Soudain Tout le Monde Me Manque (2011)

Charmant.

Toch een moeilijk onderwerp, waar deze film zich mee bezig houdt - de ongemakkelijke relatie tussen Justine en haar vader. Karikaturaal - of misschien ook wel een model voor zoveel relaties in families. Ouders en kinderen gaan tenslotte nauwelijks zonder slag of stoot door een deur. Ook hier niet dus - met als ietwat absurde uitschieter toch wel de manier waarop pa met de ex-vriendjes van z'n dochter omgaat. Het laat het verhaal misschien wel wat rammelen.

Justine dan, dochterlief met haar vreemde hobby. Erg leuk ook - wie heeft er niet ooit eens van gedroomd om een uurtje of wat met dit soort speelgoed te kunnen rommelen. Qua kunstvorm nog voldoende geloofwaardig ook, en het wordt netjes in het verhaal verweven. Beter dan dat gedoe van pa, in ieder geval.

En zo zijn er in het verhaal nog wel wat dingetjes die niet helemaal lijken te kloppen. Maar, aan het einde bekruipt me het gevoel dat het daar eigenlijk helemaal niet om gaat. Want aan het einde van de film is er een ding dat echt opvalt - en dat is dat alle rollen echt goed gespeeld worden. De personen komen echt tot leven, krijgen diepte en karakter, zijn geloofwaardig in hun absurde gedoe en rare gedrag.

Als een familie, eigenlijk. Ah, daar gaat het om. En dan snap je ook de titel.

Humor, romantiek, drama. Het zit er allemaal in en ze vormen tezamen een leuke en bekoorlijke film over een familie, waarvan de leden nogal eigenzinnig met elkaar omgaan. De scherp geschreven dialogen bevatten hier en daar kleine pareltjes en er wordt goed geacteerd, zeker door Mélanie Laurent. Best amusant.

Aardige film over een jonge vrouw die moeite heeft met relaties en ook met haar vader. De film mist wat focus en het verhaal gaat dan ook vele kanten op (niet allemaal even boeiend). Wel een aantal mooie en goeie momenten. Ook komt het geheel fris over en ook de muziek en casting zijn prima.