Mon Pire Cauchemar (2011)

Niet om in een deuk van te liggen maar deze komedie behoudt wel een goede vaart. Het eerste half uur is het sterkst met de ontmoeting tussen een grofgebekte Poelvoorde en een intellectuele en kille Huppert uit de high society. Het duo Poelvoorde-Huppert is sterk genoeg om de hele film te kunnen dragen met hun gespeelde antipathie. Toch mist Mon Pire Cauchemar de energie uit een film als "Intouchables" en een betere uitwerking van enkele zijplotjes. De twee respectievelijke kinderen spelen een vrij belangrijke rol in de film maar maken totaal geen indruk. Ook het plot met de echtgenoot van Huppert slaat een richting in waaruit weinig grappigs gepuurd wordt. De film mist sterke funderingen maar Poelvoorde en Huppert zijn een leuk stel op het scherm.

Nog op het randje van grappig.

Poelvoorde en Huppert zijn allebei geweldig. Dat dit zwakke beeldprentje nog iets in zich heeft is zonder enige twijfel alleen aan hun genialiteit te danken. Nergens anders aan. Alsof je Einstein je huiswerk laat maken, zoiets is het. En de twee genieen komen als stel nog haast geloofwaardig over ook. Dat is het bewijs toch wel.

Aardige film waarin een ijskoude directrice van een prestigieuze kunstgalerij en een klusjesman elkaar ontmoeten door hun kinderen. De ontwikkelingen zijn niet altijd even geloofwaardig en naar het einde toe wordt de film wel wat minder. Maar over de hele linie zeker wel vermakelijk met vooral op het begin veel grappige dialogen. Verder zijn Isabelle Huppert en Benoît Poelvoorde perfect gecast, en hun culturele en sociale botsing vormt dan ook de basis voor deze film.

Flauwe film ondanks fan van Poelvoorde. Weinig of geen inhoud en de grappen zijn voorspelbaar. Jammer, ik heb zelfs de film niet uitgekeken...

Wat jammer dat het denderende van het eerste halfuur, waarin het hemelsbreed verschil tussen beide hoofdrollen schitterend wordt uitgespeeld met scherpe, pittige, zeg maar brutale bewoordingen, niet wordt aangehouden en de film vervalt in een clichématig, ongeloofwaardig gedoe en er alleen op het einde wat echt gevoel insteekt.

Niettemin heb ik toch in dat eerste stuk erg genoten van het optreden van Benoît Poelvoorde. Een complete acteur, zou ik zeggen, rekening houdend met de uiteenlopende rollen ("Entre ses mains", "Le tout nouveau Testament"...) die ik van de man zag.