Dragon Day (2013)

Matige film, begint met niet oninteressant gegeven - in de eerste helft geen enorm grote bezwaren, behalve dat het vrij standaard bleef... maar het begon me niet meteen tegen te staan, het had misschien nog wat kunnen worden.

In de tweede helft nemen de inconsistenties en ongeloofwaardigheid / nalatigheid in details toe terwijl de spanning niet echt toenam.

In eerste instantie nog visueel enigszins aantrekkelijk, maar later leek het toch met beperkt budget - te zien aan onder andere het uitblijven van vernieuwingen (zoals nieuwe situaties, nieuwe karakters, etc).

Nergens aangrijpend, de film krijgt dan ook alleen maar deze magere 2,5* omdat ik het nou ook weer niet vreselijk vervelend vond om naar te kijken.

(Die kerel deed me overigens aan Ray Romano denken - wat niet bepaald heel veel hielp.)

toch lekker weg gekeken op de zondag midag

Tja wat moet ik er van zeggen, matige film, slechte hoofdrolspelers !

Ja, moment. De zaak loopt natuurlijk in het honderd: in een van de eerste regels van het computerprogramma dat getoond wordt staat: "assign.dnib_mr.fslip_pst.==.2’B00?.{dnip_p2[0],dnib_p1[3:1}}". De verwijzing naar de laatste "dnib_p1" array wordt niet juist afgesloten. Er staat dnib[3:1} terwijl het echt "dnib_p[3:1] (let op afsluitende haak) moet zijn, zoals iedere programmeur begrijpt!.

Verder, ach, zak popcorn erbij het meeste leed is geleden!

Overigens: Robert Heinlein schreef 'De Zesde Colonne' . In weze hetzelfde onderwerp maar stukken spannender!

Wat een enorme slechte film. Sorry misschien heel ongenuanceerd maar tjonge jonge vanaf het begin al onlogische gebeurtenissen en beslissingen door voornamelijk "Duke".

Verhaal is "origineel" maar vergezocht. Vrouw wordt verzocht water te verzamelen...o... er is geen badkuip...o dan zal er verder ook niets zijn waarin je water kunt opslaan??!! Dus moeten ze het alleen doen met de ca 7 liter in de stortbak van de wc. Mexicaanse huisvriend wordt uit het huis gezet...slaat 3x tegen het raam om zijn tegenzin te uiten en is weg??!! Vooraad eten ca een mut aardappelen wordt door Duke lekker verprutst door overal spijkers in te duwen om ze voor electriciteit te gebruiken. Vreemd genoeg werken de aardappelen langer dan een gemiddelde duracell. Moet ik nog doorgaan? Echt waar ik ben echt niet kritisch en uit mij bijna nooit over een film, maar deze nodigde gewoon uit voor een slechte recensie.

Verschrikkelijk.

Toffe poster, dat wel! Concept klinkt ook goed, de uitwerking is helaas volledig bagger... Het begin was nog wel doorheen te komen vanwege wat vermakelijke actie, maar verder is dit echt een ramp van een film.

Afschuwelijk type acteurs en wat een vreselijk slechte verhaallijntjes. Kan me niet voorstellen dat er iemand bestaat die dit zonder ergernis kan bekijken. Die persoon verdient een trofee! (Darwin award?) 1/10*

All of our electronics... all these devices... can be accessed over a secret wireless network.

Ik ben eigenlijk in het geniep een liefhebber van low-budget films. In de eerste plaats omdat er soms wel eens verrassende dingen te zien zijn in deze nichemarkt. Zo af en toe kom je wel eens een ruwe diamant tegen die indien het beter geslepen was, een echt juweel van een film zou zijn. Ten tweede zijn de makers meestal niet echt bezig met de publieke opinie en is er geen vrees om heilige huisjes in te trappen. Zo ook hier bij “Dragon Day” (of “Invasion Day” zoals het op het Europese continent getiteld is). Ze hebben er eigenlijk zelf voor gezorgd dat het leeuwendeel van de bioscoopgangers deze film zullen mijden. Ten eerste zal het Amerikaanse publiek niet echt gelukkig zijn met de afloop van deze film. Meestal eindigt zo’n film met een heroïsche,grandioze overwinning waarbij de “We will prevail” en “God Blesh America” kreten tot vervelens toe gescandeerd worden. In deze film capituleren ze massaal en scharen zich aan de zijde van de binnendringer. En ten tweede zal de Chinese Republiek ook niet klaarstaan om een staande ovatie te geven voor deze film, daar ze hier afgeschilderd worden als achterbakse,gluiperige indringers, die op een slinkse manier de Amerikaanse maatschappij ten gronde brengen.

Bij low-budget films zijn er altijd enkele zekerheden (er zijn natuurlijk ook uitzonderingen hierop). Meestal zijn de acteerprestaties redelijk erbarmelijk tot ronduit een verschrikking. En de speciale effecten zullen je ook niet van je stoel blazen. Meestal ziet het er amateuristisch uit, met fletse camerabeelden en een ronduit slechte timing. Er is meestal geen omverblazende soundtrack die indruk maakt. Het enigste wat meestal een low-budget film overeind houdt, is een intrigerend en knap in elkaar gestoken verhaallijn, waardoor je aandacht er bij blijft. Uiteindelijk vond ik deze “Dragon Day” op dat gebied redelijk geslaagd en kon ik probleemloos de hele film uitzitten. Ondanks dat het hier en daar een beetje rammelde. Zelfs het einde verraste me toch.

Duke Evans is een NSA analist die gebukt gaat onder een enorme financiële last en uiteindelijk ook ontslagen wordt. Hij erft blijkbaar een buitenhuis ergens in de bergen (trouwens wel een puik buitenhuisje op architecturaal vlak) van zijn grootvader en verhuist samen met zijn familie naar deze regio. Aangekomen komen ze tot de ontdekking dat er een Mexicaan dit huisje al geruime tijd huurde en onderhield. Terwijl de politie deze indringer wil verwijderen, stort er een passagiersvliegtuig neer in de onmiddellijke omgeving. Langzaam aan begint alles uit te vallen : personenwagens, elektriciteit, water, communicatie, televisie uitzendingen, … Blijkt er dus een algemene invasie te zijn die uitgevoerd wordt door China omdat de VS een triljoen schuld heeft bij dit land en deze niet willen afbetalen. Daarop eist China zich het recht op om de VS in te palmen. En dit eenvoudigweg door het gebruik van de miljoenen chips die ingebouwd zijn in elektronische apparaten met “Made in China” op. Via een achterpoortje wordt er een virus losgelaten in de Amerikaanse maatschappij waardoor alles 30 jaar terug in de tijd wordt geworpen.

Verwacht je niet aan indrukwekkende beelden van een imploderend Witte Huis zoals in “Independance Day” of voortdurende actie zoals in “White House Down”. De SE is beperkte tot een paar lelijke rookpluimen die neergestorte vliegtuigen insinueren. En een vergezicht op één of andere Amerikaanse stad die in puin ligt. De nadruk ligt op het ineenstorten van een maatschappij waarbij menselijke waarden aan de kant worden geschoven en de overlevingsdrang naar boven komt met als resultaat losbandigheid en wreedheden. "Invasion Day" toont de radeloosheid door het gemis aan primaire behoeften zoals voedsel en water. Misschien is het idee dat een volledig continent lamgelegd kan worden door het uitschakelen van een elektronisch netwerk een beetje overdreven. Maar toch is dit niet ondenkbaar sinds we afhankelijk zijn van dit gehele netwerk. In deze tijd van hackers, spam, virussen, spyware, malware, Stuxnet (een virus ontworpen om de industriële processen in Iraakse kerncentrales lam te leggen), Cyberstalking, DDos-aanvallen, phising en E-Fraude is zo’n scenario niet onwaarschijnlijk. Vanzelfsprekend niet op zo’n grote schaal maar toch desastreus genoeg. Op Wikipedia las ik : “De federale regering van de VS geeft toe dat het elektriciteitsnet gevoelig is voor een cyberoorlog. In april 2009 doken, volgens huidige en voormalige nationale veiligheidsambtenaren, meldingen op dat China en Rusland het Amerikaanse elektriciteitsnet hadden geïnfiltreerd en computerprogramma's hadden achtergelaten die kunnen worden gebruikt om het systeem te verstoren.” Niet echt fictie meer zo te zien.

Ethan Flower neemt de hoofdrol voor zijn rekening. Voor mij een totaal onbekend iemand (zoals het merendeel van de cast) die uiteindelijk er zich wel doorheen slaat ondanks dat hij soms acteert als een doorsnee prei. Al bij al een niet onaardige overtuigende prestatie. Heel iets anders is Asa Wallander die me van meet af aan irriteerde. Vreselijk overacting en soms ronduit bizarre reacties (wat natuurlijk wel een beetje aan het script ligt) zoals het moment waarbij ze uitbarst tegen Duke, omdat die te weinig tijd aan hun spendeert en niet zijn best doet om ze uit de penarie te helpen. Persoonlijk zou ik een bij de hand liggende voorhamer genomen hebben. De beste vertolkingen waren, vond ik persoonlijk, Eloy Mendez als de inwonende Mexicaan en William Knight als de bejaarde buurman Albert Grimes, die best wel zin heeft om nog een paar communisten af te knallen.

Ondanks het voor mij interessant verhaal, waren er toch enkele ongeloofwaardige feiten. Enkele passagiersvliegtuigen storten te pletter en Duke heeft direct door dat het over een invasie gaat. Na enkele Gsm's te verbrijzelen en een chip te zien met "Made in China" concludeert hij ook onmiddellijk dat China de verantwoordelijke is. Als er gevraagd wordt om een bad te vullen met leidingwater, en er is geen bad, dan is de beslissing om het te houden bij een kannetje redelijk logisch, schijnbaar. Dat aardappelen elektriciteit bevatten wist ik wel. Ik ben er zeker van dat ze “Duracell” aardappelen hadden, want die gingen erg lang mee. Hoe de armbandjes zo exact de identiteit konden bepalen is fenomenaal en de manier waarop ze iemand liquideren die een overtreding begaat, is ook uitzonderlijk.

Al bij al een aangename verassing die inhoudelijk sterk was maar visueel hier en daar tekort kwam. Al een geluk dat op het einde het door Duke gebruikte apparaat geen Chinese chips bevatte. Anders was het een uiterst hachelijke situatie geworden voor hem.

2.5*

Bagger,niet spannend en goedkoop uitgewerkt,leek wel een amateurfilm met een budget van drie euro ! Rare onlogische acties niet gaan zien.

Niet geweldig alemaal, het begint aardig, maar daarna zakt het helemaal in.

Regisseur Jeffrey Travis komt met zijn eerste avondvullende film en probeert zijn film direct te scharen onder films als Olympus Has Fallen en Red Dawn. Dat is nogal gewaagd als je een film maakt met een budget dat ongeveer 350 keer kleiner is dan dat van bijvoorbeeld Olympus Has Fallen. Met zo’n klein budget mogen we dan ook niet de kwaliteit verwachten die Olympus Has Fallen biedt, maar het maakt natuurlijk wel nieuwsgierig. Travis schreef het scenario samen met producent Matt Patterson, die eveneens weinig ervaring heeft op filmgebied.

De hoofdrol is weggelegd voor Ethan Flower, een onbekende acteur die een aantal nietszeggende rollen heeft gespeeld in een aantal nietszeggende films. De enige grote film waarin Flower mee heeft gespeeld was Live Free Or Die Hard , maar deze rol is erg klein. Helaas is Flower ook niet een al te beste acteur en dat doet zorgen baren voor Dragon Day. Met een uitstraling die zweeft tussen Ray Romano en een cashewnoot slaat de regisseur echt een pleefiguur en dat is erg goed in de film terug te zien. Asa Wallander speelt de vrouw van Flower en helaas is dat net zo’n poppenkastactrice als Flower. Wat dat betreft hebben die twee elkaar goed gevonden, maar of dat nou zo leuk is om naar te kijken valt ernstig te betwijfelen.

Het verhaal klinkt best aantrekkelijk, maar toch hebben de schrijvers er een potje van gemaakt. Het plot rammelt aan alle kanten en het duurt dan ook niet lang voordat je snel wat e-mail gaat controleren onder de film of een spelletje op je telefoon gaat spelen. Het eerste half uur gaat dan ook nog wel. Het is allemaal redelijk plausibel wat er gebeurd. Helaas zijn de special effects om te huilen. Als je een CGI rookpluim uit de stad ziet komen die het netvlies tergt is het hopen dat het verhaaltechnisch toch nog wat gaat worden. Maar hoe verder de film zich vordert, hoe ongeloofwaardiger het verhaal wordt. Dat is an sich niet zo’n probleem, maar de film probeert zich op een aantal punten erg serieus op te stellen en dan begint het flink irritant te worden.

Dragon Day is een trieste poging om een goedkopere versie van Olympus Has Fallen neer te zetten. De acteerprestaties zijn ver beneden niveau. Het is een erg goeie zaak dat de makers geen extra’s op de blu-ray hebben gezet, want na 95 minuten heb je daar toch geen zin meer in. De special effects zijn ook meer dan slecht. Misschien na het zien van deze film zou je de schijf als bierviltje kunnen gebruiken, want meer is dit dan ook niet waar. Aan het einde van de rit zal je boos zijn op de makers of de uitgever van de film, want dit zijn 95 minuten van je leven die je nooit meer terug zal krijgen.