Playing House (2010)

Tamme film vol ongeloofwaardigheden.

Waar ik me nog het meest aan stoorde was Welzbacher. Wat een depressieve drol, met zijn schijnheilige kop en monotone stem, erg slecht. Prikryl was nog het beste wat betreft acteerwerk maar Leal redt de film. Van acteren weet ze niks van af, maar wat is ze mooi! In Machete toverde ze al een mobieltje tussen haar naakte benen vandaan en ook hier zijn haar (bloot)scenes weer de moeite waard, het hoogtepunt misschien wel in deze verder saaie film.

Voor een thriller bevat de film wel erg weinig thrills. Het eerste uur draait voornamelijk om de jaloezie tussen verschillende personen en het laatste kwartiertje wordt het wat bloederiger. Jammer dat kills of klappen grotendeels buiten beeld blijven. Het is dan wel geen horror, hier lijkt het alsof Vaughan geen keuze durfde te maken. Het is het genre natuurlijk een beetje, maar ook deze film zit vol ongeloofwaardigheden wat betreft de killer en slachtoffer on the run. Normaal geen struikelpunt, maar als de film toch al het grootste deel kut is, heb ik nog vrij weinig zin om iets door de vingers te zien.

De sterren zijn dan ook vooral voor de aanwezigheid van Leal, haar scenes wisten simpelweg erg te entertainen. Voor de rest is het alledaagse hap. Niet spannend of goor, irritante hoofdrollen en een verhaal boordevol clichés.

Een onmiskenbare B-film met bijbehorend niveau.

Een B-horror kan nog interessant zijn door zijn gore,

en een B-komedie kan nog grappig zijn,

Maar een B-thriller wordt gewoon nergens spannend.

Het hoofdingrediënt van een thriller is niet aanwezig.

En waar zit je dan naar te kijken?

Niet veel goed in ieder geval. *1,5