Power of the Press (1943)

Samuel Fuller is de schrijver van het verhaal over krantenmensen in deze film. Samen met een co-writer is er een filmscenario van gemaakt. De krantenwereld kende Fuller van binnenuit. Op 12-jarig leeftijd was hij begonnen als boodschappenjongen voor een krantenredactie. Op zijn 17de werd hij misdaadverslaggever voor een New Yorkse krant. Later ging hij daarnaast ook pulpverhalen en filmscenario's schrijven.

"Power of the Press" is één van de zeven films uit de "The Samuel Fuller Collection". Het is niet echt een topfilm, maar toch wel aardig om te zien. Het verhaal draait om de persvrijheid in de VS tijdens de 2de wereldoorlog. Door een hoofdredacteur met een geheime (politieke) agenda is die vrijheid onder druk komen te staan.

In plaats van eerlijke informatie te verstrekken gaat de voorkeur van deze redacteur uit naar het verspreiden van valse roddels om de publieke opinie te manipuleren en betere verkoopcijfers te krijgen. Toen de oorspronkelijke kranteneigenaar zich ging realiseren wat voor artikelen zijn krant steeds meer ging publiceren en dat wilde terugdraaien, werd hij vermoord. Zijn doortastende secretaresse, aardige rol van Gloria Dickson, probeert na de moord samen met een goedmoedige en gewetensvolle journalist de krant weer op het oude, democratische spoor terug te krijgen.

Tijdens het draaien van de film in 1943 nam Fuller als militair overigens deel aan gevechten tegen de Duitsers in Europa en Noord Afrika. Een ervaring die hij later zou gebruiken in zijn film " The Big Red One (1980)".

Na 75 jaar nog steeds enorm relevant. De term nep nieuws (fake news) was toen ook al onderwerp van discussie. De mensheid verandert niet.

Zeer onderhoudend journalistiek drama.

Propagandafilm die erg simplistisch is maar ook opvallend actueel is gebleken. Je kan de film zo remaken.

Fuller begon als "newspaper man" en rolde vanuit die rol Hollywood binnen. Het verhaal van deze film kwam voort uit die roots. Fuller schreef het verhaal, Robert Andrews schreef het script. Hij deed dat voor tientallen low budgetfilms en ook voor veel radiosoaps. Lew Landers was de low budget regisseur van dienst.

De film is ook duidelijk propagandistisch van karakter. Tegen de nazi's, maar propaganda voor een goede zaak blijft propaganda. De VS was betrokken geraakt bij de tweede wereldoorlog ondanks dat behoorlijk wat Amerikanen dat maar niets vonden. Die komen er in deze film niet zo goed vanaf.

De film is nogal zwartwit simpel met een duidelijke lijn tussen goed en kwaad en een einde waarin de rommel keurig wordt opgeruimd. Niet onaardig en leuk gezien te hebben en boeiend als tijdsbeeld. Maar zonder de credit van Fuller was dit onder een dikke laag stof verdwenen in een obscuur studio-archief.