Nelle Fauci di Ubaldo Terzani (2010)

Heerlijke verrassing! Het is altijd afwachten als je de eerste hier bent maar dat de regisseur van Il Bosco Fuori hier achter zit stemde me hoopvol. Zowel qua verhaal, acteerwerk, sound en special effects zeer onderhoudend.

Dat Nelle Fauci di Ubaldo Terzani over een horrorschrijver gaat is al een leuk gegeven. Zo wordt er regelmatig verwezen naar Argento, Bava en Barker. Het is interessant om te weten waar een horrorschrijver zijn inspiratie vandaan haalt. Al is het in dit geval wat extreem, Ubaldo Terzani's daden en motief zijn horrorwaardig. Hij wordt zeer overtuigend gespeeld door Sassanelli die een echte sick bastard neerzet. Indringende blik, ijzig kalm en niet te vertrouwen. Soleri speelt met succes de behoedzame regisseur Alessio Rinaldi. Net op het moment dat je denkt dat je het met twee bebaarde mannen moet doen, is daar Gigante die als naughty oogsnoepje dient. Met de cast zit het wel goed.

De sfeer in de film is erg sterk. Het huis van Ubaldo is groot en wanneer je daar je intrek neemt en ontdekt dat Ubaldo zelf ook nog eens een apart figuur is, is de spanning om te snijden. De momenten op het feestje voelen verstikkend en surrealistisch en dan zijn er ook nog de nare dromen van Alessio die een luguber gevoel met zich meebrengen. Dit alles wordt ondersteunt door, in mijn ogen, heerlijke elektronische muziek die je vaak doet verlangen naar de jaren '80 horrors uit Italië. Il Bosco Fuori blonk hier ook al in uit, wellicht een ode aan de hoogtijdagen van de Italiaanse horror.

Het enige wat je doorheen de film een beetje mist is gore, maar gelukkig maakt het einde het meer dan goed. Special effects zijn ruimvoldoende en een aantal scenes zijn heerlijk macaber. Daarbij vind ik Italiaans een mooie taal en de speelduur is echt perfect. Dit is een regisseur die ik in de gaten ga houden!

Na Il Bosco Fuori een nieuwe hit van Italiaanse makelij, dit keer met een veel origineler verhaal, maar wel met dezelfde audiovisuele stijl (lees: door eighties geïnspireerde synthesizers en een vleugje gore van de oude school). De horror is echter in de eerste plaats van psychologische aard. Ubaldo Terzani is een horrorschrijver met ziekelijke inspiratiebronnen en een meester in het manipuleren van zijn tegenspeler, een enthousiaste maar naïeve regisseur die op zoek gaat naar zijn doorbraak. Daarnaast is de film doorspekt met tal van referenties, altijd leuk voor de fans. Over de hele lijn een waardige poging om de Italiaanse genrefilm nieuw leven in te blazen, al mist het net dat tikkeltje extra om echt indruk te maken.

Leuke poging, maar echt aarden wil het niet zo met deze film.

In een mum van tijd was duidelijk dat ik m'n glazen bolletje achterwege kon laten; de film laat al snel in z'n kaarten kijken. De lofbetuigingen nopens het verhaal deden me dan ook even uit m'n stoel opveren van verbazing. Gelukkig weet de film bij tijd en wijlen een aardig sfeertje te construeren. De lekkere soundtrack is hierin veruit de meest vooraanstaande component; die doet geregeld terugdenken aan de typische jaren '80/70 Italiaanse horrors.

Verder blijft de film teveel hangen in degelijkheid, en kreeg ik stilaan de indruk dat de regisseur zich niet zoveel raad wist met het budget. Visueel karig, sterke gore nauwelijks aanwezig - het bloed zag er zowaar nog goedkoper uit dan in de meeste jaren '70 giallo's. Vermoedelijk was de ketchup in de uitverkoop.

Maar goed, vermakelijk was het wel, lekker korte speelduur ook natuurlijk. Helaas sprong louter de muziek er écht positief uit, naast wellicht de verdienstelijke prestatie van Sassanelli als psychopaat pur sang. Zal Bosco ook een kans geven binnenkort. 2,5*.