Ichimai no Hagaki (2010)

De nieuwste van de inmiddels al 98-jarige Kaneto Shindô, de op-één-na oudste nog actieve regisseur!

Was de Japanse inzending voor de Oscars zo leer ik nu van icheckmovies, geen nominatie gehad - anders was dat vast een record geweest.

Sterk drama. Een beetje toneelmatig op den duur, met drie karakters die overblijven en één locatie, maar daar hou ik juist wel van.

Ook hier is het einde weer pais en vree ineens. De Happy endings van de laatste Japanse films die ik zag, vallen wel op in ieder geval

Wat een bizarre rol van Ren Osugi???

De zwanenzang van Kaneto Shindô vond ik nog best aardig. Niet voor mensen die niet van trage Japanse cinema houden, laat deze film dan maar links liggen!!! Met zijn tweede set regulars (Etsushi Toyokawa, Akira Emoto en Shinobu Ôtake; de eerste 'set' had hij met zijn 98 allang overleefd!) als acteurs geeft hij een inkijk op het drama nà de oorlog, als de mannen niet meer thuis komen.

Hij verteld erg droog komisch en minimalistisch en gebruikt inderdaad weinig lokaties (wellicht ook vanwege zijn eigen mobiliteit met zijn 98e!). Mij boeide het wel. Gek is ineens het komische gevecht tussen Osugi en Toyokawa? Levendigde de film wel wat op, maar wtf?

Toevallig zag ik laatst 'Ikitai' uit 1999 van Shindô, óók met Shinobu Ôtake. De Japanse Rhea Perlman is ècht geen streep ouder geworden??? Die Japanse dames blijven bijna eeuwig jong!

'Postcard' is allemaal niet erg hoogstaand en zeker niet het beste wat Shindô ooit maakte, maar best te verteren.

Oef.

Shindo's latere werk is toch echt van een regisseur wiens kaars langzaam aan het uitdoven was. Deze film voelde wel érg statisch en stoffig aan. Nu hoeft dat nog geen ramp te zijn voor een Japans drama, maar ook op andere gebieden scoort de film gewoon niet goed genoeg.

De opzet is érg toneelmatig, met een vaste setting waar bijna niet van afgeweken wordt, en een aantal personages die aan- en afgevoerd worden. Het camerawerk is daarbij 200% functioneel, de soundtrack lijkt ook compleet niks toe te voegen. Wie dus hoopt op een verstild maar stijlvol drama komt van een kale reis thuis.

De opzet is dan nog wel interessant, maar het overdreven drama en de overacting zorgen dat ook dat deel van de film lastig toegankelijk blijft. Zo resten er enkele dialogen die vooral de problematiek vertellen, eerder dan dat de film dat zelf doet. Eerste uur was nog wel door te komen, maar daarna begon het toch echt te slepen, zo'n maf gevechtje buiten tussendoor daar gelaten.

Geen al te beste film. Leuk zo'n regisseur die 98 is, maar enkel als het ook degelijke films oplevert.

2.0*