El Pico (1983)

Er bestaan er 2 van : films uit de el pico saga...de tweede staat hier niet op, het begon echter allemaal hiermee. Film werd een gigantisch kassucces en kreeg gememoreerd vervolg ,fantasievol el pico 2 geheten .

Film van Eloy de la Iglesia dus u weet wat u kunt verwachten : geen mooifilmerij of raffinement, wel veel sensationalisme en de elementen die de regisseur zo dierbaar waren : sex, drugs en geweld, in willekeurige volgorde. Wordt wel gerekend tot de zgn. cine quinqui, wijkt hier echter iets van af omdat de 2 jonge protagonisten- DLI regular Manzano en debutant Garcia als zijn buddy- niet tot de marge behoren van huis uit, daar echter wel steeds verder naartoe drijven.

Geset in DLI'S geboortestreek - het Baskenland dus- meer bepaald Bilbao, en wel een pre- Guggenheim Bilbao, nog niet massatoerisme proof en in de greep van de ETA. Ook politiek een terugkerend thema in het oeuvre van de regisseur, en prominent . Die thematiek brengt DLI zoals te verwachten viel niet overdreven subtiel : Manzano is meteen maar de zoon van een tamelijk karikaturaal- autoritaire guardia civil officier vertolkt door Cervino, Garcia de zoon van een Baskisch nationalistisch politicus. Boodschap: de bruin maakt geen onderscheid tussen de aderen die hij binnendringt, GET IT ?

Er wordt trouwens vooral gefocust op Manzano en zijn square familie, waarvan mama terminaal ziek is en verslaafd aan...medicijnen die geinjecteerd moeten worden per pico ( nogmaals: get it...) , iets teveel focus misschien, we raken af en toe in edu- tv gebied verzeild.

Met dat al echter toch een indringende milieuschets, geforceerd en lomp dat zeker maar in zijn naturalisme en grauwe smerigheid wel een film van het soort dat tegenwoordig te weinig gemaakt wordt, recht voor zijn raap en welgemeend zonder artsy pretenties. Dat maakt dat ik toch altijd wel geboeid naar DLI'S films kijk, bovendien er gebeurt altijd wat. Meestal niet veel goeds, en da's nog leuker.

Authentiek ook : de protagonisten waren echt junkies net als de regisseur, velen van hen stierven later aan een OD of AIDS, wat de film extra cultstatus opleverde en nog steeds oplevert. Als altijd kreeg de film daardoor ook onder pubertjes een soort drugsmystiek mee, terwijl je hem toch moeilijk pro- drawgs kunt noemen. Integendeel, en weinig subtiel zelfs ,maar levert wel de beste scènes op uit de film : die met Montllor de dealer en zijn zwangere junkievrouw, resp. het uit die relatie geboren en reeds zelf verslaafde kind. Pijnlijk om te zien en zeker te horen !

Maar jullie zijn natuurlijk meer geinteresseerd in de gay interest zonder welke een DlI film niet compleet zou zijn. Welnu : valt mee/ tegen. Goed, Manzano loopt weer rond in zijn blote lul, er is een niet meer dan gesuggereerd trio met 2 dudes, en er is ook een gay beeldhouwer- nogmaals een Dli regular i.c. San Francisco- die het helaas offscreen met Manzano doet in ruil waarvoor de desperado bij hem in mag trekken als hij op de vlucht is voor zijn milieu en de flikken. Te weinig overall voor jullie, vrees ik.

U kunt het zelf zien dankzij de Spaanse DVD die echter geen subs bevat, is hier een Hollandse VHS van ?

Tenslotte nog even een WAARSCHUWING: de soundtrack behoort echt tot de afschuwelijkste aller tijden !

Staat samen met Navajeugos en deel 2 op blu ray van Vinegar Syndrome.

Erg sterk

Ik zou zweren dat de film hooguit een paar jaar oud was, maar wel geweldige art direction had. Toch is de film al bijna 40 jaar oud. Maar alles oogt nog steeds fris en ‘modern’.

Sterk sfeerbeeld en mooi sociaal drama over twee jongens die aan de heroïne verslaafd raken. Ook het subplot rondom hun twee vaders is boeiend vanwege de tegenstellingen tussen hen.

De blu ray van Severin (en niet Vinegar Syndrome zoals ik hierboven schreef) is dus prachtig!

Dikke 4*

Aanrader!

Deel twee staat nog niet op de site, dus ik pen het hier maar neer.

Wederom sterk sociaal misdaad drama waarbij ook de corrupte verhoudingen in de ‘bovenwereld’ aan bod komen. Het midden deel is een sterk rauwe en realistische prison film. Wat deze films ook erg sterk maakt is dat het nergens in de val van het sentimentele trapt.

Wederom erg sterk.

Dikke 4*